mama werkt thuisblijfvader
Beeld: Pexels

Sommige stellen draaien het om: zij verdient de kost, hij is thuisblijfvader. En dat is vaak een groot succes: “Mijn kind gaat hooguit soms een beetje vreemd gekleed naar school.”

ANGELA (29), MOEDER VAN DEVON (3) EN IN VERWACHTING VAN EEN DOCHTER, WERKT ZODAT HAAR MAN RENÉ KON STUDEREN.

“René en ik leerden elkaar kennen toen ik nog studeerde. Ik was 21, hij twee jaar ouder en na de havo blijven hangen in een baantje dat hij niet echt leuk vond. Toen ik drie jaar later afstudeerde en aan de slag kon bij een architectenbureau, keek René met lede ogen toe. Hij gunde mij mijn droombaan, maar had spijt dat hij zelf nooit aan een studie was begonnen. Dat ik kort daarop zwanger raakte van Devon, was niet gepland. Ik was pas 25 en bovenal: ik wilde mijn heerlijke baan niet kwijt. Aan de andere kant: René en ik waren gelukkig samen en wisten zeker dat we ooit kinderen wilden. Dan kwam dat kind wat eerder – nou en?
 

Thuisblijfouder

‘Als ik nou toch eens aan die studie begon?’ vroeg René op een avond. ‘Dan kun jij fulltime blijven werken, zorg ik voor de baby, en hebben we alleen opvang nodig als ik naar college moet.’ Zo vaak was dat niet, ontdekten we al snel, want veel lessen waren ’s avonds. Hoewel ik hem nogal optimistisch vond – studeren én voor een baby zorgen leken me nogal wat – pakte het wonderwel uit. Devon was een droombaby die het grootste deel van de dag sliep. Mijn zwangerschapsverlof was fantastisch, want René was de volle zestien weken thuis. We hebben het gros ervan straalverliefd op het terras doorgebracht.

Aan het werk gaan viel tegen. Vooral als ik de baby ’s ochtends achterliet met flesjes afgekolfde melk. En nog steeds, wanneer Devon bijvoorbeeld valt en niet om mama roept maar om papa. Aan de andere kant: René is een topvader. Als ik thuiskom na een dag hard werken, heeft hij gekookt en kan ik nog heerlijk spelen met onze zoon. Dan is-ie maar meer een vaders- dan een moederskind; hij houdt echt niet minder van me.

René is inmiddels afgestudeerd en kan zo aan de slag als controller, maar hij wacht nog even. Ik verdien genoeg voor ons samen en hij wil straks ook voor onze dochter zorgen. Zien we na een tijdje wel weer verder. Na vijf jaar als kostwinner word ík misschien wel de thuisblijfouder.”
 

Tegenslag

DORINE (32) WILDE NA DE GEBOORTE VAN DOCHTER ROMY (2) PARTTIME GAAN WERKEN, MAAR TOEN KREEG HAAR VRIEND EEN ONGELUK.

“Ik was 24 weken zwanger toen Joris een auto-ongeluk kreeg. Zijn toestand was niet levensbedreigend, maar hij had gecompliceerde botbreuken en zou lang moeten revalideren. Oké, dacht ik, dit is erg maar hier komen we doorheen. Ergens vond ik het wel gezellig: hij zou de rest van mijn zwangerschap thuis zijn.

De botbreuken herstelden sneller dan verwacht, maar geestelijk ging het niet goed. Joris was vergeetachtig en had helse hoofdpijnen. Een whiplash, constateerde de arts: binnen twee maanden moest het over zijn. Maar de klachten verdwenen niet. Joris werd gedeeltelijk afgekeurd. Een enorme tegenslag, ook financieel. En nu werk ik dus fulltime. Het kan niet anders.

Ik heb een leuke baan, maar voel me doodongelukkig omdat ik mijn dochtertje mis. En omdat mijn relatie eronder lijdt. In mijn hart neem ik het Joris kwalijk dat ik Romy op werkdagen niet zie. Stom natuurlijk, hij heeft echt niet voor die whiplash gekozen. En anders was híj degene geweest die die dingen had gemist van Romy – iemand moet inleveren.”
 

Manny

MARIËLLE (46) RUNT EEN MEUBELBEDRIJF EN ZORGT IN HAAR EENTJE VOOR HAAR VIER KINDEREN.

“Onze fantastische nanny Ponidjo woont sinds vier jaar bij ons. We noemen hem manny. Het is een jongen ja, tot verbazing van veel vriendinnen. Dat ik keihard moet werken begrijpen ze, maar vertrouw ik dat wel, zo’n kerel bij mijn kinderen?

