Dilemma: ‘Mijn dochter wil haar motorrijbewijs halen, maar ik wil het haar verbieden’

Accepteer cookies om deze video te kunnen zien.

Dat het ouderschap uitdagend is hoeven we je niet te vertellen. Er is geen handboek en er is geen one size fits all. Logisch dus dat je soms met vragen en dilemma’s zit. Deze week Saralot, wiens dochter graag een motorrijbewijs wil halen, maar dat wil zij absoluut niet.

Lees verder onder de advertentie

Saralot, moeder van Sabrina (22) en Kaspar (20): “Mijn dochter Sabrina heeft besloten dat ze haar motorrijbewijs wil halen. Voor haar is het een droom die ze al heel lang heeft, voor mij mijn grootste nachtmerrie. Haar vader kwam namelijk om het leven bij een motorongeluk. Ik wil absoluut niet dat ze op zo’n ding stapt. Maar mag ik haar dat eigenlijk wel verbieden?

Lees verder onder de advertentie

Toen mijn dochter laatst tijdens het avondeten vertelde dat ze wilde beginnen met motorrijlessen, liet ik bijna mijn vork vallen. ‘Wat zei je?’ ‘Ik ga mijn motorrijbewijs halen, mam. Ik heb al een rijschool gevonden.’ Ze vertelde het alsof ze zich had ingeschreven voor een cursus pottenbakken. Alsof ze niet zojuist mijn grootste angst had uitgesproken. ‘Absoluut niet’, zei ik meteen. Sabrina zuchtte. ‘Mam, ik ben 22. Dat bepaal jij niet.’ En daar had ze natuurlijk gelijk in. Maar dat maakte het niet minder pijnlijk.

https://open.spotify.com/show/5uCyuuN52Yi1OgnHIwoxri

Die ene dag veranderde alles

Sabrina was pas zeven toen haar vader overleed. Mijn man was dol op motorrijden. Zodra de zon scheen, trok hij zijn motorpak aan en ging hij een rondje rijden. Ook ging hij altijd op de motor naar het werk. Hij was voorzichtig, droeg altijd beschermende kleding en reed volgens mij nooit te hard. Het ging ook altijd goed, tot die ene zaterdagmiddag. Op de snelweg werd hij aangereden door een automobilist die plotseling van rijstrook wisselde en hem niet had gezien. Hij was op slag dood.

Lees verder onder de advertentie

Ik weet nog precies waar ik stond toen de politie aanbelde. Hoe ik op de keukenvloer zakte. Hoe ik die avond aan Sabrina en Kaspar moest vertellen dat papa nooit meer thuiskwam. Dat moment vergeet ik nooit meer en ook al is het al jaren geleden, het doet nog steeds zeer.

‘Papa zou het juist geweldig vinden’

Sabrina heeft altijd iets met motoren gehad. Als klein meisje wilde ze al op de motor van haar vader zitten. We hebben nog foto’s waarop ze met een veel te grote helm op zijn motor poseert. Ik dacht, hoopte, altijd dat die fascinatie vanzelf zou verdwijnen. Zeker toen ze ouder werd en begreep hoe haar vader was overleden.

Lees verder onder de advertentie

Maar het tegenovergestelde gebeurde. ‘Ik voel me juist verbonden met papa als ik met motoren bezig ben’, vertelde ze laatst. ‘En ik denk dat hij het geweldig zou vinden als ik mijn rijbewijs haal.’ Die opmerking kwam hard binnen. Want misschien heeft ze gelijk. Mijn man zou waarschijnlijk apetrots zijn geweest. Hij had haar vast zelf leren rijden als hij nog had geleefd. Maar hij is er niet meer. En ik weet als geen ander hoe snel het mis kan gaan.

Ik wil het gewoon niet

Sinds dat gesprek hebben Sabrina en ik regelmatig ruzie. Ik heb haar artikelen laten lezen over motorongelukken. Verteld hoe kwetsbaar je bent op een motor. Gezegd dat ik geen cent aan haar rijlessen zou meebetalen.

‘Dat hoeft ook niet’, antwoordde ze. ‘Ik heb ervoor gespaard.’ Daar stond ik dan. Zonder argumenten. Sabrina vindt dat ik mijn angst niet op haar mag projecteren. Dat ze niet haar hele leven keuzes kan vermijden omdat haar vader een ongeluk heeft gehad. En ergens begrijp ik dat ook wel. Maar als moeder wil je je kind beschermen. Dat gevoel verdwijnt niet zodra ze achttien worden. Of 22. Of 40. Ik zie haar nog steeds als dat kleine meisje dat huilend in mijn armen lag omdat ze haar papa miste. En nu wil ze precies datgene gaan doen waardoor ze hem is kwijtgeraakt.

Lees verder onder de advertentie

Vorige week vertelde Sabrina dat ze volgende maand haar eerste proefles heeft. Ze had het al geregeld. Ik werd boos. Zij werd boos. Uiteindelijk vertrok ze huilend naar haar eigen appartement. Sindsdien hebben we nauwelijks contact.

Ik lig er ’s nachts wakker van. Niet alleen omdat ik bang ben dat haar iets overkomt, maar ook omdat ik voel dat ik haar kwijtraak door mijn eigen angst. Misschien moet ik haar gewoon laten gaan. Haar vragen om goede beschermende kleding te dragen en voorzichtig te zijn. Misschien moet ik zelfs een keer meegaan naar de rijschool.

Lees verder onder de advertentie

Maar alleen al bij het idee dat ze straks de snelweg op rijdt, krijg ik tranen in mijn ogen. Ik heb mijn man al verloren aan een motorongeluk. De gedachte dat ik ook mijn dochter zou kunnen verliezen, is ondraaglijk. Toch weet ik dat ik haar niet kan verbieden haar eigen leven te leiden. Maar hoe laat je als moeder iets los waar je zo ontzettend bang voor bent? Ik weet het echt niet. Ik slinger heen en weer tussen twee gevoelens: dat ik zelf egoïstisch ben als ik dit haar verbied, en dat zij egoïstisch is als ze dit doorzet, na alles wat ik al heb moeten doorstaan na haar vaders dood.”

Meepraten? Dat kan via onze Facebookpagina!

Jasmin zit ook met een loyaliteitsconflict. Sinds haar dochter naar dezelfde middelbare school gaat als haar zoon, ziet zij allerlei dingen gebeuren die niet door de beugel kunnen. Ze vertelde het aan haar moeder, maar Jasmin mag nu niks zeggen. Wat zou jij doen? Je leest het verhaal hier.

Voeg ons toe als voorkeursbron
Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail