Blogger Molly England werkte fulltime, maar toen ze kinderen kreeg besloot ze thuisblijfmoeder te worden. Tot op de dag van vandaag heeft ze hier spijt van.
‘Volgend jaar zitten mijn kinderen alle drie de hele dag op school’, schrijft ze. ‘Wat ik dan ga doen met m’n tijd? Ik zou kunnen zeggen: wassen, koken, boodschappen doen, hardlopen, wandelen met de hond en rekeningen betalen, maar ik haal daar geen voldoening uit.’ Molly wil meer doen dan kinderen opvoeden en een bijdrage leveren aan de maatschappij. ‘Ik wil werken. Ik wil mensen helpen en weer onder de mensen zijn.’
Haar drie beste vriendinnen zijn sinds het moederschap nooit gestopt met werken en daar is Molly jaloers op. ‘Ze weten precies wat ze willen en wat ze nodig hebben. Als ik naar hen kijk, zie ik vrouwen met zelfvertrouwen. Kijk ik in de spiegel, dan zie ik een onverzorgde, uitgeputte moeder met een doffe blik in haar ogen. En daarom ga ik vanaf volgend jaar een nieuwe uitdaging aan.’
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]