Beeld: Canva
Moeders maken de gekste dingen mee, zo ook Soof (30), die tijdens een bezoekje aan haar schoonmoeder ineens met een wel héél bijzonder ‘souvenir’ naar huis ging: de poepluiers van haar baby.
Soof (30) is moeder van Yma (8 maanden) en is getrouwd met Job (33): “Sinds ik moeder ben, verbaas ik me regelmatig over de dingen die ik meemaak. Maar één situatie sprong er onlangs wel uit.
We waren op bezoek bij mijn schoonmoeder. Yma lag tevreden te kraaien op een kleedje en ik zat eindelijk eens rustig met een warme kop koffie op de bank, totdat de bekende geur me bereikte. Mijn baby had een poepluier. Geen probleem, dacht ik. Even verschonen, luier in de container en klaar.
Maar toen ik mijn schoonmoeder vroeg waar ik de vieze luier kon weggooien, keek ze me resoluut aan: “Die mag niet in mijn container, hoor. Daar gaat het de hele week van stinken.” Voor ik het wist, stond ik met de vieze luier in mijn handen, terwijl zij er een plastic zakje omheen deed en het me teruggaf. Het verzoek was duidelijk: ik moest de poepluier zelf weer mee naar huis nemen.
Ik was eerlijk gezegd met stomheid geslagen. Natuurlijk begrijp ik dat niemand zit te wachten op stank uit de container, maar dit had ik echt niet zien aankomen. Ik bedoel: het is toch normaal dat je een vieze luier gewoon daar weggooit, net zoals je dat bij vrienden of in een restaurant zou doen?
En nee, het gaat nooit om één luier. Als moeder van een baby verschoon je er soms wel zes tot acht op een dag. Dat zijn dus héél wat zakjes die ik inmiddels na elk bezoek mee terug naar huis neem als we een dagje bij mijn schoonmoeder zijn geweest. Mijn luiertas zit vaak voller met afval dan met flesjes of speeltjes.
Het werd een standaard dingetje. Na elk bezoek aan mijn schoonmoeder reden we naar huis met Yma’s poep- en plasluiers in de tas. En elke keer voelde het zó vreemd. Totdat mijn man er op een dag helemaal klaar mee was. Hij zei: “Als mijn moeder wil dat wij die luiers mee naar huis nemen, dan moet zij ook maar al die hondenpoepzakjes die ze in ónze container gooit weer mee terugnemen. Dat is toch precies hetzelfde?” En eerlijk: daar had hij gewoon een punt. Sindsdien is het klaar. We rijden nu alleen nog maar met onze baby terug naar huis, zonder extra ‘souvenirs’.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
