Beeld: Canva
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Ilonka, die haar baby te weinig in bad doet.
Ilonka (29) is samen met Rik en is moeder van twee zoontjes (1,5) en (4 maanden): “Ik moet iets opbiechten. Mijn baby van vier maanden oud is al twee weken niet in bad geweest. Twee weken. En ik voel me er zó schuldig over.
Sinds ik voor de tweede keer moeder ben, merk ik hoe ontzettend lastig het is om een ritme te vinden. Mijn man is veel op pad voor werk, dus ik sta er voor een groot gedeelte alleen voor. Mijn oudste zoontje is anderhalf en vraagt de hele dag door aandacht. Hij is druk, nieuwsgierig en wil het liefst overal tegelijk zijn. Dat maakt het bijna onmogelijk om mijn jongste rustig in bad te doen.
Overdag probeer ik het weleens. Maar als ik de baby in het badje zet, is mijn dreumes er direct bij en wil hij mee. Dan heb ik ineens twee kinderen in bad – eentje die nog niet zelfstandig kan zitten en eentje die overal aan wil trekken. Ik heb simpelweg niet genoeg handen om dat veilig te doen.
Dan denk ik: misschien kan ik de baby in bad doen als de oudste slaapt. Maar eerlijk gezegd durf ik dat bijna niet. Want als hij wakker wordt van het gegil (want ja, de baby vindt badderen nog best spannend), dan is mijn hele middagritme weg. En die dutjes zijn mijn enige momenten van ademhalen. Dus stel ik het weer uit.
En zo zijn we ineens twee weken verder. Natuurlijk maak ik hem schoon met washandjes en doekjes, maar écht in bad… dat komt er gewoon niet van. Elke dag neem ik me voor: vanavond doe ik het. En elke dag lukt het weer niet.
Ik schaam me ervoor. Alsof ik tekortschiet in iets wat gewoon bij moeder-zijn hoort. Andere moeders lijken dit allemaal wél te kunnen: twee kinderen verzorgen, badrituelen, alles onder controle. En ik? Ik worstel. Ik wil het anders, ik wíl die momentjes met mijn baby. Maar ik weet nog niet hoe ik het moet aanpakken in mijn eentje, zonder stress en zonder schuldgevoel.
Misschien hoort dit zoeken erbij. Misschien moet ik leren dat ik niet alles perfect hoef te doen. Maar toch… iedere keer als ik mijn baby zie liggen, voel ik dat stemmetje in mijn hoofd: je zou beter je best moeten doen.”
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
