Ga je heerlijk op vakantie, moet je hele dagen militaire marsen lopen, wil je het vriendinnetje van je dochter wurgen, slaat je schoonzus op tilt. Grrrr. Déze moeders wilden het liefst met gierende banden weer naar huis.
Thirza (30), moeder van tweeling Toon en Daan (3).
“Twee peuters van drie, dat is best zwaar – om maar eens een understatement te gebruiken. Ik snakte naar vakantie. Dus toen mijn pas gescheiden vriendin Sacha vorig jaar voorstelde op surfvakantie naar Noord-Spanje te gaan zonder de kinderen, stemde ik meteen toe. Het was een groepsreis. En iedereen was stukken jonger dan wij – niet een jaar of twee jonger, maar echt breezer-drinkend jong.
Het regende, het eten was vies, het dichtstbijzijnde restaurant ver weg en het surfen was supermoeilijk. Ik bleek geen surfbabe, maar een aardappel op een drijvende deur, en ging met tegenzin de grijze, kolkende zee in. Als klap op de vuurpijl had iedereen blafhoest in de bus terug en was ik twee weken na thuiskomst nog steeds zo ziek als een hond. Sacha en ik kunnen er inmiddels wel om lachen, we noemen die reis gekscherend de laatste stuiptrekking van onze jeugd. Deze zomer gaan we weer een paar dagen weg. Naar een hotel met een fijne wellness.”
Lena (32), moeder van Felix (3).
“Natuurlijk kun je best met een peuter naar een grote stad, jubelde ik tegen verbaasde vriendinnen. ‘Doe niet zo moeilijk, meiden.’ Opgewekt vertrok ik met man en zoon naar New York. En daar was het bloed- en bloedheet: de warmte bleef tussen de hoge gebouwen hangen en het stonk vreselijk op straat. Mijn haren plakten op mijn hoofd, het zweet liep in straaltjes over mijn rug. Ik snapte opeens waarom rijke New Yorkers ’s zomers de stad ontvluchten.
Felix vond er geen bal aan en jengelde als een gek. Zijn buggy bleef continu hangen in de kraters van de slecht onderhouden trottoirs. De enige plek waar we het een beetje uithielden was Central Park. Eekhoorntjes voeren en naar straatoptredens kijken. En dat hadden we net zo goed in het Vondelpark kunnen doen.”
Jos (38), vader van Tobias (7).
“Twee jaar geleden kreeg ik weer contact met een oude studievriend, die een zoon heeft van Tobias’ leeftijd. Hij hoorde dat wij nog geen plannen hadden voor de zomervakantie en nodigde ons spontaan uit met zijn gezin mee te gaan naar Saint-Tropez. Zijn familie had daar een villa met zwembad. Dat leek me hartstikke leuk.
Naarmate de vakantie dichterbij kwam veranderde de villa met zwembad naar een penthouse met zwembad, naar een appartement met gedeeld zwembad, naar een luxe huisje, naar… Enfin, het was een Kip-caravan in een gehucht twintig kilometer van Saint-Tropez. Ik moest met een wc-rol de camping over. En ik wist weer waarom ik ooit het contact met die vriend was verloren: hij was altijd al een blaaskaak.”
Nog meer Kek Mama? Schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Estavana Polman en Rafael van der Vaart zijn inmiddels ruim tien jaar samen. Dat betekent niet dat het er thuis altijd even gezellig aan toegaat. Estavana vertelt openhartig dat ze soms flink discussiëren, maar één ding staat voor haar buiten kijf: de liefde overheerst.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (16) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
