Beeld: Getty Images
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten.
Dilara (29), getrouwd en moeder van Daisy (7) en Jasmine (5): “Je moet áltijd trots zijn op je kind, wat ze ook maken”, zei ik. Hardop. Tegen andere ouders op school. Bij de expo van groep 2, waar ik net de tekeningen had staan herschikken alsof ik curator was in een museum.
Want ja, daar hing ‘ie, hoor. De tekening van mijn dochter Jasmine. Maar wel helemaal achterin. Half scheef. Tussen een abstracte vlinder en iets dat op een omgevallen kerstboom leek. Pardon? Helemaal achterin komt niemand meer, dan is iedereen al afgehaakt. Niemand zou haar briljante tekening zien.
Briljant, ja. Jasmine had namelijk een kleurrijke raket met drie zwaaiende aliens getekend en de lucht versierd met glitterlijmsterren. Echt prachtig. Zelfs de juf zei: ‘Die van haar springt er echt uit!’ Inderdaad. Dus wáárom hangt haar tekening helemaal achterin?
Ineens stond ik daar met een innerlijke strijd: laat ik het hangen zoals het is? Of schuif ik haar kunstwerk stiekem naar voren, op het prominente hoekje naast de klasdeur waar iedereen wel móét kijken als ze binnenkomen?
Je raadt het al. Binnen twee minuten had ik de boel gewisseld. Haar tekening voorin, eentje met vooral veel bruine vlekken (sorry Noah, niks persoonlijks) verhuisde naar achteren. Zo subtiel als ik dacht te zijn geweest, was het toch mensen opgevallen, en dat viel niet bij iedereen in goede aarde.
Dus nu sta ik op school bekend als ‘die ene moeder’ die de tekeningen van de expo omwisselde. Het werd me niet in dank afgenomen, laat ik het zo zeggen. Maar ik heb geen spijt. Het was alsof ik Jasmine even dat podium gaf dat ze verdiende. Ze had zó haar best gedaan. En toen ze de volgende dag trots riep: ‘Mama! Ze hebben mijn tekening vooraan gehangen!’ speelde ik het gewoon mee.
Schaam ik me? Ja, dat wel. Zou ik het weer doen? Absoluut.”
Nora draagt een groot geheim met zich mee, wat ze haar vriend nooit kan opbiechten. Wat dat is? Dat lees je hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
