Beeld: Canva
Dolblij was Denise toen ze drie jaar na een miskraam weer zwanger werd. Ze had geen voorkeur voor het geslacht, maar dacht te weten dat het een meisje was. Tot de gender-reveal taart blauw bleek te zijn.
Denise (26): “Drie jaar nadat ik een miskraam had gekregen, werd ik eindelijk weer zwanger. Ongelooflijk blij waren we. Ik had geen voorkeur, maar dacht diep vanbinnen te weten dat het een meisje was. Een paragnost bevestigde dit. Ze zei: ‘Ik zie en ik voel een meisje.’ Bij de twintigwekenecho was zowel een ervaren echoscopist als een stagiair aanwezig. We spraken af dat zij het geslacht van de baby alleen op een papiertje schreven. Na de echoscopist mocht ook de stagiair onze baby nog beoordelen. Die zei nog grappend: ‘Als hij het geslacht verkeerd heeft, geef ik je nog gauw een nieuw briefje.’ Dat gebeurde niet.
Het papiertje leverden we af bij de bakker en die maakte voor ons een taart. Met een klein groepje familie sneden we deze aan, en wat bleek: de vulling was blauw. Mijn mond viel open van verbazing. Bij de taart lag het briefje van mijn echoscopist, waarop ook inderdaad stond dat het een jongetje was.
Ondanks mijn tegenstrijdige gevoel twijfelde ik geen moment aan deze uitkomst. Ik legde me er gewoon bij neer en ik vond het heerlijk om kleren te kopen en de babykamer in te richten. Ik koos blauw behang met witte sterren, blauwe gordijnen en ik kocht schattige blauwe jongenskleertjes. De geboortekaartjes met op de voorkant een blauw hartje lagen al klaar.
Ik heb in die periode tot de bevalling nog drie extra echo’s gehad om de groei te controleren. Telkens vroeg ik dan of het ‘nog steeds’ een jongetje was. Het toeval wilde dat de baby bij al die echo’s precies zo lag dat het geslacht niet te zien was.
De bevalling verliep heel voorspoedig. Ik mocht de baby zelf bij me nemen, maar daarna schrok ik van de stilte. De baby huilde niet en iedereen stond elkaar maar aan te staren. Ik raakte bijna in paniek. Toen hoorde ik mijn man zeggen: ‘Maar dat zijn geen balletjes!’ De verloskundige bevestigde: ‘Het is een meisje.’ Ik dacht: is dat alles? Laat je me daarom zo schrikken? Wat ik ook dacht was: zie je wel. Toen we mijn ouders vertelden dat het een meisje was, konden ze het niet geloven. ‘Doe normaal! Dat kan niet, vertel nou maar hoe hij heet’, zei mijn moeder. ‘Echt waar,’ zei ik, ‘ze hadden het verkeerd.’
De meisjesnaam was niet moeilijk te bedenken. In plaats van Dominic werd het Dominique. Ze is in haar blauwe kleertjes mee naar huis gegaan en alles in haar kamertje wat blauw was hebben we zo gelaten. Haar naam kwam op het blauwe geboortekaartje en we hebben gewoon onze blauwe kinderwagen gebruikt. Als ik dan bij de bakker stond en er werd gezegd ‘wat een lief kereltje’, reageerden mensen nogal eens verbaasd op mijn toelichting dat het een meisje is.
Ik heb de echoscopist niet meer gesproken, maar dat hoeft ook niet. Ik had en heb daar geen behoefte aan. Hij stond bekend als enorm goed en ervaren en is inmiddels met pensioen. Later heb ik wel een gesprek gehad met de verloskundige. Haar verklaring was dat de baby enorm dikke schaamlipjes had en dat de navelstreng daartussen heeft gezeten.
Wat ik nu besef is dat ik meer mag vertrouwen op mijn gevoel. Mocht ik nog een kind krijgen, dan wil ik heus opnieuw het geslacht horen bij de twintigwekenecho, maar of ik het geloof? Dat zal vooral afhangen van mijn intuïtie.”
Ruby: ‘Zou het stilgeboren kindje zich ongewenst hebben gevoeld?’ Je leest het hier.
Sommige gezinnen passen niet in een standaardplaatje en dat hoeft ook niet. De familie Blom is daar een goed voorbeeld van: met acht kinderen is het huis zelden stil, maar wel altijd vol leven.
Sinds de verhuizing naar Spanje heeft de familie Jelies allesbehalve stilgezeten. Inmiddels wonen ze alweer bijna drie jaar in Pinoso, waar ze hun leven opnieuw hebben opgebouwd. Naast het genieten van het Spaanse leven zijn ze ook druk bezig met een nieuw project: een eigen winkel.
Josine (43) is opvoedcoach en woont met haar man en twee dochters (9 en 11) in New York. Met haar oudertrainingen begeleidt ze ouders die met hun gezin in het buitenland wonen of van plan zijn die stap te maken. In haar columns schrijft ze eerlijk over de uitdagingen waar zijzelf en andere expatgezinnen tegenaan […]
Soms zit achter een ogenschijnlijk vanzelfsprekend gezinsverhaal een traject waarbij veel meer komt kijken dan je van buiten ziet. André Hazes deelt in zijn podcast openhartig hoe de komst van zijn zoon Dré niet vanzelf ging, maar het resultaat was van een bewust medisch traject dat hij samen met Monique Westenberg doorliep.
Na een periode van plannen, schuiven en geduld is het moment daar voor Vinenzo Wildeman: hij staat op het punt om zijn ouderlijk huis te verlaten. Een mijlpaal waar het gezin al een tijd naartoe leefde en die nu eindelijk concreet wordt.
We vroegen jullie op Instagram wat jullie van het tropenrooster vinden. En of jullie een mening hebben!
