Beeld: Canva
De echoscopist wist het 99,9 procent zeker: het zou een meisje worden. Dan sta je als ouder toch vreemd te kijken als dat tijdens de bevalling een vergissing bleek.
Lottie (36): “In 2017 werd ik zwanger van mijn eerste kind. Meerdere keren droomde ik dat ik een zoon zou krijgen. De twintigwekenecho moest opnieuw, omdat ze het hartje niet goed konden beoordelen. Beide keren zei de echoscopist dat we een dochter zouden krijgen, met 99,9 procent zekerheid. Dat ik daarover verrast was, is eigenlijk een understatement.
Voor mij hoefde alles niet zo popperig, maar mijn man zag het helemaal voor zich. Hij leefde toe naar zijn prinses, zag zichzelf dansen met zijn dochtertje. Eén muur van de babykamer verfde hij roze. Op de babyshower kreeg ik veel roze cadeaus. Kwam je de babykamer binnen en deed je de kast open, dan kwam er een soort zuurstok op je af. Ik schreef verhalen in een negenmaandenboek voor Laurie, zo zou onze dochter gaan heten. Ik maakte een naambord om in de kraamtijd bij het raam te zetten. Ik ontwierp het geboortekaartje, knutselde kraamcadeautjes én bestelde kilo’s roze M&M’s. Allemaal met haar naam erop.
Er volgden nog meerdere echo’s door verschillende echoscopisten en steeds vertelden ze ons dat er een meisje in mijn buik zat. Bij de laatste echo werd zelfs benoemd dat de schaamlipjes zo goed zichtbaar waren. Er is geen moment geweest dat ik eraan twijfelde of ze het bij het goede eind hadden.
Eind februari 2018 werd ik met 39 weken zwangerschap ingeleid. Het duurde allemaal erg lang en uiteindelijk werd het een keizersnede. Mijn voorspelling was dat mijn baby veel haar zou hebben, dus toen de gynaecoloog de baby liet zien ging mijn aandacht vooral naar haar hoofdje. Ik dacht: ach zie je wel, het klopt, ze heeft veel haar. Mijn man lette ondertussen op iets heel anders. Ik hoorde hem ineens zeggen: ‘Hé, daar zit een piemel aan!’
Ik begon te lachen. Eigenlijk was dit voor mij een minder grote verrassing dan die constatering dat het een meisje zou zijn bij de twintigwekenecho. Ik was rustig en het voelde meteen oké. Voor mijn man was dat anders. Hij was uit het veld geslagen, werd even heel stil. Hij moest echt even schakelen nu hij besefte dat zijn prinses Laurie niet bestond. Al snel had hij zijn adem terug en was ook hij gewend aan het idee dat we een zoon hadden, Jop.
De babykamer is niet lang roze gebleven. Nog op de dag van de geboorte reed mijn man naar de bouwmarkt om verf te kopen en schilderde hij die muur blauw. De roze spulletjes heb ik bewaard, voor als we het geluk mochten hebben nog een keer zwanger te worden. En dat geluk hadden we. Ik ben in april 2020 bevallen van ons tweede kindje. Een dochter.
De echoscopiste reageerde heel defensief: ‘Tja, 99,9 procent zeker is nu eenmaal niet honderd procent zeker’, zei ze. Ik ervaar dat als een onprofessionele reactie. Ik ben echt niet boos, maar het ontbreekt aan erkenning. Het is toch heel eenvoudig om te zeggen: ‘Goh wie had dat nou gedacht, wij zijn ook heel verbaasd.’ Meer had niet gehoeven.
Bij mijn tweede zwangerschap ben ik naar een andere praktijk gegaan. Toen zij zeiden dat ik een meisje kreeg, had ik er moeite mee dat te geloven. Ik heb die tweede zwangerschap sowieso anders beleefd. Opnieuw heb ik een negenmaandenboek bijgehouden, maar ik bleef veel neutraler. De vorige keer schreef ik alles aan Laurie en moest ik daarna schrijven: ‘Sorry Jop, je bent maandenlang een meisje genoemd, maar we weten nu pas dat je een jongen bent.’
Nee, mijn dochtertje heet niet Laurie. Die naam hoort echt bij de eerste zwangerschap. Ze heet Fem.”
Dolblij was Denise toen ze drie jaar na een miskraam weer zwanger werd. Ze had geen voorkeur voor het geslacht, maar dacht te weten dat het een meisje was. Tot de gender-reveal taart blauw bleek te zijn. Je leest het hier.
Dit artikel las je eerder in Kek Mama.
Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Lente (35), samen met Dorian (37), moeder van Mila (6) en Bo (3).
Bianca (31) is communicatieadviseur en woont samen met partner Pascal (35) en zoon Floris (3). Met zijn drieën vormen zij een levendig gezin waar zelden iemand stil zit óf zijn mond houdt. In haar eerlijke en herkenbare columns schrijft Bianca over hun gezellige en drukke leven, met alle chaos en liefde die daarbij hoort.
Terugkijkend leidde ze een luxeleventje toen ze maar zestien uur per week werkte. Maar nadat haar huwelijk strandde is Vivian fulltime gaan werken, met een eeuwig schuldgevoel naar haar kinderen toe als gevolg.
Tijdens Maud (41) haar eerste zwangerschap was ze zó ziek dat ze nauwelijks iets binnenhield. Door HG viel ze veel af, maar toen ze haar moeder vertelde hoeveel gewicht ze was verloren, kwam er een reactie die ze totaal niet zag aankomen.
Drukke agenda, volle dagen en altijd maar doorgaan: veel ouders zullen het herkennen. Ook Chantal Janzen dacht jarenlang dat ze wist wat een burn-out was. Totdat ze van dichtbij meemaakte hoe zo’n situatie er echt uitziet.
Ontwerpster Meike is vanwege ernstige rugklachten voor tachtig procent afgekeurd en krijgt een uitkering.
