kinderen vies
Beeld: Pixabay

Wratten, luizen, kots en poep. Julia heeft echt geen smetvrees, maar ze vindt het allemaal even smerig. En dan heeft ze ook nog zoontjes die de wc doortrekken volstrekt overbodig vinden.

“Mama is lief”, hoor ik een stemmetje zeggen. Er wordt wat aan mijn dekens getrokken en een warm pyjamalijfje kruipt tegen me aan. “Hoi krullebol”, zeg ik, slaperig. “Mama lief”, herhaalt hij nog eens en met zijn zachte handje aait hij mijn wang. Ik ontwaak plotseling ruw: Niet Het Handje! Snel trek ik mijn hoofd terug. Ik ben momenteel niet zo’n fan van Het Handje: aan de zijkant van de ringvinger prijkt namelijk een reuzewrat. Zo’n grote, uitpuilende, doorzichtige mini­bloemkool die mijn zoons roze velletje ruw opzij duwt om er ongegeneerd vies te zitten zijn.

Al weken ben ik in de weer met tincturen en stikstofapplicaties om het monsterlijke ding van mijn kind af te weken, maar de wrat weigert zich terug te trekken. Net als de drie voetwratten tussen de tenen van mijn andere zoon. Oké, de behandelingen lijken wel iets aan te slaan – dat weet ik omdat ik zijn voeten onder het onverbiddelijke licht van de bureaulamp van dichtbij heb bestudeerd. Er hangen zeemachtige witte velletjes omheen en daar kun je een beetje aan trekken – dan wiegelen de wratten als kleine kwalletjes in een drooggevallen branding. Dit wordt nog minstens vier weken gruwelen. Kinderen zijn vies. Echt heel erg vies.
 

Geen mietje

Laat ik beginnen met stellen dat ik absoluut geen smetvrees heb. Ik heb geen enkele moeite met natte kleihandjes, eten van de grond of vieze verhalen. Mijn kinderen konden het YouTube-­filmpje waarin Freek Vonk operatief twee (of drie?) maden uit zijn been liet halen niet aanzien – ik heb het zonder kippenvel vijf keer gezien. Een stevig bewijs van niet-­mieterigheid, zeg nou zelf. Ja, het filmpje was naar en smerig, maar wel dáár, ver weg, en niet hier in mijn huis. En dat hier is waar ik begin met gruwelen.
 

'Beestjes'

Nu we het toch over maden en ander ongedierte hebben: hoofdluis. Tuurlijk, we weten het allemaal: hoofdluizen zijn niet vies. Ze dragen geen ziektes over, wagen zich niet over de grens van hun natuurlijke habitat (de hoofdhuid) en ze vinden het fijn als er niet te veel gelresten en andere troep in het haar te vinden zijn.

Kinderen die luizen hebben, kunnen daar bovendien helemaal niets aan doen. Interessante wetenswaardigheden. Op papier. Ik piepte anders toen ik op een avond met mijn hand door mijn haar ging en onder mijn nagel een spartelend entiteitje aantrof. Shit. Ik rende de trappen op, opende de zaklampfunctie van mijn iPhone en lichtte bij zoon één en zoon twee lukraak wat plukken haar op. Luizenfestival. Ongehinderd klauterden de beestjes van haar tot haar, lukraak witte neetjes achterlatend. Dan kunnen we op rationeel en volwassen niveau heel veel over hoofdluis zeggen, op dat moment vloekte ik hartgrondig.

Wat wratten en luizen gemeen hebben, is dat er meteen zo’n gedoe aan vastzit. In het geval van luizen is het advies kammen, kammen, kammen. Dagen, weken, maanden als je pech hebt. Eigenlijk helpt geen antiluisshampoo echt, maar wat wel helpt is sterke marketing en gruwelende ouders. Puur voor het idee heb ik alle goedgekeurde luizenlotions op de kinder hoofden uitgeprobeerd (en gegoogled op niet-goedgekeurde middelen). Zelf liep ik ook met die vette smurrie op mijn hoofd in de hoop de luizen en hun nazaten te verdelgen. Het is behoorlijk ongemakkelijk vergaderen met het idee dat er elk moment een spartelend hagelslagje op de notulen kan neerploffen. De netenkam had de grootsten er allang uitgezwiept – het ging om het idee.
 

