Beeld: Kek Mama
Wanneer subtiele signalen niet werken komt een smoesje goed te pas. Tot je met je neus in de boter valt.
Lilian (36), moeder van zoon Goffe (10): “In ons voetbalteam zit een jongetje wiens moeder nooit wil carpoolen. Ze heeft altijd een reden waarom ze niet kan. Ik snap wel dat niemand vrolijk wordt van acht uur verzamelen op de zaterdagochtend, maar ik heb ook geen zin om altijd haar kind te moeten halen en brengen. Vooral niet omdat hij ADHD heeft en nogal brutaal is.
Laatst kwam ze weer naar me toe: kon Bram met mij meerijden? Ik verzon ter plekke dat ik op de fiets ging, beter voor mijn coronakilo’s en onze aarde. Dat snapte ze helemaal. Oké, dan reed ze toch zelf.
Eenmaal goed kijkend in de app zag ik tot mijn schrik dat we niet thuis speelden maar uit: twaalf kilometer verderop. Een fietstocht van maar liefst 45 minuten. Voortaan check ik eerst het wedstrijdschema voordat ik weer zoiets stoms uitkraam.”
Sunny (36), moeder van zoon Jacco (13) en dochter Kim (9): “Alle hints die ik liet vallen, zowel subtiel als direct, hadden geen effect gehad. Er zat niets anders op dan een smoes te verzinnen tegen de moeder van school met wie de oudste in de klas had gezeten.
Zij wilde graag vriendinnen worden en me beter leren kennen. Zelf had ik er minder behoefte aan en ik vertelde haar dat ik een druk leven had en weinig tijd om af te spreken. Ik had al moeite genoeg om mijn eigen familie en vrienden niet te verwaarlozen. Maar ze bleef contact zoeken. Iedere keer als ik haar tegenkwam in het dorp, dook ik weg.
Tot die keer dat ik er echt niet omheen kon en ze me appte: ze wilde graag ’s middags ons nieuwe huis komen bekijken. Ik verzon dat ik me niet lekker voelde en wimpelde haar weer af.
Die middag zat ik lekker met mijn dochter Kim op het terras in het dorp en prompt kwam zij voorbij lopen. Zo gênant. Ze keek eerst heel geïrriteerd naar mij en draaide toen haar hoofd om. Sindsdien krijg ik geen berichtjes meer van haar. Dat dan weer wel.”
Dit artikel heeft eerder in Kek Mama gestaan.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
