mama is weduwe Veronique

Als je man sterft, wil je het liefst voor eeuwig in bed kruipen maar moet je door voor de kinderen. “Soms zitten we met zijn allen een potje te huilen.”

VERONIQUE VORAGEN (39) IS MOEDER VAN JELLE (11) EN DE TWEELING LIEKE EN LARS (8).

“‘Je bent net papa als je zo lacht.’ Ik zeg het vaak tegen mijn kinderen. Ik probeer de herinneringen aan mijn man liefdevol en positief te houden, zoals hij zelf ook in het leven stond. Niet dat er voor verdriet geen ruimte is, integendeel. Soms willen de kinderen ineens elk detail van het ongeluk weten: welke kleren Harold aanhad, hoeveel bloed er was. Dan zitten we met z’n allen een potje te huilen.
 

Rond etenstijd niet thuis

Het was een dinsdag. Harold riep ’s ochtends dat hij na zijn werk meteen doorging naar de voetbalclub. Ik vond het dus niet gek dat hij rond etenstijd niet thuis was. Pas toen de club belde met de vraag waar Harold bleef, voelde ik: dit klopt niet. Een halfuur later stond de politie voor de deur. ‘Hij is toch niet dood he’, zei ik. De agenten knikten: Harold was aangereden door een vrachtwagen.

De kinderen, dacht ik meteen. Jelle was twee en ik was 32 weken zwanger van de tweeling. Toen ik het aan Jelle vertelde moest hij huilen, maar twee minuten later vroeg hij of we al gingen eten. Ik vond het zo erg voor hem, voor de tweeling, voor Harold zelf.
 

Afscheid

Na de crematieplechtigheid kreeg ik een enorme nesteldrang. Bizar: is je man net overleden, wil je acuut naar de winkel om tien pakken luiers te kopen. Gelukkig hadden we al veel geregeld: Harold had de kinderen erkend en we hadden al namen voor de tweeling.

Zes weken na het ongeluk kreeg ik een keizersnee. Harolds zus was erbij en hield de tweeling voor het eerst vast. Een paar dagen ervoor had ik de urn met Harolds as gekregen. Die stond op de vensterbank in de ziekenhuiskamer.

De eerste zes weken bleef een vriendin bij me slapen. Zaten we ’s nachts samen te voeden. Toen zij wegging, voelde het bijna weer als een afscheid, heel heftig.

Natuurlijk mis ik mijn man nog iedere dag, ook na acht jaar. Maar ik kan ook zeggen: ik ben gelukkig, met mijn kinderen, familie en vrienden, mijn huis. Het leven is te mooi om alleen maar verdrietig te zijn.
 

De hele portrettenserie staat in Kek Mama 06-2018.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

bruiloften zonder kinderen
Beeld: Unsplash

Moeder Amber Leventry en haar vrouw zijn uitgenodigd op een bruiloft. Die verboden is voor kinderen. En ze kunnen niet wachten.

Kijk, dat twee van hun beste vriendinnen met elkaar gaan trouwen is al een feest op zich, schrijft ze op ScaryMommy. Maar een feest met overnachting, anderhalf uur verwijderd van huis, waar haar dochter nadrukkelijk niet welkom is: ‘Serieus, dat is bijna nog mooier dan een homohuwelijk’, aldus Amber. Want wie doft zich nou helemaal op voor een knalfeest waarop je ook je eigen huwelijk een beetje herbeleeft, om zich vervolgens druk te maken of de kinderen niet door de speeches heen huilen?

 

Hun dag, jouw stoorzender

Toch voelen veel mensen zich gepikeerd wanneer kinderen niet welkom zijn op een bruiloft, constateert ze. En daar snapt ze niks van. ‘Hallo, jíj bent de uitverkorene op de genodigdenlijst, ze spenderen geld en drank en eten aan je. Oké, je moet er misschien wat voor reizen en een cadeautje kopen, maar wanneer iemand je uitnodigt op de belangrijkste dag van haar leven, dan is dat gewoon een eer.’ Dus waarom zou het resultaat van jouw huwelijk – je kind, dus – onderdeel (of in het ergste geval: stoorzender) moeten zijn van die ene, speciale dag van jouw vrienden?’ Laat het bruidspaar in vredesnaam nog even genieten van de kinderloosheid, voordat ze zich in luiers en slapeloze nachten storten, vindt ze.

Amber heeft ook genoeg bruiloften meegemaakt mét kinderen, inclusief haar eigen. ‘Maar ons kind zat nog in de buik van mijn vrouw, en bleef dus tenminste stil toen we onze geloften aflegden.’

 

Lees ook:
‘Doe me een lol en laat je kind thuis tijdens bruiloften’ >

 

‘Sorry, geen oppas’

Naast een avond onbezorgd feesten zonder je even moeder of vader te voelen, hebben kindvrije bruiloften nog een ander groot voordeel, vindt Amber: ‘Ze bieden hét excuus om niet te gaan.’ Wanneer het de trouwerij is van die ene collega met wie je echt geen privécontact hoeft, bijvoorbeeld. Of het zo’n extravagant feest is, dat je al blut bent wanneer je maar naar de uitnodiging kijkt. ‘Zeg simpelweg: “Sorry, geen oppas”, en de hele boel is getackeld’, aldus Amber.

 

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

moeder na negen gesloten
Beeld: Unsplash

Chaunie Brusie legt haar taken als moeder neer na negen uur ’s avonds, en daar schaamt ze zich geen seconde voor.

Kinderen in bed? Dan zit haar dienst als moeder erop, vindt Chaunie Brusie. Na bijna zes jaar vol zwangerschappen en borstvoeding, heeft ze het ouderschap in de avonduren overgedragen aan haar man, schrijft ze op Babble. ‘Ik heb wel wat vrije tijd verdiend, vind je niet?’

Kinderen ziek, dorstig of bang voor monsters onder het bed? Sinds ze ouder en dus zelfstandiger zijn, mag hun vader het regelen, schrijft ze. ‘Ondertussen lees ik een boek in bed, of dommel lekker weg, voordat de wekker weer vroeg gaat, de volgende ochtend.’ Oké, voor echte noodgevallen – zoals een spugend kind of die ene keer dat haar dochter een muis achter de muur hoorde – is ze heus wel beschikbaar. Maar verder staat haar man er na negenen alleen voor, en daar is nog nooit een discussie over gevoerd, volgens Chaunie.
 

Lees ook
'Mama wil even rust': zo zorgen deze moeders voor me-time >

 

Gelijke standaarden

‘Ik ben altijd thuis. Ik heb dus de hele dag al dienst’, schrijft ze. ‘Daar ben ik aan het eind van de dag gewoon doodmoe van. Mijn man steunt me daarin door me in elk geval rustige avonden te gunnen.’ Daarnaast werkt ze ook nog fulltime, vanuit huis, en staat daarvoor extra vroeg op. ‘Plus: mijn man is een avondmens. Als hij tv kijkt, kan ‘ie toch net zo goed af en toe wat voor de kinderen doen?’
Bovendien, schrijft ze: ‘Al die mensen die maar denken dat je alleen een goede moeder bent wanneer je alles opgeeft voor je kinderen, inclusief je nachtrust: onzin. Mannen kunnen net zo goed zorg op zich nemen.’ Op de één of andere manier is de standaard dat de moeder altijd maar opstaat voor de kinderen, oordeelt Chaunie. ‘Die standaard mag weleens voor beide sexen gelden.’

 

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >