Jij je maar afvragen waarom je zelfs na klokje rond te hebben slapen nog afgepeigerd bent. Wij hebben het antwoord: uit onderzoek blijkt dat moeders maar 30 minuten per dag voor zichzelf hebben.
En (met een beetje geluk) worden zeven minuten hiervan onder de douche doorgebracht – negen als je tegelijk je benen scheert.
Moeder Valerie Williams wíst wel dat ze weinig tijd had voor zichzelf, maar vindt het toch lekker dat wetenschappelijk onderzoek dit feit bevestigt. Op Scary Mommy schrijft ze: ‘Boodschappen doen, schoonmaken, koken, kinderen helpen met huiswerk en tanden poetsen: het houdt nooit op. Ik word een paar minuten voor mijn zoon wakker en vanaf het moment dat ik ‘m stilletjes door de gang hoor lopen, sta ik aan.’ Ze vervolgt: ‘Ik maak ontbijt, drink een halve kop koffie, laat de hond uit en dan is de dag nog maar net begonnen.’
Lees ook
‘Neem wat tijd voor jezelf? Dat is het slechtste advies aan moeders óóit’ >
Of ze hier iets aan kan veranderen? Nee. En of ze het erg vindt? Ook niet. ‘Me-time proberen te creëren, is altijd al een struggle geweest voor moeders. En je willen verstoppen voor je kinderen is meer dan een grappige meme alleen: het is een manier om te overleven ;).’
Kim wist onlangs niet wat ze meemaakte. Haar schoonzus bleek al langer te weten van het geheim van Kim’s dochter. “Het ging óók over mijn kind.”
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Wendy is trotse mama van een dochter (16) en een zoon (9). Hun gezinsleven is een heerlijke, soms chaotische mix van liefde en mooie momenten. Die deelt ze graag, ook de uitdagingen die op ons pad komen. Je volgt ons op Instagram.
Je vraagt je kind om zijn kamer op te ruimen en een halfuur later is er… precies niets gebeurd. Behalve dat er inmiddels nóg meer Lego op de vloer ligt. Herkenbaar? Misschien kun je de sterren de schuld geven.
“Waar zijn de kinderen eigenlijk?” Een vraag waarbij veel ouders tegenwoordig acuut hun telefoon zouden pakken. In de jaren zeventig en tachtig was het antwoord regelmatig: ergens buiten. Geen gps-horloge, geen WhatsApp en al helemaal geen ouder die iedere twintig minuten informeerde of alles nog goed ging. Als je maar thuis was voor het eten.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
