Beeld: Canva
Kinderen en een outfit kiezen: het is een combinatie die in veel gezinnen zorgt voor dagelijkse discussies, dramatische modeshows en onverwachte stijlkeuzes. Wat doe je als ouder: blijf je strijden, of laat je ze een keer zelf ervaren wat werkt en niet? Maartje koos voor dat laatste.
Maartje, moeder van Fae (5): “Elke ochtend is het bij ons thuis een modeshow meets drama-aflevering. Mijn dochter Fae heeft een sterke wil en een nog sterkere mening over kleding. Ze verandert dagelijks onze gang in een catwalk én slagveld.
Dan kriebelt die broek. Dan zit dat shirt niet lekker. Dan moet die glitterlegging nú gewassen zijn, ook al ligt ‘ie nog nat in de wasmachine. En als het niet aan de stof ligt, dan wel aan de kleur, de print of het model. Regelmatig eindigt het in een driftbui. Of het duurt zo lang dat ik er knettergek van word.
Tot ik op een koude januaridag besloot: laat maar. Ze wil het zelf bepalen? Prima. Dus Fae ging die ochtend naar school in een T-shirt, rokje, en sandalen. Jep. Sandalen. En nee, niet met sokken. En ja, het was -3 graden buiten.
Ik heb nog voorzichtig gezegd dat het misschien… héél misschien… een tikje fris zou zijn. Maar ze was zeker van haar zak. En wie niet horen wil, moet voelen, toch? Dus ik stopte een maillot en haar winterjas in haar rugzak en liet haar gaan zoals ze dat zelf wilde.
Toen we het klaslokaal in liepen, keek de juf naar Fae alsof ze een ijsje in de Sahara zag. Daarna keek ze naar mij met zo’n blik van: ‘Uhhh… gaat het wel goed thuis?’ Ik haalde mijn schouders op en wees op de rugzak. ‘“Ze wilde dit zelf. ‘Jas en maillot zitten erin. Ze komt er vanzelf achter.’
En inderdaad. Toen ik haar ’s middags ophaalde, kwam er een keurig aangeklede Fae naar buiten: maillot aan en jas dichtgeritst tot aan haar kin. Sindsdien geen zomerse outfits meer gezien in januari. Soms moet je kinderen gewoon even laten voelen hoe koud de realiteit is. Missie geslaagd.”
Ilse werd door de juf op het matje geroepen: ‘Of ik mijn zoon dit nóóit meer op zijn brood wilde meegeven.’ Je leest het hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
