Beeld: Canva
Je denkt dat je iemand in huis haalt om op je kinderen te passen, maar intussen wordt je voorraadkast geplunderd en verdwijnen er sieraden. Wat begon als een klein vermoeden, groeide bij Carla uit tot een regelrechte mini-detectivezaak.
Carla: “We hadden eindelijk een oppas gevonden. Geen puber met glitternagels en een TikTok-verslaving, maar een lieve, oudere dame. Ze heette Rosa, had een zachte stem en gaf me het gevoel dat ik mijn kinderen achterliet bij een warme, knuffelige oma. De kinderen waren dol op haar. Ik ook, in het begin.
Na een paar weken begon ik dingen te merken. Kleine dingen. Zo was het toiletpapier altijd ineens op, terwijl ik net een nieuw pak had gekocht. Alsof we een groep backpackers in huis hadden die allemaal buikgriep hadden opgelopen. Maar goed, je weet hoe dat gaat: druk gezin, hoofd vol to-do’s, waarschijnlijk gewoon verkeerd onthouden.
Tot de crackers er ook aan gingen. Ik heb drie kinderen, maar het leek alsof iemand dagelijks twee pakken soldaat maakte. Ik begon kinderachtig de wc-rollen te tellen. Vlak voordat ik de deur uitging, noteerde ik het aantal. En elke keer als ik thuiskwam na een dag werken en Rosa was geweest, was er weer een rol verdwenen. Zelfs de doos tissues op mijn nachtkastje waren een keer foetsie. Toen wist ik: dit is niet zomaar slordigheid, dit is structureel.
Toch zei ik er niets van. Want wat als ze het moeilijk had? Het waren geen grote dingen. Misschien vond ze het gênant om te vragen. Misschien dacht ze dat ik het toch niet zou merken. Dus ik liet het gaan. Dom, achteraf.
Want het ging steeds verder. Er zat ineens minder geld in de spaarpotten van de kinderen. Cadeaubonnen die ik had gekregen voor mijn verjaardag – allemaal netjes in een lade in de keuken – verdwenen. En op een dag was ik een ring kwijt. Geen HEMA-sieraad, maar een duur goud exemplaar. Dat was de druppel. Ik besloot dat ik haar op heterdaad moest betrappen.
Ik legde expres een stapeltje biljetten in de rommellade in de keuken – nonchalant, alsof ik het vergeten was – en pakte een oude webcam die ik ooit had gebruikt om de kittens te bespioneren. Ik richtte hem precies op die plek. Rosa had niets door.
En ja hoor. Daar zat ze, met haar vriendelijke gezicht en haar theetje, terwijl ze zonder blikken of blozen een paar briefjes in haar jaszak schoof. Mijn hart brak. Niet zozeer om het geld, maar om het vertrouwen. Ik voelde me besodemieterd.
Die avond confronteerde ik haar. Ze ontkende, natuurlijk. Ik liet haar de beelden zien. Ze keek me aan, beet op haar lip en wist dat ze verloren had. Ik heb haar natuurlijk direct ontslagen. Geen discussie, geen welles-nietes. Klaar.
Ik heb er verder geen werk van gemaakt. Geen aangifte, geen gedoe. Maar de oppastijd is wel voorbij. De kinderen gaan nu gewoon naar de BSO. Duurder, logistiek onhandiger, maar ik slaap een stuk rustiger. En mijn crackers blijven nu tenminste een week liggen.”
Maya moest bijna aan de beademing toen de oppas haar een Tikkie van €800 stuurde. Je leest het hier.
Een relatie die goed voelt, geeft energie in plaats van energie te kosten. Het zijn de mensen bij wie je jezelf kunt zijn, bij wie je je gezien voelt en bij wie je na een gesprek vaak net iets lichter de deur uitloopt. Zulke verbindingen zijn waardevol, maar ontstaan niet vanzelf.
Heeft jouw kind op dit moment krentenbaard? Hij of zij is niet de enige. Het aantal kinderen met deze besmettelijke huidziekte is flink toegenomen vorige week.
Alsof het gemis van Jade Kops nog niet groot genoeg was, krijgt haar familie opnieuw een zware klap te verwerken. Via Instagram maakt haar zus Amber bekend dat ook hun opa is overleden. Nog geen paar maanden nadat ze afscheid moesten nemen van Jade, volgt opnieuw een ingrijpend verlies.
Veel mensen om mij heen willen bewust geen kinderen.
Ouders willen het goed doen. Liefst overal tegelijk: gezond eten op tafel, genoeg hobby’s, goede schoolprestaties en vooral een blije kindertijd. En zodra er een beetje stilte of verveling ontstaat, voelt dat voor veel ouders als iets dat meteen opgelost moet worden.
Een samengesteld gezin vormen is altijd spannend. Ook voor Ellen Callebout, de partner van Studio 100-baas Gert Verhulst. In de Vlaamse podcast Peter Van de Veire & De Zandloper vertelt ze over het moment waarop ze Viktor en Marie Verhulst voor het eerst ontmoette.
