Beeld: Yan Krukau
Het moederschap is prachtig, vervullend… en soms gewoon keihard overleven. En toch fluisteren veel ouders hun uitputting liever weg dan dat ze hem hardop uitspreken. Want toegeven dat je eraan onderdoor gaat? Dat voelt al snel als falen.
Maar dat is het dus níét. Volgens gezinstherapeut Reinier de Weerdt is ouderlijke uitputting juist geen teken van zwakte.
“Het is een signaal dat je te lang over je eigen grenzen bent gegaan”, begint De Weerdt. “Opbranden als ouder is iets anders dan een werkburn-out. Met je baan kun je in theorie stoppen. Ouderschap is for life. Het raakt aan je identiteit.”
En dat voel je. Diep. Want waar werkstress vaak stopt zodra je laptop dichtklapt, gaat het ouderschap altijd door. Zelfs ’s nachts. Zelfs in je hoofd. “Wanneer je opbrandt in het ouderschap, ben je vaak ver verwijderd geraakt van je authentieke zelf. Dat tast je gevoel van eigenwaarde aan.” Tel daar een flinke dosis schuldgevoel bij op (want hallo, negatieve gevoelens richting je kind? Au) en je zit al snel in een vicieuze cirkel van uitputting.
Je dagen bestaan vooral uit regelen, corrigeren en organiseren. Van boterhammen smeren tot bedtijddiscussies: alles is een to-do. Volgens De Weerdt is dat precies waar het misgaat. “Als de relatie met je kind steeds functioneler wordt, reageren kinderen daarop.” En dat zie je terug in gedrag: van driftbuien en niet luisteren tot het terugtrekken achter een scherm. Wat doen wij als ouders vervolgens? Juist. Nog meer regelen. Nog meer oplossen. In dezelfde stand dus. “Dan wordt het vaak erger.”
Veel gezinnen draaien tegenwoordig als een strak georganiseerd bedrijf: agenda’s, overlegmomenten en efficiëntie. Maar kinderen hebben daar helemaal geen behoefte aan. Die willen duidelijkheid, veiligheid en vooral verbinding. “Voor je het weet ben je alleen nog maar ouder,” zegt De Weerdt. “En zie je je partner ook alleen nog maar als ouder.” Terwijl juist die relatie je veilige haven zou moeten zijn.
Ouderschap is vermoeiend. Punt. Maar er is een verschil tussen moe en leeg. Volgens De Weerdt moet je alarmbellen horen rinkelen als:
Zijn pijnlijke, maar rake check: “Als je alleen nog maar een hoofd bent met een lichaam dat moet uitvoeren wat jij bedenkt, dan ben je het contact met jezelf kwijt.”
Geen perfect stappenplan (bestaat niet), maar wel een richting:
“Ouderschap kan niet perfect uitgevoerd worden. Gelukkig maar,” zegt De Weerdt. “Je kind groeit op in een imperfecte wereld. Dat is misschien wel de beste voorbereiding die je kunt geven.” En zo is het.
Hoeveel ouders worstelen met burn-out klachten? Je leest het hier.
Bron: Reinier de Weerdt
Kitty is zeventien als ze ontdekt dat ze zwanger is van haar 15-jarige vriend. Zelf weet ze al snel dat ze haar kindje wil houden, maar vanuit haar omgeving overheerst vooral bezorgdheid. Inmiddels is ze negentien, moeder van James en Ivy en te zien in het nieuwe seizoen van Vier Handen Op Eén Buik.
Bijna drie jaar nadat Douwe Bob besloot dat het zo niet langer kon, kijkt de zanger met een heel andere blik naar zijn leven. Hij is inmiddels getrouwd, vader van drie kinderen en zegt beter in zijn vel te zitten.
Frans Duijts (59) blikt in zijn nieuwe biografie Vallen & opstaan terug op moeilijke periodes in zijn leven. Samen met zijn vrouw Marloes vertelt hij ook over de zorgen om hun oudste dochter Jolanda (21), die kampte met ernstige somberheid en gedachten aan zelfdoding.
Wat als jouw zoontje nogal opkijkt naar zijn oudere buurjongen en daarbij behoorlijk beïnvloed wordt, op een manier waar jij als moeder he-le-maal niet blij mee bent? Het gebeurt bij Dilara.
Charlotte en haar vriend zijn dolblij met de naam van hun dochter Lune, maar haar moeder denkt daar duidelijk anders over. Oma weigert haar kleindochter zelfs Lune te noemen en gebruikt consequent haar tweede naam Rosalie.
Als Noa (14) uit school komt met een flinke rode plek op haar voorhoofd, schiet moeder Louise (42) direct in standje opsporing verzocht. Gevallen? Ruzie? Een uit de hand gelopen gymles? Noa houdt het bij: ‘Er is niks.’
