Beeld: Michelle van den Broek Fotografie
Elsemieke (30) is samen met T, moeder van twee zoontjes (3,5 en 1) en redacteur bij Kek Mama. Probeert als eersteklas chaoot, met enorm slaaptekort, wat van het moederschap te maken.
Geef je een peuter één vinger, dan nemen ze gelijk je hele hand. Soms wil je ze een keer verwennen met een extraatje, ter uitzondering, gewoon, omdat je in een goede bui bent. Maar je weet eigenlijk ook: dit kan ik beter niet doen. Want voor een peuter bestaat een uitzondering niet. Uitzonderingen zijn altijd nieuwe regels.
Onze oudste, toen nog een dreumes, gaf ik een keer een krentenbol in de winkel tijdens het boodschappen doen, omdat hij honger had en al moe begon te worden. Om hem zoet te houden, dus. Moet kunnen, vind ik. Ik als nieuwe moeder had er niet bij stilgestaan dat dat voor hem betekende: elke keer in deze winkel krijg ik een krentenbol, en anders ga ik krijsen. Al doende leert men, zullen we maar zeggen.
Je denkt één keer een uitzondering te kunnen maken tijdens het avondritueel en niet een maar twee boekjes voor te lezen en je zit er als het aan je peuter ligt tot in den eeuwigheid aan vast. Hierom is ons zorgvuldig ingekorte avondritueel, wat ein-de-lijk niet meer een uur duurde, toch weer verlengd naar zo’n drie kwartier. Ook omdat hij een keer niet kon slapen en ik voorstelde om even over zijn rug te kriebelen. Sindsdien moet dat natuurlijk elke avond. Dus dan zit je daar naast zo’n peuterbed met je reet op die koude, harde vloer, je af te vragen waar het mis ging. Tsja. Bij die uitzondering dus.
Dan komt toch weer even dat Pennymeisje naar boven en dus reken je het af.
En strijk je één keer over je hart in de Kruidvat – omdat ze het enorme schap met stapels speelgoed heel marketingtechnisch hebben gepositioneerd, namelijk naast de ingang, waardoor je met geen mogelijkheid de winkel in kunt zonder daar eerst langs te moeten – want je kind komt aan met een prul dat hij graag wil hebben. Je bent in een goede bui, het kost een paar euro en ja, hij heeft al 350 auto’s maar nog niet deze specifieke met een trailer erachter waar het bijgeleverde paardje in kan. Dan komt toch weer even dat Pennymeisje naar boven en dus reken je het af.
Daarna kan je jezelf wel voor je kop slaan, want de eerstvolgende keren dat je die winkel in wil, denkt de peuter: “Oh ja, speelgoed, dat krijg ik nu dus.” Uitzondering wordt regel. Maar dat wordt het natuurlijk niet, want je bent gekke Henkie niet, wat resulteert in tien keer een driftbui moeten trotseren, omdat je dit keer wél voet bij stuk houdt. Was dat die ene prul waar toch al niet meer mee gespeeld wordt waard? Nope.
Tip van mij: doe het gewoon niet. Tenzij je zin hebt in driftbuien, natuurlijk.
Relaties lijken soms vanzelf te lopen, totdat dat ineens niet meer zo voelt. Want hoe leuk de eerste verliefde fase ook is, een langdurige relatie vraagt onderhoud. Zonder aandacht, liefde en inzet kan zelfs een sterke band langzaam afbrokkelen.
Van hitlijsten en volle zalen naar knuffels, eerste woordjes en tranen bij de kleinste struikelpartij: het leven van Mart Hoogkamer ziet er tegenwoordig net even anders uit, en hij geniet daar zichtbaar van.
Het moederschap is een achtbaan van emoties, laat staan als je moeder bent van een drieling. Dat weet Fanishta, bekend van Meer dan Verwacht, als geen ander.
Eindelijk is het zover voor Aida Jelies: haar allereerste rijles. Net achttien, mag ze voor het eerst zelf de weg op, iets waar ze zowel naar uitkijkt als tegenop ziet.
Het is belangrijk dat je kind leert zijn of haar grenzen aan te geven. Hier 5 zinnen die je kind helpen om voor zichzelf op te komen.
Opgroeien met een beroemde broer klinkt misschien als een groot backstagefeest, maar de realiteit is vaak net even anders. Monique Smit (36) vertelt daar openhartig over in de podcast De Bevers geven zich bloot.
