Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Lees verder onder de advertentie
We wonen nu ruim drie jaar in dit huis. Bij de verbouwing destijds hebben we één ruimte overgeslagen: het toilet. Van zulke losse eindjes weet je dat ze – net als de plinten – blijven liggen. Omdat de ergernis groeide maar we het zeker niet zelf zouden gaan doen, besloten we er iemand voor te laten komen. Want zo’n klein hokje, wat kon dat nou helemaal voor overlast veroorzaken?
Lees verder onder de advertentie
Voor een nieuwe wc blijken er heel wat mannetjes nodig, met allemaal hun eigen expertise. Een korte introductie. De aannemer: om het werk te verdelen. De installateur: voor het leidingwerk, de elektra en verlichting. De tegelzetter: spreekt voor zich. Onze Peuter kan dit beduidend beter – ‘mand’ – en noemt ze stuk voor stuk ‘meneer’.
Interessante meneren
Onze dochters vonden het maar al te interessant, die meneren. Bij het ontbijt, bij thuiskomst uit school of na het avondeten. Met een slijpmachine voor de voordeur of een complete zagerij in onze schuur: ze waren er altijd en overal. Toen het ijs eenmaal gebroken was, was er geen houden meer aan. Maaltijden werden liefdevol gedeeld en er moesten eindeloos veel blokkenbouwsels worden gekeurd. Vermoedelijk maakte onze Kleuter van de gelegenheid gebruik om een toekomstige stageplaats veilig te stellen. Het knutselpapier voor zelfgemaakte kunstwerken met opschrift ‘voor menir’ was niet aan te slepen. De Peuter kletste erop los. Tegen de aannemer: ‘Meneer komt zo’, ‘Meneer hier eten?’ en, mijn persoonlijke favoriet, ‘Meneer was opvouwen?’. Hoe gezellig hun aanwezigheid ook was, de middagslaapjes hadden ernstig te lijden onder het kabaal waarmee de meneren gepaard gingen. De Peuter leerde zelfs een nieuw werkwoord: schrikken.
Uiteindelijk verdwenen lawaai, stof, restanten tegels en de geur van kit weer uit ons huis. Evenals de broodtrommels, moddersporen en kinderkunstwerken. Wat bleef? De volle wasmanden. En, verrassend genoeg, de meneren. Bij voor peuters onverklaarbare geluiden van buiten klinkt het: ‘Meneer?’. ’s Ochtends op het aankleedkussen: ‘Meneer ook wakker?’. Als ik Maps aanslinger om de files richting mijn ouders te checken: ‘Meneer mee opa oma?’. Iedere ogenschijnlijke verbetering van ons huis kan rekenen op een goedkeurend ‘Meneer maakt’. Van magneetspeelgoed bouwt onze Peuter tegenwoordig haar eigen mobiele telefoon. Om mee te bellen (‘Ja. Ja. Vijf uur. Berichtje stuurt. Snappik. Snappik. Ja.’) én om zijn denkbeeldige foto’s onder onze neus te duwen: ‘Kijk, meneer’.
Lees verder onder de advertentie
En zo zijn de meneren gekomen en gebleven. Om, tegen wil en dank, deel uit te maken van ons gezinsleven. Net als het toilet.
Als Vince samen met zijn vriendje Owen besluit een cake te bakken, vindt moeder Tessa het een geweldig idee. De jongens willen alles helemaal zelf doen en Tessa laat ze hun gang gaan. Maar wanneer de cake eindelijk klaar is, blijkt er tijdens het bakken iets behoorlijk mis te zijn gegaan.
Milou heeft een drukke baan, twee pubers en een agenda die eigenlijk altijd overvol is. Toch verwacht haar broer Thijs dat ze wel even op zijn hond past als hij op vakantie gaat. Wanneer ze voor het eerst nee zegt, reageert hij woedend.
Wendy (38) vond het hartstikke lief dat haar dochter Joy (12) haar oma mee uit lunchen vroeg. Zeker omdat haar schoonmoeder regelmatig klaagt dat ze zich eenzaam voelt. Maar toen Joy thuiskwam en vertelde hoe de lunch was verlopen, wist Wendy niet wat ze hoorde.
Gezinsuitbreiding hoeft niet altijd te betekenen dat er rompertjes, luiers en nachtvoedingen aan te pas komen. Bij Simon Keizer en zijn vrouw AnneMarie is namelijk een schattige puppy komen wonen.
Een gezin met één kind kan helemaal compleet voelen, maar soms blijft er voor Monique Hansler (65) toch een verlangen naar meer. Samen met haar partner Peter kreeg ze zoon Mike (33), maar ze had graag nog een tweede kind gekregen.