Een onschuldige foto van een peuter in een winkelwagen, gemaakt door blogger Constance Hall, heeft op Facebook veel stof doen opwaaien: massaal wordt er gereageerd op de inhoud van het karretje.
Moeders vinden het belachelijk dat ze geen verse producten, maar vooral ‘voorverpakte meuk’ zien liggen.
Lees ook
Hilarische fotoserie: dit gebeurt er als je met je kind naar de supermarkt gaat >
Constance is woest door alle kritiek. De gemene opmerkingen heeft ze verwijderd en in een reactie slaat ze terug: ‘Ongelofelijk… Dat er precies op déze Facebookpagina kritiek wordt gegeven op moeders. De bananen, selderij, wortelen, aardappelen, uien, knoflook, mandarijnen en appels zijn niet zichtbaar op de foto – ik koop ook veel fruit op de markt. Moet ik een foto van het bonnetje plaatsen?’
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
