Beeld: Michelle Pfaff
De juffen op school noemen Pilar ‘tante’, terwijl ze heus wel weten hoe het zit: voor Laura en Daniël is ze hun vrouw, en als een tweede moeder voor hun dochters Rosa (9) en Carmen (7). “We zijn gewoon een gezin.”
Laura (35): “‘Haalt je zus de kinderen vandaag op?’ vroeg Rosa’s juf in groep 3 ’s morgens bij het brengen. Mijn zus? Ik ben enig kind. Pas na een paar seconden drong tot me door op wie ze doelde: Pilar. Mijn man Daniël en ik hebben nooit veel woorden vuilgemaakt aan wat haar rol is in ons leven, dat is onze zaak, al weten ze op school best hoe het zit. Pilar ken ik sinds mijn geboorte. Onze moeders, allebei Spaans, zijn vriendinnen. Ze is de liefde van mijn leven sinds we pubers waren, en sinds vijf jaar ook van Daniël, mijn man.
Daniël is óók de liefde van mijn leven. Ik ken hem sinds ik van de havo doorstroomde naar het vwo en bij hem in de klas kwam. Hij hoorde niet bij de populaire jongens, was zacht en op zichzelf. Vanaf de eerste dag dat we naast elkaar zaten was ik dol op hem. Al snel werden we onafscheidelijk, en na een maand of drie noemden we het liefde. Hij moest wel één ding weten, vertelde ik hem meteen: ik was ook verliefd op Pilar. Niet dat dat een bedreiging vormde voor Daniël, Pilar was inmiddels een liefde op afstand. Op haar zeventiende, een jaar na onze eerste kus en vlak voordat ik Daniël ontmoette, verhuisde ze voor haar studie naar haar geboortestad Girona.
Het contact tussen Pilar en mij verwaterde. We spraken elkaar wel via mail en social media, maar zagen elkaar jaren niet. Daniël en ik studeerden af, kregen banen, gingen samenwonen en kregen kinderen. Mijn liefde voor Pilar verdween niet, die droeg ik in elke levensfase met me mee. Ook Pilar kreeg ondertussen relaties, altijd met vrouwen, maar miste Nederland steeds meer.
We hadden al zeker twee jaar geen contact toen ze zes jaar geleden mailde dat ze werk had gevonden in het westen van Nederland, amper drie kwartier rijden van ons huis. Kon ze misschien bij mij logeren tot ze eigen woonruimte had? Ik klapte bijna uit elkaar van geluk bij dat vooruitzicht, maar tegelijkertijd sloeg de paniek toe. Want wat zou dit betekenen voor mijn relatie met Daniël? Pilar en ik zouden nooit platonisch met elkaar kunnen omgaan, maar ik wilde Daniël niet kwetsen. Bovendien: ze had onze dochters Rosa en Carmen, toen drie en bijna twee, nog nooit ontmoet. Misschien schrok zij zich wel rot van hoe mijn leven was veranderd. Ik besprak mijn angst met Daniël en hij reageerde verrassend rustig. Hij had altijd geweten dat hij me nooit helemaal voor zichzelf zou hebben, zei hij. Hij stelde voor dat Pilar en ik uitzochten wat er nog was tussen ons, en dan zouden we onze weg wel vinden.
Ik haalde Pilar van het vliegveld en met haar koffers nog bij de bagage claim – niet handig – stoof ze door de deuren naar de aankomsthal en vloog in mijn armen. Het was alsof het nooit was uitgegaan. Daniël voelde het zodra we thuiskwamen. Maar in plaats van verslagenheid, zag ik bij hem ook alleen maar liefde. Hij werd gelukkig van hoe gelukkig hij mij zag, zegt hij nog altijd.
Voor onze dochters was Pilar gewoon een tante die kwam logeren. Dat ik vaak bij haar in bed kroop, was voor hen de normaalste zaak van de wereld. Ook Daniël en Pilar konden het goed met elkaar vinden. Zo goed zelfs, dat ik ook de intimiteit tussen hen zag groeien. Tijdens een lange, aangeschoten zomeravond in de tuin, Pilar logeerde inmiddels een maand of twee op onze leegstaande zolder, vroeg Daniël: ‘Waarom slaap je niet bij Laura en mij vannacht?’ Het voelde volstrekt logisch, voor ons alle drie. Vier maanden later staakte ze haar woningzoektocht.
