Roos Schlikker (42) is journalist, columnist en moeder van zoons Miró (8) en Róman (6). In Kek Mama schrijft ze over haar gezinsleven.
Toen ik twintig jaar geleden François leren kennen was ik van een hoop dingen diep onder de indruk. Zijn staart en oorbel (die waren toen hipperpip). Zijn bovenarmen (ik heb kontjes altijd enorm overschat gevonden, ik ga door het leven met een heftige armspierfetisj). Zijn Franse accent (denk: A fish called Wanda).
Maar toen ik hem op een ochtend bloot in de douche zag, moest ik alle moed bijeenrapen om niet gillend zijn huis te verlaten. Daar zat hij bungelpiemelnaakt op zijn hurken. Met in zijn hand een miniruitenwissertje. Waarmee hij de binnenkant van de douchecel droogde.
“Wat doe jij nou?” vroeg ik iets te hoog.
“O, dat gebruik altijd. Zo krijg je geen strepen op het glas.”
Had-ie van zijn moeder geleerd, de schat. Zijn ma bleek een Martha Stewart on speed te zijn. Even bang voor vlekjes als een arachnofoob voor spinnen, verliefd op talloze soorten ontsmettingsmiddel en zo dominant dat ze haar zoon toen hij een jaar of acht was al 37 manieren leerde om een wollen trui te wassen én dat je het tegelwerk in de keuken het allerbeste glanzend krijgt door het te aaien met een minitandenborstel.
Laten we voorzichtig stellen dat ik iets anders ben opgevoed. Mijn vader werkte. En mijn moeder hield wel van schoon, maar haar manier van reinigen was simpelweg overal bleek overheen gieten. Soms verdacht ik haar ervan dat ook bij het eten te doen, want koken kon ze nauwelijks. Maar lief was ze wel. Vriendinnetjes kwamen altijd graag bij ons omdat je gerust met de bankkussens van de trap mocht sjezen en mijn moeder het ook geen punt vond ons een bak boter te geven met de toevoeging: “Hier. Ga maar even kleien ofzo.”
Dat ik een rommelkont werd, zal geen verrassing zijn. Helaas voor Fran gedragen onze koters zich ook als enorme zeemeeuwen die alles wat ze in hun handen hebben en niet meer gebruiken lukraak als een grote strontflats laten vallen. Toch hebben Fran en ik elkaar de afgelopen decennia aardig beïnvloed. Het keukenaaitandenborsteltje ligt werkeloos in een la en de Lego op kleur sorteren doet-ie alleen nog omdat hij er zo relaxed van wordt. En ik heb laatst een vloertrekker gekocht. Niet voor de douche maar om de takkezooi van de jongens in een hoek te vegen en er een gezellig kleedje over te leggen. Prima plan. Wat zeg ik? Wonderschoon.
Deze column staat in Kek Mama 01-2018.
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Sommige zinnen uit je jeugd blijven niet alleen hangen, maar duiken later in je leven ineens weer op, precies op de momenten dat je ze nodig hebt. Vaak kwamen ze van grootouders: geen lange verhalen, maar korte uitspraken die net iets te vaak werden herhaald om te vergeten. Toen misschien ouderwets of streng, maar achteraf […]
Met drie jonge kinderen in huis is tijd met z’n tweeën soms een zeldzaam goed. Dus een onverwacht momentje samen is meer dan gewenst. Alleen reken je dan niet op publiek.
Voetbalster en voormalig Oranje-international Lieke Martens (33) heeft voor het eerst openhartig verteld over het verlies van haar zoontje Eden.
Wie rond de eeuwwisseling een kind kreeg, koos vaak voor namen die overal opdoken: op schoolpleinen, in televisieseries en zelfs in de hitlijsten.
In het begin van een nieuwe relatie is het voor veel mensen een bekend patroon: je wilt ontspannen overkomen, terwijl je ondertussen constant checkt wat de ander doet, zegt of laat. App je te vaak? Vraag je te snel waar het heen gaat? Of houd je je juist in uit angst om te intens te […]
