De zesjarige dochter van Carrie werd zo heftig getreiterd dat ze in het ziekenhuis terechtkwam. Om te laten zien wat de concrete gevolgen van pesten kunnen zijn, deelt de moeder nu een heftige foto op Facebook.
‘Dit is mijn kind die door haar ‘beste vriendin’ zo vaak emotioneel werd mishandeld, dat ze dacht dat het normaal was’, schrijft ze erbij. Datzelfde meisje vertelde ook wat Sophia wel en niet kon eten én zorgde ervoor dat andere kinderen niet met haar wilde spelen.
Carrie vervolgt: ‘Dit is mijn kind dat ontelbare keren in het ziekenhuis is geweest omdat ze zoveel angst heeft. Dat op school een standje kreeg omdat ze ‘verhaaltjes verzint’ en op sociale media belachelijk werd gemaakt door ouders van pesters omdat ze zo’n puur hart heeft. Dit is mijn kind waarvan we, toen we in gesprek met school zijn gegaan, te horen kregen dat ‘het slechts zesjarigen zijn die zich als zesjarigen gedragen. Dit is mijn kind aan wie op school werd verteld dat ze zich zou moeten schamen.’
Lees ook
Cyberpesten: hoe ga je ermee om? >
Omdat de ouders van Sophia vonden dat de school de situatie niet serieus nam, haalden ze haar van school. “Ik heb duizenden berichten van mensen gekregen die me bedanken voor het delen van het verhaal aangezien hun kind het nu meemaakt. Met Sophia gaat het inmiddels weer goed sinds ze op een andere school zit,” aldus Carrie tegen The Mirror.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
