Elena: ‘Iedereen in Kruidvat keek me aan na wat mijn zoon riep, en bij de kassa maakte hij het alleen maar erger’

Kruidvat zoon Beeld: Kek Mama

Even snel met je kind naar Kruidvat: wat kan er misgaan? Nou, behoorlijk veel, weet Elena.

Lees verder onder de advertentie

Elena (33) is getrouwd met Milan (35) en moeder van dochter Rosalie (8) en zoon Lucas (5): ”Rosalie is inmiddels op een leeftijd waarop ze zich voornamelijk voor míj schaamt. Lucas bevindt zich nog in de fase waarin hij ervoor zorgt dat ík me voor hém schaam. Dat doet hij met verve.

Gewone dag

Op een woensdagmiddag moest ik naar Kruidvat. Niet voor een uitgebreide shopsessie, maar voor tandpasta, shampoo en vaatwastabletten. Drie dingen. Hooguit tien minuten werk. Rosalie was bij een vriendinnetje, dus Lucas ging mee. Dat leek me prima. Sterker nog: ik vond het bijna gezellig. Even samen op pad met mijn jongste. Dat optimisme hield ongeveer drie minuten stand.

Lees verder onder de advertentie

Eén dingetje, had ik gezegd

Bij binnenkomst zag Lucas natuurlijk onmiddellijk de speelgoedafdeling. Ik weet niet hoe kinderen dat doen. Zelf kan ik in zo’n winkel twintig minuten zoeken naar wattenstaafjes, maar een vijfjarige lokaliseert binnen vier seconden een bak met felgekleurde troep van 3,99 euro. Hij mocht één autootje uitzoeken. Een beslissing die ik presenteerde als een lief gebaar, maar die in werkelijkheid vooral bedoeld was als preventieve omkoping. Voor vier euro koop je soms verrassend veel rust.

Lees verder onder de advertentie

Alleen had Lucas na het kiezen van zijn auto ineens ook belangstelling voor snoep, een slijmfiguur, een dinosaurus-ei en iets waarvan ik nog steeds niet weet wat het was, maar wat volgens hem ‘iedereen op school’ had. Mijn ‘nee’ werd steeds minder vriendelijk. Ondertussen deed hij dat typische vijfjarigeding waarbij een kind opeens niet meer gewoon naast je kan lopen.

Hij hing aan mijn tas, tikte tegen producten, verdween achter een schap en rende vervolgens weer naar me toe alsof we samen meededen aan een bijzonder irritante aflevering van verstoppertje. Na de derde waarschuwing kondigde ik aan dat het autootje terug zou gaan als hij niet normaal naast me kwam lopen. Dat werkte. Zeven seconden.

Lees verder onder de advertentie

Toen ging het mis

Terwijl ik shampoo stond te vergelijken, zag ik vanuit mijn ooghoek dat Lucas met zijn autootje over een schap vol deodorant reed. Daarbij sneuvelde gelukkig niets, maar er vielen wel een paar bussen om. Ik zette ze terug, vertelde hem dat het nu echt klaar was en pakte het autootje van hem af. Dat vond meneer vanzelfsprekend een grove schending van zijn mensenrechten.

Lees verder onder de advertentie

Hij probeerde het terug te grissen. Ik hield het buiten zijn bereik en zei dat we naar de kassa gingen. Lucas besloot daarop dat zijn benen niet meer functioneerden en liet zich half op de grond zakken. Ik had inmiddels dat stadium van moederschap bereikt waarop je niet meer opvoedt, maar alleen nog probeert zonder beveiligingsbeelden op Dumpert de winkel uit te komen.

Dus pakte ik hem bij zijn arm om hem overeind te helpen. En precies op dát moment besloot mijn zoon zijn bijdrage aan de middag te leveren. ‘NEE MAMA! JE MAG ME NIET SLAAN!’ Niet zachtjes. Niet op het volume waarop een kind vraagt of hij een koekje mag. Nee. Hij riep het alsof hij al wekenlang op dit ene moment had geoefend.

Lees verder onder de advertentie

Iedereen keek

Er zijn momenten waarop je heel graag onzichtbaar zou willen worden. Dit was er zo één. De vrouw naast me stopte met het bekijken van douchegel. Een medewerker keek op van haar rolcontainer. Verderop draaide een oudere dame zich om. Ik voelde gewoon hoe de hele winkel collectief dacht: Wat gebeurt daar? En het ergste was: hoe harder ik in mijn hoofd dacht ik sla mijn kind helemaal niet, hoe schuldiger ik me begon te gedragen.

Lees verder onder de advertentie

Want wat zeg je in zo’n situatie? ‘Ik sla hem nooit!’ roepen door de Kruidvat leek me niet bepaald de manier om eventuele twijfels weg te nemen. Hem streng toespreken was ook geen optie, want dat zou waarschijnlijk eindigen met: ‘Au mama, niet weer!’

Dus ik stond daar. Met een fles shampoo in mijn ene hand en een woedende kleuter aan mijn andere kant, terwijl ik probeerde te kijken als iemand die overduidelijk géén kinderen mishandelt. Geen idee hoe zo iemand kijkt trouwens.

Een fantastische toevoeging

Lucas zelf was zijn uitbarsting ongeveer vijftien seconden later alweer vergeten. Hij stond op en liep mee richting de kassa alsof er niets was gebeurd. Ik daarentegen wilde emigreren. Uiteraard stond de vrouw van de douchegel voor ons in de rij. Ik probeerde vooral heel geïnteresseerd naar de aanbiedingen bij de kassa te kijken. Drie lippenbalsems voor vijf euro. Fascinerend. Nooit geweten.

Lees verder onder de advertentie

Lucas zette zijn autootje op de band en keek tevreden om zich heen. En toen besloot hij dat zijn eerdere mededeling blijkbaar nog wat toelichting nodig had. ‘Mama slaat mij niet hoor.’ Ik voelde mijn schouders ontspannen. Kijk. Dank je wel, jongen. Fijn. Misschien kon ik hier dan toch nog ooit terugkomen. Tot hij eraan toevoegde: ‘Want dat mag niet van papa.’ Op dat moment begreep ik voor het eerst waarom sommige moeders hun boodschappen het liefst online bestellen – sindsdien bestel ik mijn shampoo ook online.”

Iris gaat met haar kind naar een openbaar toilet en wil daarna het liefst door de grond zakken. Haar dochter blijkt namelijk geen enkel gevoel voor discretie te hebben. Je leest het hier.

Voeg ons toe als voorkeursbron

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail