Eigen beeld
Maartje (36) woont in Leiden met haar partner Fenno (38) en hun twee kinderen: Jools (4) en Zio (2). Na een eerste zwangerschap zonder grote bijzonderheden kijkt het gezin uit naar de komst van een tweede kindje.
Maar wat begint als een gewone zwangerschap, verandert in een situatie die ze zelf omschrijft als onverwacht, verwarrend en helse pijn.
“Het begon eigenlijk met hele rare steken in mijn navel. In het begin dacht ik nog: de baby zal wel hard trappen of zoiets. Ik herinner me dat het niet continu was, maar wel dat het steeds terugkwam. Het was zo’n zeurende, stekende pijn die telkens weer opkwam. Ik was echt elke dag een beetje grieperig, moe, had buikpijn, en ik kon steeds slechter staan. Ik heb het meerdere keren aangegeven bij de verloskundige, maar er werd steeds gezegd: neem rust, neem een paracetamol, het zal wel meevallen.”
Maartje vertelt dat dat haar uiteindelijk ook aan zichzelf deed twijfelen. “Dan ga je toch denken dat je je misschien aanstelt. Zeker als iemand die er verstand van heeft zegt dat het niks ernstigs is. Op een gegeven moment werd er zelfs uitgesproken dat het geen navelbreuk kon zijn. Toen dacht ik echt: ‘Dan zal het wel iets kleins zijn.’”
Maar de klachten bleven. Sterker nog, ze werden zichtbaarder. “Op een gegeven moment werd mijn navel gewoon blauw. Dat was het moment dat ik wel echt schrok. Ik had geen idee waar ik naar keek eigenlijk.” Via een echo-afspraak bij een andere praktijk kwam er plotseling verandering in de situatie. “Die vrouw keek naar mijn buik en zei meteen: ‘Je navel is blauw en er zit een rode kring omheen. Ik mag hier eigenlijk niks over zeggen, maar ga alsjeblieft naar de huisarts.’ Toen ontstond er een keerpunt en voelde ik wel heel sterk: ‘Oké, dit is niet normaal.’ Ik belde de huisarts en mocht meteen komen. Hij voelde aan mijn buik en zei direct dat hij naar het ziekenhuis ging bellen, omdat hij sterk vermoedde dat het een beklemde navelbreuk was.” Volgens haar veranderde toen alles in korte tijd. “Van iets waarvan ik dacht dat ik me misschien aanstelde, ging het ineens naar spoed. In het ziekenhuis werd me verteld dat het inderdaad om een beklemde navelbreuk ging. Ze lichtten toe uit dat er iets klem kan zitten in een scheur in de buikwand en dat dat gevaarlijk kan worden als het niet behandeld wordt. Dat kwam binnen, maar ik zat vooral nog in een soort shock. Ik kon het gewoon niet goed bevatten.”
In eerste instantie werd geprobeerd de breuk terug te duwen. “Vier artsen hebben op mijn buik gedrukt. Ik weet nog dat ik echt heb gegild van de pijn. De pijn was echt niet te vergelijken met iets anders. Mensen zeggen weleens dat bevallen het ergste is, maar dit was erger. Toen zeiden ze ook dat het niet hielp en dat ik zo snel mogelijk geopereerd moest worden. Ik was 30 weken zwanger en om die reden wilden ze me ook niet opereren maar er was geen andere optie meer. Ik dacht alleen maar: wat betekent dit voor mijn baby? Er werd zelfs besproken dat de baby mogelijk die nacht geboren kon worden door de operatie. Dat is best heftig als je dat hoort, maar gelukkig is dat niet gebeurd.”
De operatie zelf duurde kort. “Binnen een half uur waren ze klaar. Toen ik wakker werd dacht ik meteen: ‘Zit de baby er nog? Gaat het goed?’ Ik voelde direct aan mijn buik. Alsof ik moest checken of alles nog hetzelfde was. Op dat moment kreeg ik ook nog last van weeën terwijl ik daar lag met zoveel pijn van de wond. De opluchting dat de pijn van de breuk weg was, was groot. “Die steken waren meteen weg, dat was echt een verademing, maar fysiek was ik uitgeput. Ik was zó moe. Alles bij elkaar hakte er gewoon in.”
De rest van de zwangerschap verliep gelukkig goed en haar zoon werd gezond geboren. “Daar ben ik nog steeds heel dankbaar voor. Dat is uiteindelijk het belangrijkste. Toch bleef de ervaring emotioneel hangen. Ik heb me heel lang niet serieus genomen gevoeld. Vooral het contact met de verloskundigepraktijk heeft impact gehad. Omdat het me zo dwarszat heb ik nog een mail gestuurd naar ze gestuurd, maar daar werd niet op gereageerd. Tijdens een latere controle zijn ik en mijn vriend er samen naartoe gegaan en hebben de situatie uitgelegd. Ik voelde me totaal niet gehoord. Er werd gezegd dat ik mijn klachten beter had moeten aangeven. Schijnbaar lag de schuld bij mij volgens hen, terwijl ik niet de specialist ben, maar zij. Voor mijn gevoel was ik heel duidelijk, en als dat niet zo was, was het aan de specialisten om de juiste vervolgvragen te stellen en de nodige onderzoeken in te zetten. Ik word alleen niet zo snel boos, dus op dat moment klapte ik dicht. Daar baal ik van. Mijn vriend wist dat en is daarom meegegaan om de ernst van deze situatie aan te kaarten. Dat is dan niet gelukt, maar we hebben ze in ieder geval op de hoogte gesteld en hopelijk gebeurt dit niet nog een keer.”
Na deze situatie heeft ze geleerd dat ze op haar onderbuikgevoel moet vertrouwen. “Ik ben niet iemand die snel klaagt, dus als ik iets zeg, is er meestal echt iets aan de hand. Nu denk ik sneller: ‘Als het niet goed voelt, ga ik gewoon.” Ze hoopt dat andere vrouwen iets aan haar verhaal hebben, omdat veel zwangeren (soortgelijke) klachten niet snel serieus nemen door onwetendheid. “Je hoeft niet precies te weten wat er aan de hand is om aan de bel te trekken. Daar zijn artsen voor. Liever één keer te veel naar de huisarts dan één keer te weinig. Je mag vertrouwen op je gevoel. Je hoeft niet hard te zijn of te vechten om serieus genomen te worden, maar je mag wel blijven doorgaan als iets niet klopt.”
Eerder deelde moeder Elisabeth ook haar persoonlijke verhaal. De hoofdpijn van haar zoon bleek niet onschuldig. Je leest er hier meer over.
Ook jouw persoonlijke verhaal delen? Stuur een mail naar redactie@kekmama.nl
Beluister onze nieuwste podcast-aflevering hieronder!
Een relatie die goed voelt, geeft energie in plaats van energie te kosten. Het zijn de mensen bij wie je jezelf kunt zijn, bij wie je je gezien voelt en bij wie je na een gesprek vaak net iets lichter de deur uitloopt. Zulke verbindingen zijn waardevol, maar ontstaan niet vanzelf.
Heeft jouw kind op dit moment krentenbaard? Hij of zij is niet de enige. Het aantal kinderen met deze besmettelijke huidziekte is flink toegenomen vorige week.
Alsof het gemis van Jade Kops nog niet groot genoeg was, krijgt haar familie opnieuw een zware klap te verwerken. Via Instagram maakt haar zus Amber bekend dat ook hun opa is overleden. Nog geen paar maanden nadat ze afscheid moesten nemen van Jade, volgt opnieuw een ingrijpend verlies.
Veel mensen om mij heen willen bewust geen kinderen.
Ouders willen het goed doen. Liefst overal tegelijk: gezond eten op tafel, genoeg hobby’s, goede schoolprestaties en vooral een blije kindertijd. En zodra er een beetje stilte of verveling ontstaat, voelt dat voor veel ouders als iets dat meteen opgelost moet worden.
Een samengesteld gezin vormen is altijd spannend. Ook voor Ellen Callebout, de partner van Studio 100-baas Gert Verhulst. In de Vlaamse podcast Peter Van de Veire & De Zandloper vertelt ze over het moment waarop ze Viktor en Marie Verhulst voor het eerst ontmoette.
