Een paar maanden geleden veranderde het leven van Yvonne (44), moeder van vier, van de ene op de andere dag. Na een afgebroken zwangerschap bleek het zwangerschapsweefsel zich te hebben genesteld in het litteken van een eerdere keizersnede.
Lees verder onder de advertentie
Volgens haar artsen is het een zeldzame situatie, die zo gevaarlijk werd dat Yvonne met spoed geopereerd moest worden. “Ik ging slapen nadat ik afscheid had genomen van mijn kinderen, niet wetende of ik ze ooit nog zou zien.”
Drie keizersneden
Yvonne is moeder van vier kinderen, van wie de oudste 14 jaar is en de jongste 2 jaar. Haar jongste dochter werd geboren met het syndroom van Down en een ernstige hartafwijking, waardoor ze veel zorg nodig heeft. “Bij mijn tweede zoon, die inmiddels bijna 13 is, kreeg ik mijn eerste keizersnede. Hij lag in stuitligging en toen werd besloten om een keizersnede te doen. Dat vond ik zelf ook een fijner idee. Mijn derde en vierde kind zijn uiteindelijk ook met een keizersnede geboren.”
Lees verder onder de advertentie
Yvonne was zich niet bewust van de mogelijke risico’s. “Ik wist niet dat het litteken van mijn keizersnede bij een eventuele volgende zwangerschap voor problemen zou kunnen zorgen. Na geen van mijn keizersneden is mij daar iets over verteld.”
Onverwacht zwanger
“Een paar maanden geleden bleef mijn menstruatie ineens uit. Ik had eigenlijk helemaal niet het idee dat ik zwanger was. Maar uiteindelijk bleek dat dus wel zo te zijn.” De zwangerschap komt onverwacht. “Ik had nog geen jaar eerder een buikoperatie gehad en mocht vanwege mijn gezondheid niet zwanger worden. Ook onze gezinssituatie speelde mee. Vooral met onze jongste dochter dacht ik: dit kan niet. Zij heeft ontzettend veel zorg nodig.”
Lees verder onder de advertentie
Na overleg met haar huisarts en andere artsen wordt besloten om de zwangerschap af te breken. “Dat was voor mij geen gemakkelijke keuze. Ik ben moslima en mijn geloof speelt een belangrijke rol in mijn leven. Het is heel erg tegen mij ingegaan om dat te doen. Ik dacht: dit kan niet, dit mag niet. Het was heel moeilijk voor mij om überhaupt die keuze te maken.” Vanwege haar gezondheid besluit ze het toch te doen. “Achteraf ben ik heel dankbaar dat ik het heb gedaan.”
Zwangerschap afbreken
“Bij de abortuskliniek werd een echo gemaakt. Ik was op dat moment vier weken en vijf dagen zwanger. Daar zag het er helemaal normaal uit.” Ze krijgt medicatie om de zwangerschap af te breken en neemt die volgens de instructies in. “Daarna begon ik te bloeden. Veel pijn had ik niet. Maar ik had eigenlijk de hele tijd zoiets van: er zit iets niet goed. Iets in mij zei dat er iets niet klopte.”
Lees verder onder de advertentie
Na vier weken moet ze opnieuw een zwangerschapstest doen om te kijken of haar hCG-hormoon is gedaald. “Ik besloot drie dagen eerder te testen. De test was nog altijd duidelijk positief. Toen dacht ik: oké, nou voel ik me eigenlijk helemaal niet fijn. Dit kan niet.”
‘We zien nog iets zitten’
“Ik besloot terug te gaan naar de abortuskliniek en daar werd opnieuw een echo gemaakt. Ze zei dat er geen leven meer in zat, maar dat ze nog wel iets zag.” Omdat er twijfel is over wat er op de echo te zien is, wordt Yvonne doorgestuurd naar het ziekenhuis.