Lees ook
8x bewijs dat kinderen écht heel erg vies zijn >

 

Kom maar hier met die 'Nobel'prijs

Met het moederschap komt een zekere nobelheid: het hulpeloze wezentje kan nog niets zelf, natúúrlijk verschonen we mosterdgele luiers, smeren sudocreme in plooitjes, vegen sliertjes kots en kwijl op met de speciaal voor dat doel aangeschafte doekjes waarop olifantjes en sterretjes zijn gedrukt. Eigenlijk is het misleidend dat er geen hydrofiele doeken van Star Wars of Frozen verkrijgbaar zijn: zo wordt onterecht de indruk gewekt dat er een einde aan komt. Maar spuug wordt kots en luiers worden vervangen door wc’s waar je zelf ook hygiënisch en aangenaam wenst te verpozen. Dan nog steeds nobel blijven – het is zacht gezegd een uitdaging.
 

Het is weer feest

Neem buikgriep. Je kind is ziek, er is volop uitstoot van lichaamssappen, er moet gezorgd en getroost worden. Tuurlijk, doen we. Och, och, hoe sneu. Maar even tussen ons – wat is het allemaal afschuwelijk en vies. En onhandig. Je hebt lekker een Netflixje gekeken, een glas wijn gedronken, beetje ge-appt, het is later geworden dan gedacht, toch maar snel naar bed vanwege die vergadering morgenochtend en voor de vorm nog even het rondje langs de slaapkamers. Op het moment dat je de kamerdeur opent, ruik je een zurig luchtje. Eigenlijk weet je dan al genoeg en als je het licht aanknipt worden je ergste vermoedens bevestigd: een der telgen heeft gespuugd in bed en is daarna doodleuk weer in slaap gevallen.

Het is bij mij thuis meer dan eens gebeurd dat ik een van mijn zoons in een aureool van half verteerde spaghetti, maagzuur en stukjes courgette aantrof. Kind uit bed, onder de douche, beddengoed in de machine, nieuw beddengoed erop, kind in bed, kind weer spugen, alles opnieuw – zucht. Niks verschrikkelijkers dan midden in de nacht stukjes spuug door het afvoerputje duwen en proberen die doordringende lucht van je handen te krijgen. En dan te bedenken dat het niet bij buikgriep blijft. Denk: autoziekte, combinaties van friet en Fristi, spinnen op een opgedraaide schommel – allemaal zaken met dezelfde potentiële ieuw-factor.
 

Geen tijd voor remsporen

Wat bovengenoemde vieze voorbeelden nog wel gemeen hebben, is dat ze je kinderen en jou enigszins overkomen: je kunt er niet gericht op trainen, zeg maar. Misschien dat de meest dagelijkse gruwel dan ook de meest ergerlijke is: daar lijkt een zekere opzet achter schuil te gaan. Ik heb het over de staat van het sanitair na wc-bezoek. Nu heb ik weliswaar twee zoons, maar ik weet uit betrouwbare bronnen dat ook meisjes op de wc geen prinsessengedrag vertonen.

Hoe vaak ik het ook roep, ze het laat zien, ze het laat schoonmaken (geen pedagogische aanpak is mij vreemd), het heeft nauwelijks effect. Nog altijd is poepen en plassen een hinderlijke onderbreking van belangrijkere zaken als Kapla-torens en Pokémon-marathons. Het liefst met de deur wagenwijd open en zestien meter toiletpapier ter ondersteuning wordt de klus zo snel mogelijk geklaard. Doortrekken, remsporen wissen – ander keertje, nu geen tijd. Als ik dan een keertje naar de wc wil, tref ik campingtoestanden aan. Echt smerig. De leuke metrosteentjes en de soft-closing-toiletbril en bijpassende chromen toiletaccessoires: ik zou ze allemaal inwisselen voor een propere plee. Het enige wat me tot nu toe lukt is dat ze in ieder geval hun handen wassen – meestal.
 

Pssssjjjjjssssssssst

“Mama is lief”, hoor ik een stemmetje zeggen. Pssssjjjjjssssssssst klinkt de desinfecterende kinderspray. Even een paar seconden laten impregneren en dan mag je bij mama in bed kruipen. Neehee, natuurlijk bestaat zoiets als kinderspray niet – maar misschien ga ik er patent op aanvragen en het snel op de markt brengen. Grote gezinsverpakkingen, en handige kleine voor in je tas. Het lijkt me een uitkomst. Tot die tijd moeten we geen mietjes zijn en dapper dealen met wratten, luizen, kots en poep.
 

Dit verhaal staat in Kek Mama Magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Het tijdschrift Flow bestaat tien jaar en viert dat met De Grote Vertraag-campagne: een actie die ervoor zorgt dat iedereen af en toe heerlijk offline (en onbereikbaar) kan zijn.

Want om écht te kunnen vertragen, is dat hard nodig.