Mijn oudste zoon is twaalf, de jongste zes. Ertussen zitten nog twee dochters. Hun vader heeft ze twee weekenden per maand. Het zou thuis een puinhoop zijn als ik Ponidjo niet had, want ik zit vijftig uur per week op kantoor. Of in het buitenland om een van mijn meubelfabrieken te bezoeken. Minder werken is geen optie: ik heb elke cent nodig met zo veel monden te vullen, een groot huis en een ex die alimentatie wil. Ik prijs me gelukkig dat ik me Ponidjo kan veroorloven. Er zijn genoeg single ouders die net zo hard werken als ik, maar kinderen en huishouden in hun eentje moeten bolwerken. Oók als school weer eens een lesvrije dag heeft of er een kind ziek is. Als ik thuiskom, is mijn koelkast gevuld en is het eten klaar.

Ik vind het niet altijd makkelijk hoor, dat ik zo veel van mijn kinderen mis. Kom ik er na drie dagen achter dat mijn jongste zoon zijn enkel heeft verstuikt. Dan jank ik wel even onder de dekens. Soms ben ik stikjaloers op moeders die elke dag om drie uur op het schoolplein staan, maar als ik eerlijk ben past dat niet bij mij. Ik ben nu eenmaal iemand die graag hard werkt, hoewel een tandje minder erg fijn zou zijn.”
 

Lees ook
Papa is thuis, mama werkt >

 

Een jaar proberen

ANNEMARIE (37) HEEFT DRIE KINDEREN EN RUILDE VAN PLEK MET MAN WIEGER.

“Ik vond de babytijd van mijn kinderen heerlijk, maar tegen de tijd dat de oudste naar de basisschool ging was ik er klaar mee. Mijn jongste was één, ik zou nog drie jaar thuis moeten zitten.

‘Dit trek ik niet’, zei ik tegen Wieger. ‘Ik ben niet in de wieg gelegd om de hele dag in mijn eentje voor de kinderen te zorgen.’

Wieger begreep het gelukkig, hij weet dat mijn werk als pedagoog mijn passie is. Bovendien zat hij net in een reorganisatie op zijn werk; de kans was groot dat hij zijn baan zou kwijtraken. ‘We proberen het een jaartje, schat’, zei hij. Ik blijf thuis of ga parttime werken en jij gaat je neus achterna. Wordt een van ons daar ongelukkig van, dan bedenken we gewoon een ander plan.’

Dat is nu twee jaar geleden; onze jongste gaat binnenkort ook naar school en dan gaat Wieger weer werken – tijdens schooluren, dat wel. Ik geloof niet dat onze kinderen last hebben gehad van de wisseling van wacht. Papa is vaker thuis dan mama, dat maakt niks uit. Ze zijn hooguit soms wat vreemd gekleed. Gaat mijn zoon in zijn Spiderman-pyjama naar school of zo. Daar moet ik om lachen, ik vind dat relaxte van mijn man eigenlijk wel goed voor de kinderen. En we geven ook nog eens een goed voorbeeld.”
 

Dierbare tijd

RUTH (35) HEEFT TWEE ZOONS VAN 6 EN 4. OMDAT HAAR VRIEND RONALD VOOR ZIJN ZIEKE VADER ZORGT, MOET ZIJ DE KOST VERDIENEN.

“Er komt een tijd dat de alzheimer zo ernstig wordt dat mijn schoonvader niet meer zelfstandig kan wonen. Om zijn vader nog even weg te houden uit het verpleeghuis, verzorgt Ronald zijn maaltijden, wast en verschoont hem een paar keer per dag en helpt met boodschappen en andere klusjes. Om die reden is hij tijdelijk gestopt met werken.

Ronald is alleen door zijn vader opgevoed. Ik snap dat hij dit terug wil doen. En het kan, want we redden het op mijn fulltime salaris als verpleegkundige. Het is geen vetpot, maar zolang we het zien als tijdelijke oplossing is het prima – dan maar een keertje niet op vakantie. Gelukkig hoeven we geen buitenschoolse opvang te betalen, want na schooltijd gaan de jongens gezellig met papa mee naar opa. Dit is een dierbare tijd. Ik ben blij dat we dit kunnen doen.”

 

Dit artikel staat in Kek Mama 05-2018.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

gescheiden werkende moeder
Beeld: Unsplash

Als alleenstaande moeder heeft blogger Katie Bingham-Smith het soms zwaar. Ze maakt er geregeld een potje van, maar dat maakt haar geen bal uit.

Op Scary Mommy schrijft ze: ‘Ik faal vaak, maar ben wel gelukkig.'

