papa in gevangenis

Mark (37) ziet zijn kinderen eens in de drie weken. Dan is het bezoekuur in de gevangenis en mag hij een uur met ze praten gescheiden door een glazen wand. “Als ze weggaan, mag ik ze heel even omhelzen.”

“‘Ik heb iets gedaan wat echt niet kan en echt niet mag. Ik heb geld van de belastingdienst gebruikt. Dat betekent dat ik elf maanden naar de gevangenis moet.’ Dat stond in de brief die ik mijn twee dochters en mijn zoon voorlas. Het was het pijnlijkste moment van mijn leven.
 

Gevangenis

Ze waren toen zes, negen en twaalf. Hun moeder was er die middag bij. Onze jongste zat bij mama op schoot. Mijn ex is een mooi mens, ze stelt het belang van de kinderen altijd voorop. Om er zeker van te zijn dat de boodschap een reële en fijne ‘lading’ had, had ik hem van tevoren opgeschreven. Ik vertelde de kinderen dat ik aan het leren was goed met geld om te gaan. Dat ik daarvoor in therapie was. Maar dat ik nu elf maanden een pauze moest inlassen voor ik door kon gaan met mijn nieuwe leven. Het woord ‘gevangenis’ gebruikte ik slechts twee keer.

Ze reageerden verschillend. Mijn jongste vroeg: ‘Kan ik dan nog met je knuffelen?’ De middelste begon te huilen en rende naar haar kamer. De oudste was woedend. Ze schold me uit en noemde me een klojo. Toen ze tot bedaren kwam werd ze opeens heel zakelijk. ‘Als er echt niets aan te doen is, wil ik dat je zo snel mogelijk gaat. Dan zijn we er vanaf.’ Daarna maakte ze zelfs een grap: ‘Cool dat ik de gevangenis van binnen kan zien.’ Zo had ik ook kunnen reageren. Zij lijkt het meest op mij.

De jongste was bang voor boeven – hij vond het griezelig dat zijn eigen vader daar tussen kwam te zitten. Ik troostte hem door te zeggen dat hij misschien wel van die angst afkwam als hij mij bezocht. Omdat hij dan kon zien dat boeven gewone mensen zijn. De bewakers zouden opletten dat er niets kon gebeuren.
 

Bewijsdrang

Ik vervloek de dag dat ik de fout ging, acht jaar geleden. Vanuit een bewijsdrang die ik altijd heb gehad, maar die in de laatste jaren van mijn huwelijk uit de hand is gelopen. Ik kom uit een arbeidersgezin, de ouders van mijn ex zijn gefortuneerd. Ik wilde de buitenwereld tonen dat ik haar evenveel kon bieden als haar ouders. Daarmee heb ik mijn huwelijk kapot gemaakt.

Ik had een eigen bedrijf. Mijn vier personeelsleden gaf ik leaseauto’s en laptops om iedereen te laten zien dat ik dat wél kon. Ik nam een vijfde werknemer aan, een zesde, een tiende, omdat het indrukwekkender is te zeggen dat je tien man onder je hebt dan vier. Dat was zes mensen te veel.
 

Bevestiging

Intussen voelde mijn ex zich eenzaam omdat ik geen aandacht aan haar besteedde. Financieel hoefde ik helemaal niet te scoren – we waren tweeverdieners. We hadden een goed leven met onze kinderen, ook sociaal gezien. Ik was bijvoorbeeld lid van een sportclub en een toneelvereniging. Toen het uiteindelijke vonnis van de rechter viel, was ik teksten aan het instuderen voor de rol van arrogante kwal. Dat ging me goed af. Ik kan best narcistisch zijn.

De laatste jaren van mijn huwelijk was ik emotioneel nauwelijks nog bereikbaar voor mijn vrouw. Uiteindelijk zijn we gescheiden en werden we co-ouders. Ik was niet de leukste man, ik ging door met het zoeken naar bevestiging. Door mijn megalomane uitgaven dreigde na mijn huwelijk ook mijn bedrijf te bezwijken. Toen ik de belasting aangaf was ik totaal in paniek.

