Beeld: Shutterstock
Jaren heeft het geduurd voordat blogger Rica Keenum erachter kwam waar het opstandige gedrag van haar zoon vandaan kwam: hij heeft ADHD. Maar haar ex? Die wil niets van ‘het labeltje’ weten.
‘Hij zegt dat het gebrek aan discipline het probleem is. En dat ADHD slechts een excuus is om zijn gedrag te verantwoorden.’
Rica’s ex-partner gelooft niet dat ADHD een chronische aandoening is, maar geeft háár als ‘luie ouder’ de schuld van alle spanningen en stress thuis. En daar heeft Rica een enorme knauw door gekregen. ‘Al vanaf de kleuterschool merkte ik dat onze zoon anders was’, schrijft ze. ‘Terwijl andere kinderen de letters van het alfabet inkleurden, gooide hij de boekenkast omver en rende de klas uit.’ Rica moest regelmatig op gesprek komen bij de juf, maar hoewel ze van haar geen seconde de schuld kreeg, kon ze alleen maar denken: ‘Wat ben ik een vreselijke moeder.’
Lees ook
‘Mijn drie dochters en ik hebben ADHD’ >
Toen haar zoon zichzelf ‘het slechte kind’ van het gezin ging noemen, kreeg haar zelfvertrouwen opnieuw een klap. ‘Fulltime werken en de stress van de scheiding werd me vaak te veel. Onze ochtenden leken meer op een heavy metal-concert dan op een ontspannen start van de dag. Er klonk geschreeuw, ik rook zweet en hoorde contant een piep in mijn oren. Ik voelde me non stop tijd schuldig. Schuldig dat ik geen antwoorden had en schuldig dat ik me voortdurend gefrustreerd voelde.’ Dat haar ex-partner haar hier niet in bijstond, hielp ook allesbehalve mee.
Ondanks dat haar ex nog steeds niet gelooft dat hun zoon ADHD heeft, heeft Rica de boel dankzij therapie, lichaamsbeweging en medicatie na jaren eindelijk op de rit. ‘ADHD is een onzichtbare aandoening die voor de wereld moeilijk is om te zien. De hersenen zijn een orgaan, geen gebroken bot. En je kunt moeilijk gaan rondlopen met gipsverband op je hoofd. Ik twijfel nog steeds of ik het allemaal wel goed heb gedaan als moeder, maar ik weet wél dat ik niet verantwoordelijk ben voor het gedrag van mijn zoon.’
Meer persoonlijke verhalen lezen? Volg Kek Mama op Facebook >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
