Beeld: Yan Krukau
Het moederschap is prachtig, vervullend… en soms gewoon keihard overleven. En toch fluisteren veel ouders hun uitputting liever weg dan dat ze hem hardop uitspreken. Want toegeven dat je eraan onderdoor gaat? Dat voelt al snel als falen.
Maar dat is het dus níét. Volgens gezinstherapeut Reinier de Weerdt is ouderlijke uitputting juist geen teken van zwakte.
“Het is een signaal dat je te lang over je eigen grenzen bent gegaan”, begint De Weerdt. “Opbranden als ouder is iets anders dan een werkburn-out. Met je baan kun je in theorie stoppen. Ouderschap is for life. Het raakt aan je identiteit.”
En dat voel je. Diep. Want waar werkstress vaak stopt zodra je laptop dichtklapt, gaat het ouderschap altijd door. Zelfs ’s nachts. Zelfs in je hoofd. “Wanneer je opbrandt in het ouderschap, ben je vaak ver verwijderd geraakt van je authentieke zelf. Dat tast je gevoel van eigenwaarde aan.” Tel daar een flinke dosis schuldgevoel bij op (want hallo, negatieve gevoelens richting je kind? Au) en je zit al snel in een vicieuze cirkel van uitputting.
Je dagen bestaan vooral uit regelen, corrigeren en organiseren. Van boterhammen smeren tot bedtijddiscussies: alles is een to-do. Volgens De Weerdt is dat precies waar het misgaat. “Als de relatie met je kind steeds functioneler wordt, reageren kinderen daarop.” En dat zie je terug in gedrag: van driftbuien en niet luisteren tot het terugtrekken achter een scherm. Wat doen wij als ouders vervolgens? Juist. Nog meer regelen. Nog meer oplossen. In dezelfde stand dus. “Dan wordt het vaak erger.”
Veel gezinnen draaien tegenwoordig als een strak georganiseerd bedrijf: agenda’s, overlegmomenten en efficiëntie. Maar kinderen hebben daar helemaal geen behoefte aan. Die willen duidelijkheid, veiligheid en vooral verbinding. “Voor je het weet ben je alleen nog maar ouder,” zegt De Weerdt. “En zie je je partner ook alleen nog maar als ouder.” Terwijl juist die relatie je veilige haven zou moeten zijn.
Ouderschap is vermoeiend. Punt. Maar er is een verschil tussen moe en leeg. Volgens De Weerdt moet je alarmbellen horen rinkelen als:
Zijn pijnlijke, maar rake check: “Als je alleen nog maar een hoofd bent met een lichaam dat moet uitvoeren wat jij bedenkt, dan ben je het contact met jezelf kwijt.”
Geen perfect stappenplan (bestaat niet), maar wel een richting:
“Ouderschap kan niet perfect uitgevoerd worden. Gelukkig maar,” zegt De Weerdt. “Je kind groeit op in een imperfecte wereld. Dat is misschien wel de beste voorbereiding die je kunt geven.” En zo is het.
Hoeveel ouders worstelen met burn-out klachten? Je leest het hier.
Bron: Reinier de Weerdt
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week deelt Marije (39) haar dilemma. Haar 12-jarige zoon wil dolgraag op boksen, maar zelf krijgt ze het al benauwd bij het idee van deze sport.
Emigreren naar Amerika, dat is Marjoleins droom. Haar man ziet het echter totaal niet zitten. ‘Het afvoerputje van de wereld’, noemt hij het. Daar wil je je kinderen toch niet groot brengen?
Wil jij het gamegedrag van je kind binnen de perken houden? Dan zijn alleen strenge regels niet genoeg, zo blijkt uit onderzoek.
Ilva Kuijpers (28) is leerkracht van groep 1/2. Iedere maand schrijft ze voor Kek Mama een column over haar belevenissen op de basisschool.
We gingen naar de Efteling. Het was Rosie’s eerste keer. De dag ervoor leek het wel zomer, maar juist die zondag kwam het met bakken uit de lucht en werden we regelmatig getrakteerd op een bliksemschicht. Ach, wat kan ik zeggen? Soms deugt je timing voor geen meter.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Wendy,