En toen gebeurde het: Ik vulde bewust een verkeerd bedrag in bij de btw, met het gevolg dat er € 35.000 extra op mijn rekening kwam te staan. Mijn bedrijf was gered. De FIOD vermoedde niets, omdat ik altijd correct aangifte had gedaan. Als ik het bij die keer had gehouden, was ik niet gepakt. Maar ik zat vast in de foute oplossing, bleef het steeds weer doen.
 

Controle

Het duurde eigenlijk nog best lang voor de FIOD mijn boekhouding ging controleren. Toen het wel gebeurde, stond mijn hart stil. Het eerste wat ik dacht was: kan ik de kinderen wel onderdak blijven bieden? Niet: wat gaat het met ze doen dat hun vader een misdadiger is? Ik zag mezelf waarschijnlijk meer als kostwinner dan als vader. Na het telefoontje sprong ik in de auto en vluchtte, geen idee waarheen. In een impuls belde ik een goede vriendin. Zij zei dat ik onmiddellijk terug moest komen en open kaart moest spelen. Dat deed ik.

Het FIOD onderzoek nam veel tijd in beslag. Intussen werd ik failliet verklaard. Ik wilde een doorstart maken, maar had geen cent. Het moest op de pof. Ik kan goed praten, dus dat lukte wel. Ik deed echter onbewust beloften die ik niet waar kon maken. Het wemelde van de deurwaarders op mijn stoep.
 

Nul onkosten

Om nul onkosten te maken, besloot ik in een tent te gaan wonen. Zonder overleg met mijn ex, van de ene op de andere dag. Ze was er kapot van, zag het als verraad. Ze nam meteen de permanente zorg voor de kinderen over, want ze wilde niet dat de kinderen op een camping woonden. Vijf maanden woonde ik in mijn tent. Intussen werd ik veroordeeld tot elf maanden gevangenisstraf. Een relatief mild vonnis. De rechter zag verzachtende omstandigheden: gebeurtenissen in mijn jeugd, mijn opvoeding, foute voorbeelden van vrienden en bekenden. De neiging tot fraude heb ik van mijn vader overgenomen. Hij fingeerde bijvoorbeeld ooit een inbraak om de verzekering te tillen.



Lees ook
Vader Manu: 'Ik mag mijn dochters niet meer zien' >


 

Voorbereiding

Om mijn kinderen voor te bereiden op mijn celstraf nam ik ze mee naar de McDonald’s tegenover de gevangenis. Daar komen veel kinderen van gedetineerden. Ik wees hen het gebouw aan waar ik zou komen te zitten en vroeg wat zij zagen. ‘Een school’, zei de jongste. De middelste vond dat het op een kantoorgebouw leek en de oudste zei: ‘Als je het zo vraagt, pap, dan is er iets aan de hand.’

Ik vertelde dat het de plaats was waar ik elf maanden naartoe zou gaan, benadrukte nog eens dat ik het verdiend had, en dat daarna alles goed zou komen. Het zou nog even duren, maar daarna zou ik niet meer afhankelijk zijn. Toen hebben we lekker hamburgers gegeten. Een goede vriendin maakte drie fotoboekjes van mij en de kinderen, voor ieder kind een. Ik sprak videoboodschappen in voor de momenten dat ze me zouden missen.
 

Achter glas

De dag dat ik me binnen moest melden, zoals dat heet in jargon, namen mijn oudste dochter en ik dezelfde bus. Die stopte bij haar school, ik reisde door naar de gevangenis. Ik zwaaide haar na. Drie weken later zag ik haar en de twee anderen terug met een glazen wand tussen ons in. Alleen bij het komen en weggaan mag je even fysiek contact hebben. Mijn jongste zei een keer: ‘Papa, ik wil zo graag op schoot.’ Toen brak ik van binnen, maar dat liet ik niet zien. Het voelde goed om hun gevoelens voorop te stellen. Dat is belangrijk.

De kinderen komen nu eens per drie weken. In het begin leek een uur te kort. Het bezoekuur vloog om. Daarna werd dat anders. De eerste helft van het bezoekuur is nu zo voorbij, het laatste kwartier zijn alle verhalen over muziekles en school wel verteld, dan is het soms hangen en wurgen. Maar ze blijven tot de laatste minuut. Als ze weggaan zwaai ik ze nooit na vanaf mijn afdeling, ik wil niet dat ze me achter tralies zien. Ze moeten door een detectiepoort, dat is al moeilijk genoeg.

Met de boevenangst van mijn jongste gaat het beter, zoals ik had gehoopt. Hij vindt het nu wel spannend om hier te komen. Soms vraagt hij of ik de moordenaars in de bezoekruimte wil aanwijzen. Dat doe ik niet, het voelt verkeerd. Maar ze zijn er natuurlijk wel, je zit hier met kort- en langgestraften door elkaar – van mensen die hun verkeersboetes niet hebben betaald tot zware criminelen. Alleen de pedoseksuelen zitten apart. Ze staan onderaan de pikorde.
 

Zestien uur met een wildvreemde

Het is hier geen vakantieoord. Je zit zestien uur per dag met een wildvreemde in een cel zo groot als een bushokje. Mijn eerste celmaat dacht dat ik een undercoveragent was, hij beukte me ’s nachts wakker. Zijn opvolger was een adhd-er die een paar keer per nacht de cel opnieuw inrichtte. Tijdens de hittegolf deze zomer leefden we in een sauna. Er is geen airco.

Het meest moest ik wennen aan het luchten op de binnenplaats, een uur per dag, omgeven door die enorme muren. Dat voelde het sterkst als ‘gevangenis’. Nu ben ik daaraan gewend en zal ik het juist vreemd vinden als ik vrijkom. Hier binnen gaat het leven langzaam. Er zijn weinig impulsen. De wereld beweegt niet. Je ziet alleen lopende mensen. De eerste keer dat ik met verlof mocht, vond ik dat alles buiten erg snel ging. Er zijn ex-gedetineerden die niet meer naar de supermarkt durven. Maar ik ga me niet verstoppen.
 

Open kaart

Vlak voor ik naar de gevangenis ging heb ik open kaart gespeeld met iedereen in mijn omgeving. De school, de ouders van de vrienden en vriendinnen van mijn kinderen, al mijn sociale kringen, ik heb iedereen persoonlijk verteld wat ik heb misdaan. De meesten reageerden sympathiek, veel van hen zijn langs geweest in de gevangenis. Sinds ik eerlijk ben is het karma me vriendelijk gezind.

Ik zie mezelf als iemand die de weg kwijt is geweest en daarvoor heeft geboet. Bewijsdrang heb ik niet meer, ik wil alleen wel laten zien dat ik een goede vader kan zijn. Eentje die zijn kinderen boven alles stelt. Die echte aandacht heeft. Eentje op wie ze trots kunnen zijn. In de gevangenis zijn we naar elkaar toegegroeid. Ze merkten hoe ontzettend ik ze miste, hoe ik me verheugde op hun bezoeken, hoe hard ik werkte in de werkplaats om geld te verdienen om ze te kunnen bellen. Mijn kinderen zijn het allermooiste.”

 

Dit artikel staat in Kek Mama magazine.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

ouders altijd gillende ruzie vakantie
Beeld: Pixabay

Zij vindt dat hij zich niet opeens met de opvoeding moet bemoeien, hij wordt gek omdat zij de hele dag op een strandbedje wil liggen. ''En dan wil hij ook nog seks. In een zweterige tent terwijl iedereen ons kan horen.''

Gaan Nicole en Bastiaan naar Spanje, dan hebben ze bij de Van Brienenoordbrug al ruzie. “Echt hoogoplopende discussies over onbenulligheden als rijstijl en route, inclusief krachtermen. Dan horen we vanaf de achterbank: ‘Oh mama, je mag geen kut/fuck zeggen’, en daarna duiken de jongens snel in hun iPad, koptelefoons op.”