 

Lees ook
6x heerlijke wellness hotels >

 

#flowsocialooo

Daarom komt Flow met de Social Out of Office (Social OOO): grappige gifjes, ontworpen samen met illustrator Penelope Dullaghan, die duidelijk maken dat je even offline bent. Ze zijn te gebruiken op alle social media, omdat ze automatisch gekoppeld zijn met Giphy: supermakkelijk te vinden, te plaatsen óf te versturen, dus. Het enige wat je hoeft te doen is te zoeken op #flowsocialooo, jouw telefoon, tablet of computer doet de rest. Oh, en een extra uitleg vind je hier.

 

Alvast zien welke gifjes je kunt gebruiken? Alsjeblieft.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Kim Pieters

Kim Pieters (39), actrice en moeder van Jacob (7) en Ebe (4) vond de babytijd van haar jongens pittig. “Nu ze groter worden en we hele gesprekken voeren, vind ik moeder zijn leuker.”

Ze deed een tijdje wat rustiger aan na haar hoofdrol in de serie Julia's Tango en het tv-programma Wie is de Mol?. Kreeg twee zonen en speelde in in kleine theaterproducties. Drie jaar geleden had ze een rol in Meiden van de Herengracht en onlangs in Zomer in Zeeland. Nu staat ze op de planken in de reizende theatervoorstelling Guilty pleasures - onderdeel van de Powervrouwen-reeks van Bos Theaterproducties. “Een lekkere lichte avond met veel meezingliedjes,” zegt Kim, “vol herkenbare situaties. Over schoolpleinmoeders en vriendinnen op een paaldanscursus. Na afloop van de voorstelling bouwen we een feestje in de foyer, waar we nog even doorgaan.” Guilty pleasures zijn er namelijk om gevierd te worden, vindt ze.

“Waarom zou je je schamen voor wat je leuk vindt? Ik hou er wel van, een tacky randje. Dansen op de Backstreet Boys, Rick Astley en John Denver.” Ze schaamt zich hoe dan ook niet snel. “Ook niet nu ik opeens moet zingen op het podium. Schijt, denk ik dan. Ik ben niet de beste zangeres, maar ik vind het gewoon leuk om te doen.”
 

Schuldgevoel

Deze generatie worstelt met schuldgevoel, vindt Kim. In Guilty pleasures zit een diepere laag over de verplichtingen die schudgevoelens met zich meebrengen. “We zijn zó bezig met wat anderen van ons denken. Dat draagt niet bij aan een positief zelfbeeld. Jammer vind ik dat. Nu ik ouder word, maak ik me gelukkig minder druk om wat de buitenwereld denkt en vertoon ik minder sociaal wenselijk gedrag.

Ik heb een vriendin die elke keer als we elkaar zagen cadeautjes meenam voor mijn kinderen. Superlief, maar daardoor kreeg ik het gevoel dat ik dat terug moest doen. Voor mijn gevoel schiep het een verplichting, terwijl het voor mij helemaal niet draait om materie. Ik ben liever attent met aandacht. Ik waardeer het enorm als ik díe terugkrijg van vriendinnen. Een belletje om te vragen hoe een auditie ging, bijvoorbeeld. Ik heb ook een vriendin die structureel elke verjaardag vergeet, maar wel altijd voor me klaarstaat. Dáár gaat het voor mij om.
 

Lees ook
Jan legt het nog een keer uit: schuldgevoel >

 

Cadeautjes

Al die gedragscodes en verplichtingen; ik durf me er nu steeds meer tegen uit te spreken. Soms best eng om te doen, maar ik merk dat anderen dat waarderen. Op het schoolplein van de kinderen had ik het onlangs met een paar moeders over cadeautjes voor een kinderverjaardag. Vroeger kreeg ik gewoon vijf gulden van mijn ouders, en daar moest ik het dan voor regelen.

Als je nu kijkt naar de bedragen... Ik vind vijftien euro voor een partijtje best veel; als we allemaal een tientje inleggen, kopen we met z’n tienen één mooi voetbalpak en is dat kind dolgelukkig. Toen Jacob drie jaar geleden net op school zat, ging ik daar nog wel in mee. Dacht: o, dat hoort dus blijkbaar zo. Net als die klassenapps die maar doorgaan. Nu zet ik die gewoon op stil. Ik laat me niet meer gek maken. Al scheelt het dat ik niet zoveel op het schoolplein sta, omdat mijn vriend Peter de jongens meestal wegbrengt, op weg naar zijn werk.”
 

Betrokkenheid

Natuurlijk draagt Kim wel haar steentje bij als hulpmoeder: “Luizenpluizen bijvoorbeeld. Of de klas versieren met sinterklaas en vlak voor de vakantie speelgoed schoonmaken. Als ik drie keer per jaar iets doe op school, vind ik dat echt zat. Ik vind het prima om te helpen, maar doe het vooral uit gevoel van betrokkenheid met mijn kinderen.”
 

Het hele interview staat in Kek Mama 10-2018.

 

 

 


Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >