dochters moeder ADHD
Beeld: Shutterstock

Janna (42) heeft ADHD. Net als haar drie dochters van 11, 9 en 7. Zelfs hun hond is een stuiterbal.

‘In ons huis is het zelden stil. Altijd praat, zingt of neuriet er iemand. En vroeger kwam ik standaard te laat met mijn kinderen op de peuterschool of dan liepen ze nog op sloffen – gelukkig gaat dat inmiddels beter. Maar nog steeds kan ik warrig zijn.

More content below the advertising

Soms vergeet ik boodschappen te doen, één keer moesten we daardoor bij de McDonalds ontbijten. Het is snel chaos in mijn hoofd, dus het huishouden plus alle agenda’s runnen is voor mij een hele uitdaging. Daarom zorg ik voor genoeg rust in ons leven: we hebben geen drukke, volgeplande weekenden. Op vakantie huren we een huisje in de natuur, we gaan niet naar een volle camping. En ik drink geen koffie meer, daar werd ik nog drukker van. Het zijn kleine aanpassingen die ervoor zorgen dat onze balans niet verstoord wordt.’
 

Tomeloze energie

‘Als kind had niemand van mij vermoed dat ik ADHD heb. Ik was een gezellig, vrolijk en pienter meisje. Wel praatte ik heel veel. Op de scouting kon ik mijn tomeloze energie kwijt. Maar later, rond mijn 35ste, liep ik vast. Ik had vlak achter elkaar de kinderen gekregen en vond het heel lastig om prioriteiten te stellen. Dan was ik om 5 uur ’s middags nog niet aangekleed, omdat ik eerst alles voor de kinderen deed. Het was een chaos in mijn hoofd. Tupperware-bakjes zette ik op een hete kookplaat, sokken belandden in de voorraadkast. Ik deed ook nog een studie en vond het heel lastig om de opdrachten goed in te plannen.

Toen mijn broer zich liet testen op ADHD – ook hij liep tegen dezelfde problemen aan – besloot ik dat ook te doen. De diagnose was duidelijk: ik had ADHD. De puzzelstukjes vielen op hun plaats. Het was alsof ik een handleiding voor mezelf kreeg. Ik kreeg coaching aangeboden waardoor ik leerde overzicht te krijgen en grote taken in kleine taakjes op te delen. Dat gaf rust.’
 

Lees ook
‘Ik zegde mijn baan op en koos daarmee voor mijn gezin’ >

 

Snel afgeleid

‘Van mijn twee oudste dochters staat ook vast dat ze ADHD hebben. Bij de jongste vermoed ik het ook, maar zij moet nog getest worden. Dat mijn kinderen het ook hebben, verbaasde mij niet. ADHD is nu eenmaal erfelijk. Dus ik schrok niet van de diagnoses. Juist omdat ik het zelf ook heb, wist ik dat ik mijn dochters goed zou begrijpen en kan begeleiden.

Mijn meiden hebben een korte concentratieboog. Feline, de oudste, praat heel veel en is snel afgeleid. Dan legt de juf iets uit maar is zij met haar gedachten bij de vlinder die ze buiten ziet vliegen. Ze loopt iets achter met spelling en rekenen, zo lukt het haar niet om de tafels in haar hoofd te stampen. Mijn tweede dochter Isa is heel snel overprikkeld: ze kan niet tegen labels in haar kleding of troep op haar kamer. Sarah, de jongste, is erg vergeetachtig en kan zich moeilijk focussen. Maar ze is niet extreem druk.

Mensen hebben een verkeerd beeld van ADHD: ze denken aan hyperactieve jongetjes die in de gordijnen klimmen. Dat vooroordeel wil ik veranderen. ADHD komt in zoveel soorten, het valt niet in een hokje in te delen.’
 

Liever mét ADHD

‘Ik heb er bewust voor gekozen om geen medicijnen te gebruiken, ook mijn meiden gebruiken niets. Ik wil niet dat ze iets slikken wat hun hersenen verandert. Bovendien hoor je ook vaak dat deze medicijnen iemand afstompen. Dat wil ik niet, want onze creatieve ADHD-breinen bieden ook voordelen. Zo heeft Sarah een geweldig gevoel voor humor: ze is scherp en gevat. En ze kan mooi zingen en goed toneelspelen. Niet voor niets hebben veel cabaretiers ook ADHD.

Mijn meiden en ik hebben veel energie en kunnen ergens helemaal voor gaan. Ook hebben we een oog voor detail en een groot gevoel voor rechtvaardigheid. En we kunnen heel snel schakelen. Serieus: als ik de keuze zou hebben voor een leven met of zonder ADHD, dan zou ik voor mét kiezen. Ik vind mezelf een leuk mens en ben trots op mijn chaotische maar gezellige gezin.’

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Beeld: Shutterstock
Beeld: Shutterstock

Slaan, duwen, trekken: kinderen doen het bijna dagelijks. Volgens moeder en blogger Acacia Blixen is het heel belangrijk dat een kind 'sorry' leert te zeggen tegen een ander. 'Ouders moeten daarin het goede voorbeeld geven.'

Buiten spelen

De kinderen van Acacia gaan niet naar school, omdat ze er voor kiest ze thuisonderwijs te geven. Haar kinderen spelen regelmatig met vriendjes die ook niet naar school gaan. ‘We zijn een groepje gestart met kinderen van allerlei leeftijden die samen buiten konden spelen, onder toezicht van een ouder. Ik heb toen één ding aangegeven: dat slaan en duwen niet getolereerd wordt en dat als een kind een ander kind pijn doet, hij zijn verontschuldigingen moet aanbieden.’

More content below the advertising

 

Lees ook:
'Mijn dochter (5) hoeft niet altijd sorry te zeggen' >

 

Zelf oplossen

In praktijk blijkt dat echter niet zo eenvoudig. Het komt nogal eens voor dat één van de kinderen van Acacia een duw of trap krijgt en dat de boosdoener dan verder gaat alsof er niets gebeurd is. ‘Daar stoor ik me enorm aan’, vertelt ze. ‘Soms zegt de ouder van het kind ‘sorry’, namens zijn zoon of dochter, maar zo’n verontschuldiging is niets waard.’ Volgens Acacia moet je het de kinderen zélf te laten oplossen. 'Dus: niet ‘sorry’ zeggen namens je kind, maar het je kind zelf laten zeggen. En wil hij dat niet, omdat hij geen spijt heeft, dan moet hij weg.’

 

Goede voorbeeld

Acacia vindt daarnaast dat ouders het goede voorbeeld moeten geven. ‘Bied zelf je verontschuldigingen aan als je een fout maakt. Als een kind het gewend is om ‘sorry’ te horen van zijn ouders, dan zullen ze het gemakkelijker vinden om zichzelf te verontschuldigen tegenover hun vriendjes. Geef je als ouder niet het goede voorbeeld, dan leert een kind dat het normaal is dat iemand anders de verantwoordelijkheid voor zijn acties op zich neemt.’
 

Bron: Scary Mommy.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

 

Beeld: Shutterstock
Beeld: Shutterstock

Klik en nog eens klik: in een mum van tijd heb je twee gaatjes in je oren, voor de rest van je leven. Dat lijkt heel vanzelfsprekend voor meisjes, maar volgens Kristen Mae is dat het niet. Zij liet haar dochter zelf bepalen wanneer ze gaatjes in haar oren wilde. 

Traditie

De dochter van Kristen is 9 en heeft sinds een jaar gaatjes in haar oren. Kristen legt op haar blog uit: ‘Veel ouders geven hun dochters oorbellen als ze nog maar een baby of een peuter zijn. Zelf was ik ook een baby toen ik gaatjes kreeg en ik kan me er dus niets van herinneren. Voor sommige ouders is het zelfs een culturele traditie die er gewoon bij hoort. Maar ik heb er heel bewust voor gekozen om onze dochter pas op haar negende gaatjes te geven.’

More content below the advertising

 

Lees ook:
'Waarom ik mijn baby echt geen oorbellen geef' >

 

Eigen keuze

Kristen noemt daar een aantal redenen voor. ‘Ten eerste wilde ik haar geen pijn doen op zo’n heel jonge leeftijd. Bovendien vind ik de standaard die tegenwoordig aan uiterlijk wordt gesteld, onzin. Ik wilde haar geen gaatjes geven omdat het maatschappelijk verwacht wordt om die als jong meisje te hebben.’ Daarnaast vond Kristen het heel belangrijk dat het haar dochters eigen keuze zou zijn. ‘Rond haar vijfde begon ze zich af te vragen waarom haar vriendinnetjes wel gaatjes in hun oren hadden en zij niet. Ik vertelde haar waarom ik had gewacht en ze vroeg me of het pijn zou doen. Ze besloot toen dat ze op haar achtste gaatjes wilde. En zo geschiedde.’

Sindsdien is haar dochter supertrots op haar oorbellen. ‘Waarschijnlijk was het ook gewoon oké geweest als we haar op jonge leeftijd gaatjes hadden gegeven’, zegt Kristen. ‘Maar ik ben toch blij dat we hebben gewacht. De dag dat ze haar eigen keuze maakte – ook al gaat het maar om twee piepkleine gaatjes – was de dag dat ze zich onafhankelijk voelde. Voor haar was het een bewuste keuze waar ze voor altijd trots op zal zijn.’

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >