Soms kom je er niet uit in je eentje en kun je wel wat hulp gebruiken. Elke week vertelt een moeder over haar dilemma.
Bianca (30) woont samen met Remco (35) en is moeder van Stan (4) en Bibi (2).
“Onze zoon Stan gaat sinds maart naar de basisschool. Hij is zindelijk sinds kort na zijn tweede verjaardag. Hij plast nooit in bed en heeft nooit ongelukjes, er is alleen één probleem: hij poept alleen in een luier.
Remco en ik maakten er nooit een probleem van. Zodra Stan moet, zegt hij simpelweg: ‘Mama, luier, ik moet poepen’. Dan trek ik hem snel een luierbroekje aan, en gaat hij in een hoek van de kamer staan. Op school doet hij het niet. Dus los van dat ik het een beetje onsmakelijk vind – hij draait volwassen drollen – zie ik geen probleem.
Hij stopt er dit jaar vast wel mee. Tenminste, dat hoop ik. Want ondertussen streeft zijn zusje van twee Stan namelijk lang en breed voorbij. Niet alleen sloeg ze het hele potje over en plast ze sinds ze 22 maanden was al op de opzetbril; poepen gaat sindsdien in één moeite mee. ‘Meisjes zijn nu eenmaal sneller in hun ontwikkeling dan jongens’, sussen vriendinnen. Maar met mijn dochter als voorbeeld, wordt het een beetje ongemakkelijk dat mijn basisscholier elke dag nog open en bloot in een hoekje van de woonkamer staat te kakken.
Ik heb geprobeerd Stan te laten zien dat zijn zusje gewoon op de wc poept. Maar hij weigert pertinent. Als ik hem geen luier geef, houdt hij het gerust dagen op, tot hij in paniek raakt doordat hij het echt niet meer houdt. Alles is een fase, ik weet het, maar hoe lang moet ik blijven aan modderen met luiers tot het echt zorgelijk wordt?”
Meepraten? Dat kan via onze Facebookpagina!
In ons Kek Mama magazine lees je de mooiste verhalen, herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts € 29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