Lees verder onder de advertentie
“In het Elisabeth-TweeSteden Ziekenhuis werd opnieuw gekeken. Daar bleek dat het zwangerschapsweefsel zich in het litteken van mijn keizersnede had genesteld. Ik zag gelijk aan de arts dat hij in paniek was. Dat was niet echt een heel fijn gevoel. Toen ging ik me natuurlijk ook zorgen maken.” De arts wil eerst overleggen en stuurt Yvonne direct door om bloed te laten prikken. “Hij vertelde dat hij me die avond zou terugbellen. Ik wist op dat moment nog helemaal niet wat me te wachten stond.”
Uit het bloedonderzoek blijkt dat haar hCG-waarde nog rond de 43.000 ligt, terwijl de zwangerschap al was afgebroken. “Voor de arts was dat reden om verder te overleggen. Die avond belde hij mij en vertelde hij alleen dat hij de volgende ochtend opnieuw contact met me zou opnemen.”
Lees verder onder de advertentie
Met spoed naar Amsterdam
“De volgende ochtend om zeven uur werd ik opnieuw gebeld. De arts zei: ‘Ik heb overleg gehad. Jij moet vandaag nog naar Amsterdam.’” Yvonne vertrekt zonder precies te weten wat er gaat gebeuren. “Inmiddels had ik zelf wel informatie opgezocht. Dan krijg je eigenlijk al heel veel spanning. Je leest dat je baarmoeder kan scheuren en dat je kunt doodbloeden.”
Lees verder onder de advertentie
In het AMC in Amsterdam volgt een nieuw onderzoek. “Daar zagen ze meteen: dit is echt fouter dan fout.” Het blijkt een Niche-zwangerschap te zijn. Een zeldzame vorm van een buitenbaarmoederlijke zwangerschap waarbij het bevruchte eitje zich heeft ingenesteld in de niche: een holtevormig litteken in de baarmoederwand van een eerdere keizersnede.
Volgens Yvonne vertellen de artsen haar dat haar situatie zo zeldzaam is dat ze internationaal contact hebben gehad met andere artsen en ziekenhuizen. “De zwangerschap was niet meer intact, maar het vruchtzakje bleef groeien. Het zat nog maar een paar millimeter van de rand van mijn baarmoeder af.” Wachten is volgens de artsen geen optie meer.
Lees verder onder de advertentie
Afscheid nemen
“Op zaterdagochtend werd ik naar de operatiekamer gebracht. Vanwege mijn bloedgroep moest er passend bloed beschikbaar zijn voor het geval dat ik tijdens de operatie veel bloed zou verliezen.”
Op de operatiekamer krijgt Yvonne haar telefoon in haar handen. “Ik moest mijn kinderen bellen om afscheid te nemen. Dat was het allermoeilijkste deel van alles. Ik ging slapen nadat ik net afscheid had genomen van mijn kinderen, niet wetende of ik ze überhaupt ooit nog zou zien. Daarna werd ik onder narcose gebracht.” Na de operatie wordt ze gelukkig weer wakker.
Lees verder onder de advertentie
De operatie
“Twee artsen zijn speciaal in het weekend naar het ziekenhuis gekomen om mij te opereren. De operatie duurde ongeveer twee uur. Ze hebben vier sneetjes gemaakt en met een speciale robottechniek geopereerd.”
Tijdens de operatie wordt volgens Yvonne tijdelijk de bloedtoevoer naar haar baarmoeder gestopt om ernstig bloedverlies te voorkomen. “Vooraf hielden de artsen rekening met veel bloedverlies en mogelijke bloedtransfusies. Uiteindelijk bleek dat niet nodig. Wonder boven wonder heb ik maar 100 milliliter bloed verloren.”
Lees verder onder de advertentie
Dat alles uiteindelijk zo goed afloopt, ziet Yvonne niet als vanzelfsprekend. “Ik heb gewoon echt heel veel geluk gehad. We hebben eigenlijk in een soort film geleefd. Je wordt wakker en hebt geen besef van wat er nu gebeurd is.”
Herstellen met een peuter
“We zijn inmiddels weken verder, maar ik ben nog niet volledig hersteld. Ik heb veel pijn gehad. Mijn wonden trekken nog steeds heel erg en ik voel dat er iets met mijn baarmoeder is gebeurd.”
