Beeld: Canva
Bij Miranda (38) thuis horen lange sinterklaasgedichten net zo bij pakjesavond als pepernoten en cadeautjes. Vooral haar moeder maakt er ieder jaar flink werk van. Maar wat ooit een gezellige traditie was, zorgt inmiddels regelmatig voor tranen. En Miranda vraagt zich af hoelang ze dit nog moet laten gebeuren.
Miranda: “Bij ons thuis wordt Sinterklaas al zolang ik me kan herinneren uitgebreid gevierd. Met de hele familie bij elkaar, een tafel vol lekkers en natuurlijk een enorme stapel cadeautjes. Maar het allerbelangrijkste zijn de gedichten. Mijn moeder schrijft ze al zolang ik me kan herinneren. Vroeger voor ons, tegenwoordig voor haar kleinkinderen.
En dan hebben we het niet over vier grappige regels over een verlanglijstje. Nee, mijn moeder schrijft gerust drie kantjes vol. Ze vindt het heerlijk om iedereen eens flink op de hak te nemen. En eerlijk is eerlijk: meestal zijn haar gedichten ontzettend grappig. Alleen vergeet ze weleens dat haar publiek tegenwoordig vooral uit basisschoolkinderen bestaat.
Mijn moeder houdt in haar gedichten uitgebreid bij wat iedereen het afgelopen jaar heeft meegemaakt. Een onvoldoende op school, een ruzie met een vriendinnetje of een gênant moment tijdens een familie-uitje: het kan allemaal zomaar in een sinterklaasgedicht belanden. Ze bedoelt het nooit gemeen. Volgens haar hoort een beetje plagen nu eenmaal bij Sinterklaas. Maar kinderen vinden niet alles even grappig.
Vorig jaar schreef ze bijvoorbeeld over een kleinkind dat moeite had gehad met haar nieuwe klas. Ze had daar best verdriet van gehad en was juist blij dat het inmiddels beter ging. Toen oma het onderwerp tijdens pakjesavond weer oprakelde, schoot ze vol. Mijn moeder begreep daar weinig van. ‘Ach joh, het is toch maar een gedichtje’, zei ze. Maar voor mijn dochter Esmee voelde dat duidelijk anders.
En dan is er nog iets. Mijn moeder schrijft alsof ze meedoet aan een landelijke dichtwedstrijd. Ze gebruikt woorden die ik zelf soms twee keer moet lezen, laat staan een kind van negen. Esmee is inmiddels negen en moet haar gedicht ieder jaar zelf voorlezen. Dat vindt ze op zich hartstikke leuk, totdat ze halverwege vastloopt op woorden die ze nog nooit heeft gehoord.
Dan begint het gestotter. Eerst probeert ze het nog dapper, maar als de hele familie zit te wachten en iemand haar voor de derde keer verbetert, verschijnen de tranen. Vorig jaar legde ze het gedicht uiteindelijk op tafel. ‘Mama, ik kan dit helemaal niet’, fluisterde ze. Ik heb het toen maar van haar overgenomen. Mijn moeder vond dat eigenlijk jammer. Volgens haar is het juist goed als kinderen een beetje worden uitgedaagd. Daar zit natuurlijk best iets in. Maar ik vraag me af of pakjesavond daarvoor het juiste moment is.
Het vervelende is dat dit inmiddels bijna een vast onderdeel van onze sinterklaasviering is geworden. Er is altijd wel een kleinkind dat moeite heeft met het voorlezen of geraakt wordt door iets wat oma heeft opgeschreven. Mijn moeder ziet dat heel anders. Zij vindt dat de kinderen moeten leren om tegen een grapje te kunnen en dat moeilijke woorden goed zijn voor hun ontwikkeling.
En ik snap haar ergens ook wel. Ze steekt ontzettend veel tijd en liefde in die gedichten. Soms zit ze er weken aan te schrijven. Ik weet zeker dat ze niemand verdriet wil doen. Maar ondertussen zie ik Esmee ieder jaar zenuwachtiger worden zodra oma de enveloppen tevoorschijn haalt.
Nu 5 december weer dichterbij komt, twijfel ik wat ik moet doen. Een deel van mij wil mijn moeder gewoon vragen om dit jaar geen gedichten voor de kleinkinderen te schrijven. Of in ieder geval wat kortere, luchtigere versies, zonder moeilijke woorden en pijnlijke herinneringen. Maar ik weet ook hoe belangrijk deze traditie voor haar is. Ze zou het waarschijnlijk ontzettend jammer vinden als ik haar vraag ermee te stoppen.
Mijn man vindt dat ik het gewoon moet bespreken. ‘Je kunt toch zeggen dat het wel iets minder mag?’ zei hij laatst. En natuurlijk heeft hij gelijk. Toch zie ik het gesprek al helemaal voor me. Mijn moeder die vindt dat we tegenwoordig veel te voorzichtig zijn met kinderen, en ik die probeer uit te leggen dat ik gewoon een gezellige avond wil. Want daar gaat het me uiteindelijk om. Ik gun Esmee een pakjesavond waarop ze vooral geniet van de cadeautjes, haar neefjes en nichtjes en alle gezelligheid.”
Naomi kreeg de schrik van haar leven toen haar dochter Selena (14) voor het eerst zonder haar ouders naar een concert ging. De avond leek fantastisch te verlopen, totdat Selena huilend vanaf het politiebureau belde. Lees hier wat er die avond gebeurde.
Video
Een spontaan bezoekje aan oma klinkt als een prima plan. Zeker als er ook nog een koekje te scoren valt. Maar soms loopt zo’n gezellig onderonsje nét even anders dan verwacht.
Een groot huis, mooie vakanties en een succesvolle carrière als influencer: het lijkt Monique Westenberg (48) financieel voor de wind te gaan. Toch is de werkelijkheid anders. Sinds haar breuk met André Hazes jr. moet de moeder van Dré (10) een stuk bewuster met haar geld omgaan.
Kun je intens van je kind houden en toch soms verlangen naar een leven waarin even niemand iets van je nodig heeft? Faryel is al zeven jaar moeder, en toch merkt ze dat ze nog steeds aan het ontdekken is hoe ze goed voor zichzelf kan zorgen zonder zich daar schuldig over te voelen. En […]
Soms zit je met een dilemma waar je zelf niet uit komt. Wat doe je dan? Je roept hulp in van andere moeders. Al is het gewoon om even flink te klagen. Wie weet, komt er daadwerkelijk nog nuttig advies uit voort. Deze week: Jade.
Vader worden is één ding, maar ontdekken wat voor vader je wilt zijn, is soms een heel proces. André Hazes kijkt in De kapper van de sterren van LINDA. openhartig terug op de eerste jaren met zijn zoon Dré.
Carola de Koning (46) werkte als leerkracht en kindercoach en specialiseerde zich in stress bij kinderen. Nu is ze onderwijsdeskundige bij Wijzer over de Basisschool en ontwikkelt zij samen met haar team nieuwe leermiddelen. Ze is expert in toetsstress rondom toetsen van IEP, Leerling in beeld (Cito) en de Doorstroomtoets. In haar columns neemt ze […]
