Beeld: Kek Mama
Fijn dat je kind een vervelende ervaring van twee jaar geleden onthoudt. Extra fijn als ze daarover beginnen op het schoolplein. Hardop. Met iedereen erbij.
Heike, getrouwd, moeder van Famke (5) en Jinte (3): “Ik stond weer braaf op het schoolplein te wachten tot mijn oudste kind naar buiten zou komen, te kletsen met een paar moeders die ik eigenlijk alleen op het schoolplein spreek. Famke kwam naar me toe rennen en nog zonder begroeting ging ze er met een gestrekt been in. Niet boos, per se, maar wel luid en duidelijk. ‘Mama, weet je nog toen je me keihard op de grond getrapt hebt?’
Ik stond haar een moment alleen maar wezenloos aan te staren. Waar had ze het in godsnaam over? Voor de duidelijkheid, ik heb natuurlijk nooit mijn kind ‘keihard op de grond getrapt’. Ik voelde de ogen van de ouders om me heen branden. Ze had dan ook niet bepaald zachtjes gepraat. Ik voelde mijn wangen warm worden en ging door mijn knieën. ‘Waar heb je het over?’
Helaas ging ze op hetzelfde volume verder: ‘Die keer dat jij me op de grond getrapt had! Weet je dat niet meer?’ Ik onderdrukte de neiging om mijn hand over haar hand te leggen, want dat zou wellicht nog verdachter overkomen. De moedermaffia-moeders van deze school stonden vlakbij. ‘Ik heb jou nooit op de grond getrapt, lieverd.’
‘Wel, toen was ik nog klein en Jinte was nog een baby. Jij zat op de bank en jij trapte mij zo op de grond’, zei Famke, nog altijd op die beschuldigende toon. Nog altijd nogal hard. Aha. Ik snapte eindelijk waar ze het over had. Dat ze dat nog wist! Dat kon zo tweeënhalf jaar geleden zijn. Ik legde uit dat ik toen Jinte aan het voeden was en zij Jinte een klap gaf. Omdat ze niet ophield en ik mijn handen vrij letterlijk vol had, had ik haar met mijn been aan de kant geduwd. Toen was ze achterover op haar billen gevallen. Op het kleed, helemaal niet hard.
Blijkbaar heeft ze dat opgeslagen als dat ik haar getrapt had. Ze was er destijds ook wel van geschrokken en ik had me er enorm schuldig over gevoeld, vandaar dat ik nu nog wist waar ze het over had. Ik merkte dat we nog steeds veel bekijks hadden, dus ik zei even hard als zij: ‘Dus ja, ik heb je een duwtje gegeven met mijn been, maar ik heb je nooit getrapt. En dat zou ik ook nooit doen.’ Nu maar hopen dat de moedermaffia op het schoolplein me niet ziet als een kindermishandelaar.”
In het kader ‘van je kind moet je het hebben’, Belinda’s dochter maakte haar in amper twee seconden honderd euro armer. Hoe? Dat lees je hier.
Soms loopt een simpele Marktplaats-aankoop nét even anders dan gepland. Wat begon als een droomvondst voor een prikkie, veranderde in een verhaal dat Mila een jaar later nog steeds bezighoudt.
Eén dertiger, twee landen, drietalige baby en nog veel meer ambities. Anne-Mieke schrijft in haar columns over haar dilemma’s en ontdekkingen, nu ze net moeder is geworden van haar eerste kindje en tegelijkertijd in een nieuw land woont.
Floor is al 25 jaar juf op een basisschool en moeder van Lotje (16) en Abel (19). Ze heeft een relatie met Roderik en is bonusmoeder van Kiki (9) en Feline (12). Op haar werk heeft ze te maken met 28 kleuters en 56 ouders. Maar wie is ze nou eigenlijk wat aan het leren? […]
Jorinde is al jaren gelukkig getrouwd met Kevin, maar sinds haar oudste zoon op school zit, ziet ze haar ex weer dagelijks. En dat levert toch wat verwarrende gevoelens op.
De realityserie Grote Gezinnen Emigreren is terug met een tweede seizoen op SBS6. In het programma worden opnieuw de emigratie-avonturen gevolgd van de grote gezinnen Jelies en Gnodde, waarbij vooral de familie Jelies de aandacht trekt.
Het lijkt allemaal één grote droom: zon, ruimte en een nieuw leven in Spanje. Maar volgens Janneke Jelies zit de werkelijkheid nét even anders in elkaar. In de Radio 10-ochtendshow vertelt ze eerlijk hoe pittig dat eerste jaar in Spanje eigenlijk was.
