Beeld: Getty Images
Teleurgestelde blikken, vreemde opmerkingen, vooroordelen: Hampton Williams Hofer maakte het allemaal mee toen ze zwanger was van een derde zoon. Want, vroegen mensen zich af: had ze niet liever een meisje gehad? In een blog maakt ze korte metten met dit gedrag.
Het moet maar eens afgelopen zijn, vindt ze.
Hampton en haar partner waren dolblij toen ze hoorden dat ze weer een zoon kregen. In tegenstelling tot anderen, die ervan uitgingen dat ze na twee zoons liever een meisje hadden gehad. “Tijdens deze blijdschap was ik mezelf al aan het voorbereiden op de opmerkingen van buitenaf.”
En die kreeg ze inderdaad. “Iedereen vond er wat van: het zou een hele prestatie zijn om drie jongens op te voeden, we konden in elk geval kleding hergebruiken, en we kregen zelfs de tip om nog eens naar de verloskundige te bellen, omdat de geslachtsbepaling soms niet klopt.”
Lees ook: Tessa: ‘Kan iedereen kappen met zeggen dat een zoon én een dochter een koningskoppel is?’
Op een gegeven moment keek Hampton vanwege de opmerkingen zelfs op tegen bezoekjes aan de supermarkt en speeltuinen. “Mensen keken naar mijn twee zoons, vervolgens naar mijn buik en vroegen dan: ‘Nog een zoon?’ Als ik dan knikte en glimlachte, straalden ze meteen medelijden uit. Een vrouw condoleerde me zelfs.”
“Een vrouw condoleerde me zelfs”
De jongensmoeder wist nooit hoe ze moest reageren, dus deelt ze de boodschap nu in haar blog: “Laat je geluk nooit beïnvloeden door de mening van anderen. […] En voor degenen die medelijden met me hadden? Ik heb medelijden met jullie.”
Tegen haar derde zoon zegt Hampton: “Ik zou willen dat de hele wereld je kende zoals ik dat doe. Je bent geliefd, tot alles in staat en zult geweldige dingen doen. En het allerbeste: je bent van mij.”
Bron: Scary Mommy
In de glossy Kek Mama lees je de mooiste verhalen, meest herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts €29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
