Beeld: Unsplash
De kinderen van Jorrie Varney gaan stipt op tijd naar bed. Áltijd. Zonder gezeur.
Bedtijd. Dat betekent voor 99 procent van de ouders gedoe. ‘Want op een enkele uitzondering na, gaat geen kind zonder drama meteen naar bed, laat staan dat ze in bed blijven en in slaap vallen’, schrijft Jorrie op ScaryMommy.
‘Op een goede avond hoef ik mijn kinderen maar drieëntwintig keer te vragen om stil te zijn en te gaan slapen.’ En daarom moeten ze om half acht ’s avonds naar hun kamer. Dan mogen ze nog even lezen of op de iPad (nee, ze doet niet aan schermtijden, benadrukt Jorrie) en om acht uur gaat het licht uit. Stipt. Altijd. ‘Omdat ze het nodig hebben. En bovenal: omdat ík het nodig heb, na een dag non-stop kinderchaos. Dus willen ze per se nog wat drinken, voor het slapengaan? Dan is om één minuut voor acht hun laatste kans.’
Lees ook
Rita’s kinderen gaan niet op een vaste tijd naar bed >
Natuurlijk loopt die half acht ’s avonds weleens wat uit, geeft Jorrie toe. ‘Maar dan wordt het halfuurtje lezen dus korter. De acht uur bedtijd verschuift nooit.’ Tijdens de normale, dagelijkse routine dan, want tijdens vakanties en logeerpartijtjes gelden heus soms andere regels.
‘Ik heb het geprobeerd, ze later naar bed te laten gaan. Maar dan worden ze ’s ochtends niet later wakker en zijn ze de rest van de dag niet te hanteren.’ En daar wordt Jorrie ook geen leukere moeder van. ‘Ik heb hun bedtijd net zo hard nodig als zij, want voor ik het weet breekt de volgende dag alweer aan, en begint het hele circus opnieuw.’
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