 

'We moeten gezellig doen'

Nicole vreest dat het hele idee van ‘we hebben nu vakantie en dus moet het gezellig zijn’ hen opbreekt. “Ik haat het als Bastiaan zich bemoeit met mijn rijstijl, hij vindt het vreselijk dat ik het tanken zo lang mogelijk uitstel omdat hij bang is dat we zonder benzine komen te staan. Ook de Périphérique rond Parijs is een jaar­ lijkse woedetrigger, waar we ondanks de tomtom steeds weer weten te verdwalen (mijn schuld, vindt Bastiaan). Het is regelmatig voorgekomen dat ik na uren kibbelen de auto de vluchtstrook opstuur met de mededeling dat ik geen meter meer rijd.”

 

Stadsduif

Ook bij Kristel en Frank, ouders van vijfjarige Milou, betekent de zomervakantie knetterende bonje. Meestal beginnen hun ruzies al in de week vóór de reis. Reden: Kristel vindt Frank laks. Ze vergelijkt haar man met een stadsduif: die komt pas in beweging als je bijna op hem trapt. Zelf pakt ze haar koffer ruim voor vertrek, Frank bedenkt pas de laatste avond wat hij mee wil nemen. Ook snapt hij niet waar­ om zij per se het huis spic en span wil achterlaten, de wasmanden leeg moeten en het bed verschoond.

 

'Hij doet alles rustig'

Kristel: “Ik ren en vlieg met de stofzuiger door het huis en Frank leest op zijn gemak de krant of zit te Xboxen. Bij hem is alles ‘ja straks’. Ook aan extra reis­tijd doet hij niet. Als de trein om twee uur vertrekt, presteert hij het om om vijf voor twee aan te komen op het station. Wordt er aangeraden ruim drie uur van tevoren op Schiphol te zijn, vindt hij vijf kwartier ruim zat en racen wij dus iedere keer over de luchthaven om toch nog op tijd bij de gate te arriveren. Ik ben tegen die tijd bloednerveus en heb het helemaal met hem gehad. Hoe meer ik in de stress schiet, hoe laconieker Frank wordt.”

 

Onderzoek

Volgens onderzoek van de Britse reissite latedeals.co.uk, maakt 79 procent van de stellen ruzie tijdens de vakantie. 62 procent van hen zegt dagelijks mot te hebben en bij 6 procent lopen de gemoederen zo hoog op dat ze aparte kamers vragen in het hotel. Meest voorkomende redenen voor het gekrakeel: kaartlezen, hoeveel bagage nemen we mee (hij te weinig, zij te veel), geld, op tijd het vliegtuig halen, jengelende kinderen op de achterbank, verschillende opvoedstijlen.

 

'Mijn opvoeding is niet goed volgens hem'

Dat laatste is het geval bij Maaike en Jeff. Als het om hun drie kinderen Floor (11), Daan (9) en Lot (4) gaat, staat Maaike er bijna alleen voor. Haar man Jeff is beroepsmilitair en soms maanden van huis. Als hij op uitzending is, zorgt zij dat thuis alles goed draait. De kinderen weten niet beter dan dat papa weg is en mama de kapitein op het schip. Behalve op vakantie.

“Ineens is daar die man die niet alleen het vlees op de barbecue legt, maar ook vertelt wat ze wel en niet mogen doen. De kinderen zijn bij mij een bepaalde mate van vrijheid gewend, maar Jeff grijpt de vakantie aan om de teugels eens stevig aan te trekken. Hij eist dat ze aan tafel blijven zitten tijdens het eten, terwijl ik het prima vind dat ze het broodje chocopasta liggend op het gras nuttigen. Ook moeten ze hun bord leegeten. Ik trek meestal partij voor de kinderen en dat vindt Jeff niet leuk. Ik snap best dat hij ook iets wil zeggen over de opvoeding, maar zijn kritiek steekt toch. Onze kinderen zijn over het algemeen beleefd, spreken met twee woorden, maar van mij mogen ze op vakantie best later naar bed, twee uur op de iPad en drie ijsjes per dag. Jeff vindt dat ik te makkelijk ben en de kinderen over me heen laat lopen.”

