Eigen beeld
Anouk is trotse echtgenote van Erwin en mama van vier meiden: Aurélie (11), Emeline (10), Vieve (8) en Lilou (5). In hun levendige huishouden is het soms één en al chaos, maar liefde, gelach en spontane dansfeestjes voeren steevast de boventoon. Anouk deelt vol enthousiasme haar avonturen in het ouderschap.
Wanneer je denkt dat je in het ouderschap zo’n beetje alles wel voorbij hebt zien komen, word je soms toch weer verrast door iets bijzonders. We waren laatst bij de ijssalon. Daar was ook een peuter met een enorme verdwaalde klodder slagroom op zijn oor. Nu stonden de servetjes binnen handbereik, maar toch vond de moeder van deze peuter een andere meer ono(o)rthodoxe manier om het oor van haar peuter schoon te maken. Ze likte namelijk zo het oor van haar peuter schoon. Nu kan het zo zijn dat deze moeder gewoon heel erg van slagroom houdt, maar mijn dochters en ik stonden redelijk geshockeerd toe te kijken. En de peuter keek alsof hij zijn laatste oortje had versnoept. De moeder zei lachend: “Van je eigen kind ben je toch niet vies.”
Dat is natuurlijk ook zo. Van je eigen kind ben je niet vies, maar sommige dingen zijn toch gewoon wel een beetje vies. Ik heb vroeger natuurlijk ook wel eens (of vaker dan eens) snel wat etens- of tandpastasresten bij de mond van mijn dochters weggeveegd met wat spuug op mijn vinger. Dat vonden mijn dochters altijd verschrikkelijk en dat is ook begrijpelijk. Tegelijkertijd kreeg ik vroeger altijd hun vingertjes, waarop ze eerst tien minuten uitgebreid hadden gesabbeld, zo in mijn oog geduwd. Dus ja, payback time is a bitch!
Ook stond ik vroeger de luiers van mijn dochters te verschonen en zei ik trots en liefkozend tegen ze: “Wat heb je een goed poepje gedaan!” Inmiddels vind ik hun poep een stuk minder aantrekkelijk, vooral als ik daarna de wc in moet om te plassen. Ik weet nog een keer dat ik mijn dreumes in bad wilde doen en vast haar luier had uitgedaan. Het water van het bad was echter nog niet warm genoeg en precies in de tussentijd had mijn dreumes een drolletje op de badkamervloer gedaan. Ik vond het hilarisch en schattig, want het leek wel zo’n emoji drolletje. Ik heb er toen zelfs een foto van gemaakt. Dus ja, waarschijnlijk doen we allemaal wel eens rare en vieze dingen.
Als het om je eigen kind gaat, ben je inderdaad niet snel vies. Ik vind het bijvoorbeeld geen probleem als ze iets wat ze niet lekker vinden uitspugen in mijn hand. Ik moet alleen wel zeggen dat ik nooit een heldin ben geweest met waterpokken of krentenbaard. Toen een van mijn dochters een kleuter was, kreeg ze waterpokken en helaas niet mild. De pokken waren enorm. Vooral op haar voorhoofd zat een enorme waterpok. Het leek wel een derde oog dat mij constant in de gaten hield. Het liefst wilde ik er een pleister overheen plakken, maar dan gaat zo’n plek alleen maar meer broeien. Toen een van mijn dochters een keer krentenbaard kreeg in de lente, deed ik haar ondanks het lekkere weer lange mouwen aan zodat ik er niet steeds naar hoefde te kijken.
Hoewel ik heel veel van mijn kinderen kan hebben, wordt dat gevoel wel iets minder naarmate ze groter worden. Vroeger vond ik alles schattig en nu zie je de viezere dingen gewoon voor wat ze zijn. Als mijn dochter zo hard niest dat ze daarna wel op een walrus lijkt met twee grote snotslierten uit haar neus, ben ik niet meer zo snel geneigd om daarvan een foto te maken. En omgekeerd vinden mijn dochters ook genoeg dingen vies van mij. Ik bijt nagels en die afgekloven nagels komen ze hier en daar wel eens tegen (ja, ik weet het; heel onsmakelijk).
Maar ondanks alle vieze dingen, is het fijn dat je als gezin zo vertrouwd bent met elkaar en dat je ook gewoon zonder schaamte vies durft te zijn. Dus ja, die moeder die het oor van haar peuter schoonlikte… Ik heb niet zo snel een OORdeel!
Meer columns van Anouk lees je hier.
Relaties lijken soms vanzelf te lopen, totdat dat ineens niet meer zo voelt. Want hoe leuk de eerste verliefde fase ook is, een langdurige relatie vraagt onderhoud. Zonder aandacht, liefde en inzet kan zelfs een sterke band langzaam afbrokkelen.
Van hitlijsten en volle zalen naar knuffels, eerste woordjes en tranen bij de kleinste struikelpartij: het leven van Mart Hoogkamer ziet er tegenwoordig net even anders uit, en hij geniet daar zichtbaar van.
Het moederschap is een achtbaan van emoties, laat staan als je moeder bent van een drieling. Dat weet Fanishta, bekend van Meer dan Verwacht, als geen ander.
Het is belangrijk dat je kind leert zijn of haar grenzen aan te geven. Hier 5 zinnen die je kind helpen om voor zichzelf op te komen.
Eindelijk is het zover voor Aida Jelies: haar allereerste rijles. Net achttien, mag ze voor het eerst zelf de weg op, iets waar ze zowel naar uitkijkt als tegenop ziet.
Opgroeien met een beroemde broer klinkt misschien als een groot backstagefeest, maar de realiteit is vaak net even anders. Monique Smit (36) vertelt daar openhartig over in de podcast De Bevers geven zich bloot.
