Malu Pesulima (28) woont samen met Romano en is moeder van Mack (2).
“Weet je het zeker, schat?” Ik zucht op de badkamervloer mijn weeën weg en roep hysterisch dat ik van z’n lang zal ze leven niet in de auto stap om naar het ziekenhuis te rijden. Dan maar thuis bevallen.
Romano vertrekt geen spier, al merk ik aan alles dat hij twijfelt of ik aan het ijlen ben. Niet zo gek ook, want mijn gehele zwangerschap zweerde ik bij een ziekenhuisbevalling. Mijn woorden: “Stel, ik moet door complicaties alsnog naar het ziekenhuis en tref al puffend de bovenbuurman met stinkende vuilniszakken (of erger nog: zijn springgrage golden retrievers) aan in de lift? Nee hoor, gooi mij lekker in een verloskamer – scheelt me ook een heleboel wasjes na afloop…”
En ineens lig ik daar in mijn eigen badkamer te smeken of ik toch als-je-blieft thuis mag blijven. Romano strijkt door m’n haren en zonder ook maar iets te zeggen geeft hij me het gevoel dat het goed komt. En het komt goed, want vanaf het moment dat m’n bed gereed is, gaat alles in sneltreinvaart. Het is pijnlijk (logisch: kréég je je kind maar gratis bij aankoop van drie pakken wasmiddel), maar het idee dat ik thuis ben en me omringd door mijn eigen spullen in een denkbeeldige cocon kan wikkelen is onbetaalbaar. We zijn een onoverwinnelijk team en nog geen vijf uur nadat mijn vliezen spontaan breken, ligt onze zoon op mijn borst.
Lees ook
‘We komen wel aan acht uur slaap, maar dan verdeeld over drie nachten’ >
Een droombevalling. Maar pas twee jaar later realiseer ik me hoe groot Romano’s aandeel hierin eigenlijk was: hij bleek de rust zelve, week geen moment van mijn zijde en zorgde ervoor dat ik me gehoord voelde – ook toen ik ’m als een viswijf uitkafferde. Hij kalmeerde me op het moment dat ik bang was om de controle over mijn lichaam te verliezen, want híj vertrouwde op mijn lichaam. Precies dat had ik nodig om tijdens de laatste loodjes door te kunnen gaan.
Natuurlijk is een bevalling geen kattenpis, laten we de boel niet verheerlijken, maar samen hebben we het toch maar mooi geflikt. En weet je? Dan zal de bovenbuurman met zijn stinkende vuilniszakken me de volgende keer een worst wezen.
Deze column staat in Kek Mama 11-2020.
Meer lezen? Neem hier een abonnement op Kek Mama, de #1 glossy voor moeders.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Lady Gaga en haar verloofde Michael Polansky hebben hun eerste kind verwelkomd, werd vorige week bekend. Nu blijkt dat ze al maanden geleden is bevallen.
Een broek, spijkerrok of gewone jurk? Lou (7) bedankt ervoor. Marloes’ dochter weigert gewone kleding aan te trekken. Als het aan haar ligt, vertrekt ze iedere ochtend in een prinsessenjurk naar school.