 

Geen seks

Ruby en Patrick, ouders van Julia (3), maken ruzie om seks. De gedachte dat de hele camping meegeniet van een vrijpartij weerhoudt Ruby er al jaren van het op vakantie te doen. Zeker nu hun dochter op gehoorafstand slaapt. “Patrick raakt daar nogal gefrustreerd van. Hij baalt, zegt dat ik de hele dag in mijn kleine bikini paradeer maar dat hij er vervolgens niks mee mag. Ik vind dat hij zich aanstelt: die twee weken per jaar kan hij zich toch wel inhouden? Meestal is het toch te heet voor seks in zo’n zweterige tent. Op mijn beurt verwijt ik hem weer dat hij te veel naar andere vrouwen kijkt. Hij kan ze echt ongege­neerd nastaren of met ze flirten aan de rand van het zwembad. Ach, het blijft bij bekvechten. En dat kun je alleen fijn met je eigen vent.”

 

'Alles moet kreukvrij zijn'

Vakantieruzies zijn meestal onschuldig van aard. En best te begrijpen: in het dagelijks leven heb je allebei je eigen werk en bezigheden en leef je al snel een beetje langs elkaar heen. Op vakantie zit je ineens op elkaars lip. Jacqueline wordt daar gek van.

“Thuis hebben we genoeg ontsnappingsmogelijkheden, maar in een camper of tent ontkomen we niet aan elkaars onhebbelijkheden. Zo ben ik een sloddervos, terwijl Jerryl supernetjes is. Bij het inpakken van zijn koffer maakt hij een kledingsetje voor elke vakantiedag. Die setjes vouwt hij zo kreukvrij mogelijk op. En daarna pakt hij ook nog de strijkbout in. Ik ruk wat korte broeken, shirts en jurkjes uit mijn kast en stop ze in mijn sporttas. Voor onze zesjarige dochter Cato doe ik precies hetzelfde. Ik kijk niet op een kreuk meer of minder. Die hang naar perfectie heeft Jerryl ook op het vakantieadres. Voordat hij de caravan verlaat, maakt hij alle bedden op. Hij was zijn onder­broeken en hangt ze keurig naast elkaar aan de waslijn. Hij strijkt zijn kleding voordat we op pad gaan. Tegen de tijd dat hij klaar is, hebben Cato en ik al een rondje of vijf gezwommen in het zwembad. Ik word zo kriegel van Jerryls netheid, dat ik hem ’s ochtends zo veel mogelijk ontloop. Ik zie hem wel weer rond lunchtijd.”

 

Lees ook
'Ruziemaken? Hij kan het, ik moet nog een hoop leren' >

 

Verschil moet er wezen

Rosalie en Nick, ouders van Siem (7) en Thijs (4), gaan elkaar ook zo veel mogelijk uit de weg als ze op vakantie zijn. Bewust. Twaalf jaar geleden gingen ze nog met zijn tweeën op vakantie. Dat was hun huwelijksreis. Geen onver­deeld succes. “Nick snapt niet dat ik de hele dag op een strandbedje kan liggen, maar ik heb bij dertig graden Celsius geen zin in een museum. Ik vlieg geen vijftienhonderd kilometer naar de zon om culturele dingen te doen in een Italiaans stadje waar ik toch nooit meer kom. Nick houdt ervan actief te zijn en te sightseeën, maar hij heeft een kantoorbaan en zit het hele jaar op zijn kont. Ik werk als kapster en ben blij dat ik twee weken per jaar plat kan. Voor mij is het uitzicht op zee cultureel genoeg.”

 

Win-win situatie

Voor Nick en Rosalie werkt het om met een groep vrienden op vakantie te gaan. Dat ze elkaar dan weinig zien, nemen ze op de koop toe. Rosalie kan met haar vriendinnen en de kinderen hele dagen bakken op het strand, Nick maakt excursies of schrijft zich in voor een strandvoetbaltoernooi. Een win­winsituatie. “We hebben het nog één keer samen geprobeerd, vier jaar geleden, vlak na de geboorte van Thijs. We vonden dat we het toch een keer moesten kunnen. Zaten we in een troosteloos Kroatisch bungalowpark. We hadden nauwelijks gesprekstof en konden alleen maar snauwen. Ik vond dat hij te veel klaagde over de hitte, de bungalow en het zwembad. Hij vond mij een lui kreng dat niet van haar stoel was te branden. We snakten allebei naar het einde van de vakantie. Het grappige is; onze kinderen hebben precies hetzelfde. Thuis gaat het prima tussen die twee, maar op vakantie vliegen ze vliegen elkaar in de haren.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

fotoserie moederrecords
Beeld: Pexels

Dacht jij als moeder minstens een record behaald te hebben na dagenlang clustervoeden, twintig peuterdriftbuien de kop in te drukken of nachten door te halen? Deze records op BuzzFeed zijn pas echt ongelooflijk.

1. De kleinste moeder ooit

Oké, we verklappen het meteen: Stacy Herald is 73 centimeter lang. Ondanks haar broze-bottenziekte (osteogenesis imperfecta) heeft ze drie kinderen op de wereld gezet.

 

2. De eerste man die een kind op de wereld zette

Thomas Beatie, vader van drie kinderen, baarde in 2008 als eerste man ter wereld een baby. Hij werd geboren als transgender, en begon op zijn drieëntwintigste zijn transformatie van een vrouwenlichaam naar een mannenlijf. Hij behield zijn voortplantingsorganen, wat een zwangerschap mogelijk maakte. Sindsdien zet hij zich fel in voor gelijke rechten op voortplanting. In alleen al Australië bevallen jaarlijks 54 mannen van een baby.

 

3. De meeste kinderen die ooit levend uit één bevalling kwamen

‘Octomom’ Nadya Suleman zette in 2009 zes jongens en twee meisjes tegelijk op de wereld.

 

4. De moeder die de meeste melk ooit doneerde

Alicia Richman uit het Amerikaanse Texas zou in 2012 bijna 330 liter moedermelk gedoneerd hebben aan de moedermelkbank. De reden: ze had nogal wat melk teveel voor haar eigen kind.
 

Lees ook
Hoe de sportieve Theresa met haar drie kinderen het 'Guinness World Record' verbrak >


 

5. ’s Werelds langste zwangerschap

Het verhaal gaat dat Beulah Hunter in 1945 meer dan een jaar (375 dagen, om precies te zijn) zwanger was. Haar arts, Dr. Daniel Beltz, zwoor tegen Time Magazine dat het waar was. Of het echt mogelijk is? De tijd tussen haar laatste menstruatie en haar positieve zwangerschapstest lijkt het te bevestigen. De verklaring volgens haar arts: de baby zou zich langzamer ontwikkeld hebben dan een gemiddelde baby.

 

6. De moeder die de meeste kinderen baarde

Ze staat ermee in het Guinness Book of World Records: in de achttiende eeuw beviel de vrouw van Feodor Vasillyev van maar liefst 69 kinderen. Ze kreeg zestien tweelingen, zeven drielingen en vier vierlingen.

 

7. De oudste vrouw die moeder werd

Rajo Devi Lohan was zeventig, toen ze in 2008 beviel van haar eerste en enige dochter: Naveen Lohan. Naar eigen zeggen wachtte ze al veertig jaar op een zwangerschap. Naveen werd geboren met behulp van IVF.

 

8. De moeder van de eerste IVF-baby

De Britse Lesley Brown zette in juli 1978 de allereerste IVF-baby op de wereld. Ze noemden haar Louise Joy Brown, die overigens toen nog ‘reageerbuisbaby’ werd genoemd.

 

9. Het grootste leeftijdsverschil tussen tweelingzusjes

De tweeling Amy en Katie Jones-Elliot kwam met bijna vier maanden tijdsverschil ter wereld. Amy werd prematuur geboren, maar daarna stopten de weeën van moeder Maria Jones–Elliott, volgens de Daily Mail. Vier maanden later zag haar zusje – op tijd – het levenslicht.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >