Roos Schlikker

Roos Schlikker (42) is journalist, columnist en moeder van zoons Miró (8) en Róman (6). In Kek Mama schrijft ze over haar gezinsleven.

Toen ik twintig jaar geleden François leren kennen was ik van een hoop dingen diep onder de indruk. Zijn staart en oorbel (die waren toen hipperpip). Zijn bovenarmen (ik heb kontjes altijd enorm overschat gevonden, ik ga door het leven met een heftige armspierfetisj). Zijn Franse accent (denk: A fish called Wanda).
 

'Wat doe jij nou?'

Maar toen ik hem op een ochtend bloot in de douche zag, moest ik alle moed bijeenrapen om niet gillend zijn huis te verlaten. Daar zat hij bungelpiemelnaakt op zijn hurken. Met in zijn hand een miniruitenwissertje. Waarmee hij de binnenkant van de douchecel droogde.

“Wat doe jij nou?” vroeg ik iets te hoog.
“O, dat gebruik altijd. Zo krijg je geen strepen op het glas.”

Had-ie van zijn moeder geleerd, de schat. Zijn ma bleek een Martha Stewart on speed te zijn. Even bang voor vlekjes als een arachnofoob voor spinnen, verliefd op talloze soorten ontsmettingsmiddel en zo dominant dat ze haar zoon toen hij een jaar of acht was al 37 manieren leerde om een wollen trui te wassen én dat je het tegelwerk in de keuken het allerbeste glanzend krijgt door het te aaien met een minitandenborstel.
 

Simpelweg overal bleek overheen gieten

Laten we voorzichtig stellen dat ik iets anders ben opgevoed. Mijn vader werkte. En mijn moeder hield wel van schoon, maar haar manier van reinigen was simpelweg overal bleek overheen gieten. Soms verdacht ik haar ervan dat ook bij het eten te doen, want koken kon ze nauwelijks. Maar lief was ze wel. Vriendinnetjes kwamen altijd graag bij ons omdat je gerust met de bankkussens van de trap mocht sjezen en mijn moeder het ook geen punt vond ons een bak boter te geven met de toevoeging: “Hier. Ga maar even kleien ofzo.”
 

Wonderschoon

Dat ik een rommelkont werd, zal geen verrassing zijn. Helaas voor Fran gedragen onze koters zich ook als enorme zeemeeuwen die alles wat ze in hun handen hebben en niet meer gebruiken lukraak als een grote strontflats laten vallen. Toch hebben Fran en ik elkaar de afgelopen decennia aardig beïnvloed. Het keukenaaitandenborsteltje ligt werkeloos in een la en de Lego op kleur sorteren doet-ie alleen nog omdat hij er zo relaxed van wordt. En ik heb laatst een vloertrekker gekocht. Niet voor de douche maar om de takkezooi van de jongens in een hoek te vegen en er een gezellig kleedje over te leggen. Prima plan. Wat zeg ik? Wonderschoon.
 

Deze column staat in Kek Mama 01-2018.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

niet-boos-kind-gebeten

'Mijn dochter is geen lieverdje', geeft blogger Danielle Sherman-Lazar toe. Dus dat haar peuter door een ander op haar plek wordt gezet, vindt ze helemaal niet erg. Juist goed zelfs.

Op Scary Mommy legt ze uit waarom.

 

'Niet slaan!'

Het begon allemaal toen haar dochter met een auto aan het spelen was: op het moment dat er een meisje naar haar toe kwam om naar de auto te kijken, gaf ze een duw. En vervolgens duwde het meisje terug. Danielle: 'Niet slaan! Riep ik', terwijl ik ze van elkaar losrukte. Mijn dochter reed nietsvermoedend verder en het meisje begon te huilen. Ik troostte haar, liet een andere auto zien en hielp haar erin.'