 

Explosie

Katie is een gescheiden moeder van drie kinderen en werkt fulltime vanuit huis. Haar agenda loopt over. ‘Ik heb zoveel ijzers in het vuur, dat ik nooit weet wat ik als eerste moet aanpakken’, vertelt ze. ‘Meestal wacht ik gewoon tot iets op het punt staat te exploderen en dan beslis ik dat dát het belangrijkste is dat mijn aandacht nodig heeft. Het is de enige manier waarop ik kan functioneren.’


Lees ook:
Column Lieve: 'Als alleenstaande moeder weet ik pas echt wat druk zijn inhoudt' >

 

Swipen

Volgens Katie is het een kwestie van overleven. ‘Er zijn dagen dat we geen wc-papier meer hebben omdat ik teveel aan m’n hoofd had toen ik in de supermarkt stond. Ik dacht na over het onderhoud van de auto, dat de hond naar de dierenarts moest en welke ingrediënten ik moest uitkiezen voor de taco’s van die avond. Toen mijn kinderen klaagden dat er geen wc-papier was, gaf ik ze gewoon een servet. En die keer dat ik op de bank in slaap viel en mijn jongste kind ging swipen op mijn Tinder-profiel? Whatever. Als je een gescheiden moeder bent die een inkomen wil verdienen en zo nu en dan een leuke date wil hebben, betaal je een prijs. En dat is het waard, want je leeft het leven dat je wilt.’

 

'Ik heb tenminste plezier'

Katie wil haar kinderen laten zien dat ze meer is dan een werkende moeder. ‘Ze moeten mij gelukkig zien. En dat ben ik. Het is me gelukt om mijn perfectionisme uit het raam te werpen. Ik probeer alles te geven op mijn werk, als moeder, in mijn relaties – en ik faal vaak. Maar dat vind ik prima. Ik heb het liever zo druk dat ik mijn kind per ongeluk op mijn telefoon laat, dan dat ik alles in de hand heb en geen tijd meer heb voor een gezichtsmasker of een lunch met vriendinnen. Ik heb verdorie plezier.”
 

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Disneyland annuleerde
Beeld: Unsplash

Als je kind het gevoel heeft dat hij minder aandacht krijgt dan z'n broer of zus, wil je hem in de watten leggen. Maar dat hoeft niet op een rigoureuze manier, vertelt blogger Robin Enan op Scary Mommy.

Robin Enan had een geniaal plan: samen met haar vijfjarige zoon naar Disneyland. Ze vertelt: ‘Sinds de geboorte van onze jongste dochter afgelopen zomer, is mijn zoon soms jaloers en voelt hij zich wat verwaarloosd. Een trip naar Disney, alleen hij en ik, moest ervoor zorgen dat hij twee dagen lang mijn onverdeelde aandacht zou hebben.’ Robin boekte een hotelkamer, zocht de vluchten uit en struinde Disney blogs af om zich goed voor te bereiden. ‘Mijn man was voor. Hij steunt me altijd enorm en is bovendien geen Disney fan, dus hij vond het helemaal prima dat hij dit uitje misliep.’
 

Lees ook:
'Wat als ik mijn dochter (2) na de geboorte van haar broertjes niet genoeg aandacht kan geven?' >

 

Puzzelen

Maar een maand vóór vertrek, gebeurde er iets bijzonders. ‘Mijn man was tot laat aan het werk. Toen ik onze baby en driejarige dochter in bed had gestopt, ging ik naar de kamer van mijn zoon’, vertelt Robin. ‘Hij was gretig een nieuwe puzzel aan het uitpakken die hij van zijn oma had gekregen. We werkten er samen aan, zo’n vijftien minuten, zonder veel te praten. Toen we klaar waren en ik zijn kamer weer wilde verlaten, zei hij: ‘De volgende keer dat papa laat werkt, doen we dit dan nog een keer?’’

 

'Kleine momenten maken het verschil'

Dat simpele verzoekje maakte haar duidelijk dat haar zoon helemaal geen verrassingsreis naar Disneyland nodig had om hun speciale band te bevestigen. 'Hij had momenten nodig zoals deze avond, waarop we samen puzzelden', vertelt Robin. 'Momenten waarop ik niet word afgeleid door zijn zusjes, mijn mobiele telefoon of andere mensen.’ Robin besloot de trip naar Disneyland te annuleren. ‘We gaan er vast nog eens naar toe, zoals gepland. Maar voor nu denk ik dat het beter is om kleine aanpassingen te doen in ons dagelijks leven en onze routines. Dat maakt écht verschil voor hem. Ik plan nu bewust tijd in voor ons tweeën. En dat doe ik voor ieder van mijn kinderen – niet elke dag of eens in de week, maar wanneer en waar ik kan.'

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >