Eigen beeld
Na vele zwangerschapsverliezen lieten Kelly Camfferman en haar man hun kinderwens even los. ‘We hebben een leuk leven, zijn gelukkig samen.’ Een paar maanden later blijkt de 38-jarige influencer weer zwanger en dit keer blijft het zitten.
Kelly (38) is getrouwd met Patrick (38), ze wonen in Amsterdam met hun twee poezen en op Instagram deelt Kelly delen van haar leven en vertelt ze haar volgers over hun kinderwens.
Kelly krijgt vanaf 2022 meerdere zwangerschapsverliezen te verwerken, waaronder miskramen en een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Ze blijkt een hartvormige baarmoeder te hebben en laat deze operatief herstellen.
Weer raakt ze zwanger, maar na de tienwekenecho bleek het vruchtje niet te groeien. Een miskraam wordt opgewekt en daarbij verliest Kelly zo veel bloed, dat ze in het ziekenhuis terecht komt. Na een lange herstelperiode krijgt ze nog twee miskramen.
Elke nieuwe zwangerschap bracht hoop, maar eindigde opnieuw in afscheid, wat mentaal en fysiek een zware tol eiste: “Zwanger zijn is voor mij al jaren niet meer alleen maar een roze wolk. Het is spanning, angst, wachten en steeds weer opnieuw loslaten.
Na de laatste missed abortion in juni 2025 waren we echt op. We voelden ons leeg, verdrietig en waren klaar met steeds maar weer hoop hebben. We kwamen terecht bij het Amsterdam Medisch Centrum op de polikliniek voor herhaalde miskramen. Dit voelde als dé plek waar iemand eindelijk zou zeggen: dit is het, hier ligt het aan en dit gaan we doen. Maar die antwoorden kwamen niet.
Er werd een eileideronderzoek aangeboden, dat zeer pijnlijk zou zijn. Maar ik ben zwanger geweest, meerdere keren, dus mijn eileiders doen het toch? Mijn lijf had genoeg meegemaakt, dus ik sloeg het onderzoek af. Uiteindelijk kwam ik in aanmerking voor een kijkoperatie, maar dat zou nog maanden duren. Half december stond de afspraak voor het bespreken van deze operatie.
Die zomer deden we ons best om even niet zwanger te worden en daarna lieten we het voor even los. We spraken naar elkaar uit dat het ook oké zou zijn als er geen kindje in ons leven zou komen. We hebben een leuk leven, zijn gelukkig samen. Na al die jaren was het zo fijn om dit hardop te kunnen zeggen. Hierdoor voelden we weer ruimte voor andere plannen en andere dromen die we nog hebben. Tot ik een paar maanden later niet ongesteld werd.
En dat had ik niet eens door eigenlijk. Ik moest op een maandagochtend naar de huisarts omdat ik iets in mijn borst voelde. Omdat ik had verwacht dat de huisarts zou vragen of ik zwanger kon zijn, deed ik alvast een test. En daar stond opeens een dubbele streep. Mijn eerste gedachte? ‘Shit, daar gaan we weer’. Weer die onzekerheid, weer wachten op bloedverlies. Kerst kwam eraan, moeten we dat vieren terwijl we weer een zwangerschap verliezen. De test had dus een enorme dubbele lading en we gingen er meteen vanuit dat het weer niet goed zou aflopen.
Toen ik de afspraak voor het bespreken van de kijkoperatie afbelde, vroegen ze me om toch langs te komen om even te kijken. En daar bleek dat ik zes weken zwanger was. Ik kreeg progesteron mee naar huis om een miskraam tegen te gaan. De weken erna leefde ik van echo naar echo. Ik probeerde te doen alsof er niks aan de hand was, maar elke keer als ik naar de wc ging, hield ik mijn adem in.
Op 28 december hadden we de termijnecho bij de verloskundige. Een geweldige man, die ons eerder zo goed had opgevangen. Hij wist van onze geschiedenis. Terwijl wij doodsbang in die kamer zaten en erop rekenden dat we niks meer zouden zien, zette hij het geluid opeens aan. We hoorden een keiharde hartslag en wisten niet wat we moesten zeggen, het was zo onwerkelijk.
Die allesoverheersende angst was slopend
We mochten een week later terugkomen. De eerste dagen voelde ik me blij, daarna stortte ik volledig in. De onzekerheid nam alles over, ik had geen energie en lag dagenlang op de bank met mijn katten. Bij negen weken hadden we weer een goede echo. En bij tien weken weer een. Toch merkte ik elke keer weer hetzelfde patroon: eerst opluchting, dan blijdschap, en daarna weer die allesoverheersende angst. Het was slopend.
De NIPT vond ik dan weer niet zo spannend. Ik had vertrouwen in de baby, alleen niet in mijn eigen lijf. Bij de 13-wekenecho zag ik ons kindje bewegen, ik zag armen en benen. Volgende week hebben we de geslachtsecho. Ik ben vooral blij dat ik de baby dan weer mag zien. Het geslacht maakt me helemaal niks uit.
Langzaam durven we vooruit te denken. We moeten ook wel, want de verloskundige begon al over de bevalling. De kraamhulp moest ik al regelen en ook met kinderopvang zijn we bezig. We denken rustig na over namen, al vinden we dat verrassend moeilijk. Mijn uitgerekende datum is in augustus, precies in de Pride-periode waar we elk jaar in vol ornaat heen gaan. Dat voelt symbolisch, want dit is onze regenboogbaby. Alsof alles samenkomt.”
Volg de zwangerschap van Kelly via Instagram.
Iedere ouder doet het wel eens: toegeven. Nog een snoepje, dat ene speelgoedje toch kopen, geen zin in gedoe dus laat maar. Heel normaal. Maar wat als dat geen uitzondering is, maar de standaard?
Carice van Houten speelt voor het eerst in zeven jaar weer in een speelfilm: A Family. In de film staat de impact van een scheiding op kinderen centraal, een thema dat haar persoonlijk raakt.
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week deelt Hanne (31) haar vraagstuk. Kan ze haar twee kinderen in de bakfiets laten zitten als ze de supermarkt in glipt voor een snelle boodschap?
Is er zoiets als de perfecte timing voor broers en zussen? Of is het gewoon: je doet maar wat en hoopt dat het goed uitpakt?
In de nieuwste beelden van zijn docuserie laat Jorik Scholten, beter bekend als Lil Kleine, een kwetsbare kant zien. En die draait niet om muziek, maar om vaderschap.
Er zijn van die momenten waarop je als moeder serieus aan jezelf begint te twijfelen. Ilse weet dat als geen ander: haar dochter kwam iedere dag in een andere outfit thuis.
