Beeld: Yan Krukau
Het moederschap is prachtig, vervullend… en soms gewoon keihard overleven. En toch fluisteren veel ouders hun uitputting liever weg dan dat ze hem hardop uitspreken. Want toegeven dat je eraan onderdoor gaat? Dat voelt al snel als falen.
Maar dat is het dus níét. Volgens gezinstherapeut Reinier de Weerdt is ouderlijke uitputting juist geen teken van zwakte.
“Het is een signaal dat je te lang over je eigen grenzen bent gegaan”, begint De Weerdt. “Opbranden als ouder is iets anders dan een werkburn-out. Met je baan kun je in theorie stoppen. Ouderschap is for life. Het raakt aan je identiteit.”
En dat voel je. Diep. Want waar werkstress vaak stopt zodra je laptop dichtklapt, gaat het ouderschap altijd door. Zelfs ’s nachts. Zelfs in je hoofd. “Wanneer je opbrandt in het ouderschap, ben je vaak ver verwijderd geraakt van je authentieke zelf. Dat tast je gevoel van eigenwaarde aan.” Tel daar een flinke dosis schuldgevoel bij op (want hallo, negatieve gevoelens richting je kind? Au) en je zit al snel in een vicieuze cirkel van uitputting.
Je dagen bestaan vooral uit regelen, corrigeren en organiseren. Van boterhammen smeren tot bedtijddiscussies: alles is een to-do. Volgens De Weerdt is dat precies waar het misgaat. “Als de relatie met je kind steeds functioneler wordt, reageren kinderen daarop.” En dat zie je terug in gedrag: van driftbuien en niet luisteren tot het terugtrekken achter een scherm. Wat doen wij als ouders vervolgens? Juist. Nog meer regelen. Nog meer oplossen. In dezelfde stand dus. “Dan wordt het vaak erger.”
Veel gezinnen draaien tegenwoordig als een strak georganiseerd bedrijf: agenda’s, overlegmomenten en efficiëntie. Maar kinderen hebben daar helemaal geen behoefte aan. Die willen duidelijkheid, veiligheid en vooral verbinding. “Voor je het weet ben je alleen nog maar ouder,” zegt De Weerdt. “En zie je je partner ook alleen nog maar als ouder.” Terwijl juist die relatie je veilige haven zou moeten zijn.
Ouderschap is vermoeiend. Punt. Maar er is een verschil tussen moe en leeg. Volgens De Weerdt moet je alarmbellen horen rinkelen als:
Zijn pijnlijke, maar rake check: “Als je alleen nog maar een hoofd bent met een lichaam dat moet uitvoeren wat jij bedenkt, dan ben je het contact met jezelf kwijt.”
Geen perfect stappenplan (bestaat niet), maar wel een richting:
“Ouderschap kan niet perfect uitgevoerd worden. Gelukkig maar,” zegt De Weerdt. “Je kind groeit op in een imperfecte wereld. Dat is misschien wel de beste voorbereiding die je kunt geven.” En zo is het.
Hoeveel ouders worstelen met burn-out klachten? Je leest het hier.
Bron: Reinier de Weerdt
Relatie uit, huis leeg, camper volgeladen. Lianne Kooistra (42) trekt de komende tijd met dochter Keetje (3) door Europa. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke leven op vier wielen. Je kunt haar avonturen ook volgen op Instagram.
Denk je aan een gezonde zwangerschap, dan denk je waarschijnlijk meteen aan de moeder. Stoppen met roken en alcohol, gezond eten, genoeg rust: alle adviezen lijken op haar gericht. Maar dat beeld klopt niet meer, blijkt uit een nieuwe Britse studie.
Broers en zussen kunnen elkaar het leven zuur maken (lees: geruzie om niks), maar ook elkaars grootste vriend zijn. En terwijl jij denkt dat jij als ouder de hoofdrol speelt in de ontwikkeling van je kind, gebeurt er onderling ook iets belangrijks.
Opgroeien met een beroemde broer klinkt misschien als een groot backstagefeest, maar de realiteit is vaak net even anders. Monique Smit (36) vertelt daar openhartig over in de podcast De Bevers geven zich bloot.
Femke is een boysmom en dat zal ze weten ook. Haar jongens zitten altijd onder de blauwe plekken en krassen, kleding is geregeld stuk en en wordt gestoeid alsof hun leven ervan afhangt.
Relaties lijken soms vanzelf te lopen, totdat dat ineens niet meer zo voelt. Want hoe leuk de eerste verliefde fase ook is, een langdurige relatie vraagt onderhoud. Zonder aandacht, liefde en inzet kan zelfs een sterke band langzaam afbrokkelen.