 

Lees ook
'Kinderen gedragen zich als kinderen en daar is niets mis mee' >

 

'Tranen over haar wangen'

Alles leek goed te gaan. Tot de dochter van Danielle even later met blokken speelde en ditzelfde meisje opnieuw naar haar toe kwam: het meisje duwde, haar dochter duwde terug en vervolgens werd ze in haar arm gebeten. 'Mijn dochters gezichtje vertrok. En terwijl de tranen over haar wangen stroomde, gaf ik haar een knuffel.' Maar toen de vader van het meisje verhaal kwam halen, besloot Danielle eerlijk te zijn. 'Ik heb gezegd dat z'n dochter mijn kind beet, maar ze misdroegen zich allebei. Ik bedoel: mijn dochter was niet onschuldig. Natuurlijk is bijten erger dan duwen, maar ze zaten allebei fout.'

 

'Ze heeft haar lesje geleerd'

Vervolgens legde de blogger haar dochter uit dat wanneer je iemand pijn doet, je ook iets terug kunt verwachten. 'En weet je? Misschien heeft ze haar lesje nu eindelijk geleerd, want sindsdien is ze niet meer zo agressief geweest. Daarom ben ik niet boos dat ze is gebeten.'

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Bankrekening zwanger na affaire Australiër
Beeld: Unsplash

Sophie (38), rechercheur bij de Nationale Politie (27 uur per week), single en moeder van zoon Morris (2).

“In mijn tienerjaren zaten mijn ouders in de bijstand. Als ik met een dubbeltje te weinig wisselgeld terugkwam van de boodschappen, had ik een probleem. Er was nooit ergens geld voor. Ik nam me voor dat ik mijn zaken later goed zou regelen.

 

Spaarrekening

Op mijn negentiende opende ik een beleggingsspaarrekening voor het kind dat ik ongetwijfeld snel zou krijgen. Van dat geld zou mijn zoon of dochter dan zo rond anno nu kunnen gaan studeren. Dat duurde allemaal ietsje langer. Tijdens mijn laatste relatie kreeg ik twee miskramen. Omdat de tijd begon te dringen en ik daarna geen leuke man tegenkwam, was ik me serieus aan het verdiepen in het krijgen van een kind met twee homoseksuele mannen.

 

Affaire met knappe Australiër

En toen ontmoette ik Brian, een knappe Australiër die een paar weken in Nederland op vakantie was. We kregen een affaire, maar ik kwam er snel achter dat hij en ik bij elkaar pasten als suiker en peper. Laid back was nogal zwak uitgedrukt. Zijn ouders hebben later tegen me gezegd: dank je wel dat je ons een kleinzoon hebt gegeven, anders was het er nooit van gekomen. Want ja, ik raakte zwanger. ‘Ruïneer ik je leven als ik besluit het te houden?’ vroeg ik hem. Zijn antwoord was gelukkig ‘nee’. Ik zou de volledige voogdij krijgen over Morris, en afzien van alimentatie.
 

Lees ook
'Voor ik het wist, zat ik hartstochtelijk met een vrouw te zoenen' >

 

De familie van zijn vader

Brian keerde terug naar Byron Bay en ik beviel een paar maanden later van onze zoon. Mijn beste vriend was erbij, hij is de peetvader van Morris. Een deel van het spaargeld dat ik voor Morris opzij had gelegd, is inmiddels opgegaan aan een reis naar het land van zijn vader, afgelopen winter. Brians moeder is blind: ik gunde het haar dat zij zo snel mogelijk haar kleinzoon in haar armen kon houden. Morris lijkt veel op zijn opa, weet ik nu ook, en die kennis is waardevol. Ik vind het belangrijk dat mijn zoon ook de familie van zijn vader leert kennen, ook omdat de mijne piepklein is. Mijn vader is begin dit jaar overleden. Naast mijn moeder, mijn broertje en een oom, heb ik niemand.

 

'Mam, ik vertrek naar Australië'

Volgend jaar wil ik weer naar Australië. Dat kost me alleen al € 2800 aan tickets. Dat probeer ik bij elkaar te sprokkelen door maandelijks een deel van de alleenstaanden toeslag opzij te leggen. Brian heeft vrede met de marginale rol die hij speelt in het leven van zijn zoon. En ik met mijn leven als alleenstaande moeder. Ik heb het niet slecht, ook financieel niet. Ik bereid me nu al voor op de dag dat mijn zoon zegt: ‘Mam, ik vertrek naar Australië.’ Ik zou hem niet tegenhouden. Je moet iets over hebben voor het leukste kind van de wereld.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama Magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >