Beeld: Canva
Sabrine (34) had duidelijke regels voor kraambezoek: handen desinfecteren, afstand houden en géén foto’s online. Maar haar schoonmoeder dacht daar heel anders over.
“Onze dochter kwam iets te vroeg, dus hup – ziekenhuis in, couveuse, piepende apparaten, het hele pakket. Stressvol, emotioneel, maar gelukkig mocht mijn man erbij blijven. Niemand anders. Geen ouders of schoonouders en geen kraamvisite. En ergens was dat best fijn. Alleen wij en ons meisje. Mijn familie hing ongeveer dagelijks aan de lijn. Hoe gaat het? Kun je slapen? Heeft ze al gepoept? Maar mijn schoonfamilie? Beetje stilletjes. Alleen m’n zwager checkte regelmatig in. De rest… tja. Ze leefden vast op hun eigen manier mee.
Omdat we wisten dat iedereen benieuwd was, stuurden mijn man en ik regelmatig foto’s en video’s naar beide families. We dachten: zo voelt iedereen zich toch een beetje betrokken. Maar toen we één keer een dagje géén foto stuurden, kreeg mijn man een berichtje van zijn moeder: ‘Waar blijven de foto’s?’ Niet: ‘Hoe gaat het met jullie?’ Niet: ‘Hoe voel jij je, Sabrine?’ Gewoon: ‘Waar zijn de foto’s?’ Ik lachte het weg. Stress, hormonen, who knows. We deden ons best.
Na een paar weken mochten we eindelijk naar huis. En omdat m’n zwager zo lief was geweest, vroegen we hem om even langs te komen. Natuurlijk met regels: handen desinfecteren, afstand houden en – het belangrijkste – niet vasthouden. Want: prematuur, kwetsbaar, geen immuunsysteem. Logisch, toch? Maar ineens was daar mijn schoonmoeder ook. Ze had zichzelf gezellig mee uitgenodigd. Ik legde het allemaal netjes uit. Vriendelijk. Geduldig. Met m’n moederstem: ‘Ze is nog heel kwetsbaar, dus we willen echt voorzichtig zijn.’ Ze ging zitten, wreef over haar knieën en kreeg tranen in haar ogen. En toen vertrok ze weer.
Later die dag, terwijl de baby eindelijk even sliep en ik een momentje voor mezelf had, scrolde ik op Facebook. En daar was ze. MIJN BABY op mijn schoonmoeders tijdlijn. Foto’s van haar, foto’s van ons, zelfs een foto waarop ze op de weegschaal lag met haar gewicht erbij. Alles openbaar te bekijken door tante Gerda, buurvrouw Annie en drie ex-collega’s van haar oude werk. Ik viel bijna van de bank.
Dus ik stuurde een berichtje. Lief, echt waar. Ik appte haar iets in de trant van: ‘Wat fijn dat je blij bent met je kleindochter, maar ik wil liever niet dat er foto’s van haar op internet staan. Zeker nu nog niet. Zou je die misschien offline willen halen?’ Wat ik terugkreeg? Een huilende schoonmoeder. Aan de telefoon bij mijn man. ‘Mag ik dan niet eens trots zijn? Mag ik niet laten zien dat ik oma ben?’
De foto’s waren weg, maar er verscheen een dramatische statusupdate: ‘Mag geen foto’s delen. Mag haar niet vasthouden. Verdrietig. #oma #pijninhart.’ Nu ben ík dus de boze schoondochter, die het “verboden” heeft. Die haar kleinzielige schoonmoeder in de weg zit. Die “de trots van een oma kapotmaakt”. Ik ben een moeder die net een baby heeft gebaard. Een baby die te vroeg kwam. Die wekenlang in het ziekenhuis lag. Een moeder die – heel simpel – haar kind wil beschermen. Offline én online. En ja, daar horen grenzen bij. Ook voor familie. Ook voor trotse oma’s. Zeker voor trotse oma’s met een telefoon in de hand en een snelle post-vinger.”
Judith zit met een dilemma. Zij geeft haar dochter stiekem borstvoeding, terwijl haar partner hier niets van weet. Je leest hier meer.
Een relatie die goed voelt, geeft energie in plaats van energie te kosten. Het zijn de mensen bij wie je jezelf kunt zijn, bij wie je je gezien voelt en bij wie je na een gesprek vaak net iets lichter de deur uitloopt. Zulke verbindingen zijn waardevol, maar ontstaan niet vanzelf.
Heeft jouw kind op dit moment krentenbaard? Hij of zij is niet de enige. Het aantal kinderen met deze besmettelijke huidziekte is flink toegenomen vorige week.
Alsof het gemis van Jade Kops nog niet groot genoeg was, krijgt haar familie opnieuw een zware klap te verwerken. Via Instagram maakt haar zus Amber bekend dat ook hun opa is overleden. Nog geen paar maanden nadat ze afscheid moesten nemen van Jade, volgt opnieuw een ingrijpend verlies.
Veel mensen om mij heen willen bewust geen kinderen.
Ouders willen het goed doen. Liefst overal tegelijk: gezond eten op tafel, genoeg hobby’s, goede schoolprestaties en vooral een blije kindertijd. En zodra er een beetje stilte of verveling ontstaat, voelt dat voor veel ouders als iets dat meteen opgelost moet worden.
Een samengesteld gezin vormen is altijd spannend. Ook voor Ellen Callebout, de partner van Studio 100-baas Gert Verhulst. In de Vlaamse podcast Peter Van de Veire & De Zandloper vertelt ze over het moment waarop ze Viktor en Marie Verhulst voor het eerst ontmoette.