Overdag kan ze inmiddels weer veel, maar haar lichaam geeft duidelijk grenzen aan. “Vooral de zorg voor mijn jongste dochter is lichamelijk zwaar. Ik moet haar nog regelmatig optillen. Als ik dat veel heb gedaan, ben ik ’s avonds klaar. Dan kan ik ook echt helemaal niks meer en heb ik pijn.”
Lees verder onder de advertentie
Moeilijkste ooit
“Mentaal heeft het ook heel veel impact op me gehad. Vooral het afscheid van mijn kinderen vlak voor de operatie blijft me bezighouden. Dat is het moeilijkste wat ik ooit heb gedaan in heel mijn leven.”
Ook haar kinderen hebben de periode bewust meegemaakt. “Ze zijn allemaal bang geweest, want zij wisten natuurlijk van de risico’s.” Haar man is al die tijd bij haar gebleven. “Hij is geen moment van mijn zijde afgeweken. Hij is echt hartstikke lief en heel zorgzaam geweest voor ons. Ik ben blij met mijn gezin en dat ze er zo voor me zijn.”
Lees verder onder de advertentie
De tekst gaat verder onder de foto
Angst voor intimiteit
Sinds de operatie voelt intimiteit met haar man voor Yvonne niet meer zo vanzelfsprekend als voorheen. “Ga hierna nog maar eens iets met je man durven doen. Daar denk je normaal helemaal niet over na. Je durft gewoon niet meer, omdat je bang bent dat het weer gebeurt.”
Lees verder onder de advertentie
Vooral de angst om opnieuw zwanger te raken en weer iets ernstigs mee te maken, zit er nog diep in. “Je leven en moeder zijn is belangrijker dan wat dan ook.” Yvonne hoopt dat die angst uiteindelijk minder wordt. “Waarschijnlijk gaat dat met de tijd voorbij. Maar nu is dat nog niet zo.”
Anders denken
“Ik ben wel echt anders gaan denken over alles. Dingen waar ik eerst helemaal niet bij stilstond, voelen nu groot. Dan denk ik: dat ga ik niet meer doen, want straks gebeurt er weer iets. Dat is mijn leven niet waard.”
Hoeveel geluk ze heeft gehad, kan Yvonne zelf nog niet helemaal bevatten. Juist daarom wil ze dat andere vrouwen haar verhaal horen. “Ik gun geen enkele vrouw zo’n niche-zwangerschap. Ik wil gewoon dat er meer bekendheid over komt en dat vrouwen weten dat dit bestaat.”
Sandra dacht dat haar man Frank de perfecte Sinterklaas zou zijn voor het schoolfeest van hun dochter Iris. Hij had immers al vaker voor goedheiligman gespeeld, zonder ooit ontmaskerd te worden. Maar hij had buiten de scherpe blik van zijn eigen dochter gerekend.
Als Nienke met haar vriendinnetje Jasmijn in het bos gaat spelen, verwacht moeder Miranda niets bijzonders. De meisjes bouwen er wel vaker hutten en kunnen zich er uren vermaken. Maar deze keer komen ze wel heel enthousiast thuis. En ze hebben iemand meegenomen.
Deborah (31) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Als moeder wil je het liefst alle problemen voor je kind oplossen. Van een vergeten gymtas tot ruzie met een vriendje. Toch is het soms juist goed om even níét in te grijpen. Volgens YourTango doen ouders die zelfstandige kinderen opvoeden deze 11 dingen anders.
Tussen de volle wasmanden, werkstress en kinderen die nét niet willen slapen, schiet de romantiek er soms bij in. Maar een sterke relatie draait niet alleen om vlinders in je buik en romantische dates. Het zijn juist de kleine, alledaagse dingen die veel zeggen over jullie toekomst samen.
Klaar in de startblokken om de waarheid over Sinterklaas met je kinderen te delen. Tot blijkt dat je kleine het al lang had uitgevogeld of je er zelf tóch niet zo klaar voor was als je dacht.