Gek genoeg was onze relatie met z’n drieën nooit verwarrend. Dat Pilar en ik in wat voor vorm dan ook bij elkaar hoorden, wisten we al ons hele leven. Net als Daniël en ik ons hele volwassen leven al vanzelfsprekend deelden. Niemand hoefde een stap opzij te doen voor een ander, er was ruimte voor ons allemaal. We besteedden er wel tientallen, misschien wel honderd gesprekken aan. Hoe zouden we ons presenteren naar de buitenwereld? En wat als jaloezie zich toch zou opdringen? Wat als een van ons niet meer zou willen, wat zou dat dan betekenen voor de liefde tussen de overige twee? Hoe open wilden we hierover zijn naar de kinderen? En wat werd Pilars rol in hun leven?
De meeste beren op de weg wisten we te pareren. En dan nog is het leven onvoorspelbaar, concludeerden we; het beste wat we konden doen was leven naar eer en geweten, met de heilige afspraak altijd open en eerlijk naar elkaar te zijn.
We zijn nu vijf jaar met z’n drieën. Voor de kinderen is Pilar gewoon Pilar, een op zichzelf staande entiteit die meer is dan een tante, maar ook niet helemaal moeder. Ze neemt dezelfde zorgtaken op zich als Daniël en ik, maar maakt geen eindbeslissingen op het gebied van school en medische zaken. Zelf heeft ze geen kinderwens, dat maakt onze situatie overzichtelijk, maar ze houdt van Rosa en Carmen alsof ze van haarzelf zijn. Mijn moeder en die van Pilar waren niet verbaasd toen we vertelden over onze relatie, maar de ouders van Daniël moesten wel even slikken. ‘Je lijkt schilder Anton Heyboer wel, met al je bruiden’, bromde zijn vader. Alsof Pilar en ik een soort sister wives van Daniël waren.
Er zijn momenten waarop ik de intimiteit tussen Daniël en mij alleen mis, zoals we die vanaf de middelbare school twaalf jaar beleefden. Samen uit eten, samen op vakantie. En soms mis ik de puur vrouwelijke intimiteit zoals Pilar en ik die hebben. Op zulke momenten nemen we daar ruimte voor, daar voelt niemand zich door buitengesloten. Pilar en Daniël vrijen ook weleens als ik er niet ben. Dat vind ik prima, en soms zelfs fijn, want zo hebben we alle drie ook ruimte voor onszelf. Ik prijs me gelukkig met zoveel liefde in mijn leven, al blijf ik weg van labels als biseksueel en polyamorie. We zijn gewoon een gezin, alleen niet zoals het patriarchaat dat ooit bedacht heeft.”
Dit verhaal las je eerder in Kek Mama.
Janna probeerde samen met haar vriend Ward polyamorie. Wat eerst een spannend idee leek en een volgende stap naar ultieme vrijheid, betekende uiteindelijk het einde van hun relatie. Je leest haar verhaal hier.
Floor is al 25 jaar juf op een basisschool en moeder van Lotje (17) en Abel (19). Ze heeft een relatie met Roderik en is bonusmoeder van Kiki (10) en Feline (13). Op haar werk heeft ze te maken met 28 kleuters en 56 ouders. Maar wie is ze nou eigenlijk wat aan het leren? […]
Roy en Annick, die bekend werden door Over Mijn Lijk, hebben besloten uit elkaar te gaan. Dat maken ze bekend op Instagram.
Sabine (45) is moeder van een zoon (15) en een dochter (13). Ze probeert een betrokken moeder te zijn, maar toch zijn haar kinderen goed in het achterhouden van dingen, kwam ze achter. ‘Opeens hoorde ik een meisjesstem.’.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week het verhaal van Yma (31). Na haar kraamweek kreeg ze een opmerkelijk betaalverzoek van haar buurvrouw.
Klaas van der Eerden en zijn vrouw Anna zijn uit elkaar. De cabaretier en presentator deelt het nieuws op Instagram.
Eigenlijk best blij met hun partner, over het algemeen, maar op vakantie vragen zij zich af: waarom ga ik nog met jou op vakantie?
