Beeld: Canva
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week het dilemma van Dayna (30). Zij en haar vriendin geven kinderkleding aan elkaar door, maar Dayna wordt keer op keer teleurgesteld.
Dayna is moeder van een dochter (4) en een zoon (2,5): “Het is een luxe-probleem, ik weet, maar met twee jonge kinderen begon ons huis steeds meer te lijken op een mini-warenhuis voor kinderkleding. Op een gegeven moment kwam ik overal stapeltjes, tassen en dozen met kleding tegen van mijn zoon en dochter die ondertussen uit de setjes waren gegroeid.
Een vriendin van mij zit in precies dezelfde situatie: twee kids, een jongen en een meisje. Ook zij komt om van de kinderkleding, dus het idee van een kledingruil kwam al snel ter sprake. Mijn dochter zit namelijk net een maatje boven die van haar dochter. Alles wat hier te klein wordt, schuift vanzelf door. Van schattige jurkjes tot die ene spijkerbroek waar ik stiekem verliefd op was. Haar zoon geeft zijn iets te grote shirts door, die mijn zoontje weer kan gebruiken.
Ik vind het oprecht leuk om kleding door te geven, Het is zonde om kleding weg te gooien en het idee dat een kledingstuk een tweede leven krijgt en je er een ander kind blij mee kan maken is gewoon heel fijn. Misschien juist daarom maak ik er elke keer een klein momentje van als mijn dochter uit een maat groeit. Ik sorteer alles zorgvuldig: wat is nog mooi? Wat zou ik zelf nog aantrekken bij mijn kind? Ik check op vlekken, gaten, haal er een pluisroller overheen en was alles nog een keer fris. Daarna vouw ik het netjes op en stop het in een tas om het daarna door te geven aan mijn vriendin.
En dan komt het moment dat ík een tas terugkrijg. Laatst nog. Ze kwam op bezoek met een volle zak en zei verontschuldigend: “Ik heb het snel van zolder gepakt, kijk maar of er iets bij zit.” Ik lachte het weg en dacht nog: zo erg is het vast niet. Maar toen ik even later de tas opende, sprongen de tranen in mijn ogen. Het was letterlijk in de zak gekwakt, alles zat binnenstebuiten, sommige shirts waren zo verwassen dat ik me afvroeg of ze ooit kleur hadden gehad en het merendeel was versleten. Het voelde een beetje liefdeloos.
Het raakt me meer dan ik wil toegeven. En nee, ik verwacht echt niet dat zij er net zoveel tijd in steekt als ik. Maar ik vind het wel echt jammer, dat kleine verschil in aandacht. Het idee dat iets met zorg wordt doorgegeven, dat het nog leuk is voor iemand anders.. dat gevoel verdwijnt.
Sindsdien gebeurt het steeds vaker en voel ik me meer een kledingcontainer. Ik neem het aan, want héél soms zit er iets tussen waarvan ik denk: oké, dit kan nog wel. Maar als ik heel eerlijk ben, breng ik het grootste gedeelte meteen naar de kringloop. Dus vraag ik me af: moet ik hier iets van zeggen? Of maak ik het daarmee ongemakkelijk? Ik weet het niet zo goed. Wat zouden jullie doen?
Niet alleen Dayna steekt veel tijd en liefde in andere kinderen. Liva geeft zelfs honderden euro’s uit aan andermans kinderen. Tot grote frustratie bij haar man. Hoe dat zit? Hier lees je er meer over.
Meepraten? Dat kan via onze Facebookpagina!
Video
Een spontaan bezoekje aan oma klinkt als een prima plan. Zeker als er ook nog een koekje te scoren valt. Maar soms loopt zo’n gezellig onderonsje nét even anders dan verwacht.
Video
Een nieuw nestje puppy’s is natuurlijk reden voor beschuit met muisjes. Ook bij de familie Jelies is er gezinsuitbreiding, al kwam die voor het gezin behoorlijk onverwacht. Hun hond Bella is in Spanje bevallen van maar liefst zes puppy’s.
Kun je intens van je kind houden en toch soms verlangen naar een leven waarin even niemand iets van je nodig heeft? Faryel is al zeven jaar moeder, en toch merkt ze dat ze nog steeds aan het ontdekken is hoe ze goed voor zichzelf kan zorgen zonder zich daar schuldig over te voelen. En […]
Jill en haar man Roel droomden van een groot gezin. Hun zoon Loet (6) bleek een ernstige verstandelijke beperking en ontwikkelingsachterstand te hebben, maar artsen konden niet achterhalen waardoor. De kans dat een tweede kindje dezelfde problematiek zou hebben, werd op 0,01 procent geschat. Toch gebeurde precies dat bij hun dochter Marie (3). Op haar […]
In het gezin Jelies wordt aan tafel niet alleen gegeten, maar ook regelmatig gesproken over opvoeding en school.
Soms zit je met een dilemma waar je zelf niet uit komt. Wat doe je dan? Je roept hulp in van andere moeders. Al is het gewoon om even flink te klagen. Wie weet, komt er daadwerkelijk nog nuttig advies uit voort. Deze week: Jade.
