Beeld: Kiki Rigters via Sticky Stuff Agency
Janouk Kelderman (35) is presentator bij NPO Zapp en schreef het boek Janouk zoekt een duurzame wereld. Ze is ambassadeur van het WWF en moeder van Bob (3) en Kiki (9 maanden). In 2021 verhuisde ze van de stad naar een dorpje vlak bij de duinen.
Janouk: “Vierhoog, met een balkon aan het water: dat was ons appartement in Amsterdam. Een fijne plek en ik was al blij dat we überhaupt een balkon hadden, maar op een gegeven moment werd de overkill aan prikkels in Amsterdam ons te veel. We werkten allebei hard, maar vonden thuis geen rust. Ook het uitzicht op andere huizen, zonder horizon, deed ons geen goed. In de stad is bovendien altijd iets te beleven. Zeker in Amsterdam, waar het leven dag en nacht doorgaat. Daardoor had ik constant het idee dingen te missen, echte fomo. Al die factoren samen zorgden voor onrust.
De pandemie bleek een wake-upcall: alles viel stil en de druk viel weg. Dat deed ons allebei zó goed. Onze behoefte aan groen, ruimte en een stabiele basis groeide. Toen begon onze huizenjacht. Eerst zochten we in Haarlem, maar al snel merkten we dat onze wensen daar lastig te realiseren waren. We wilden geen postzegeltuintje, maar echt ruimte en natuur. Dus trokken we steeds verder weg van de stad. Uiteindelijk kwamen we terecht in een klein dorp, vlak bij de duinen. Een heerlijke plek.
Voor mij voelt het heel vanzelfsprekend om rust en natuur als basis te hebben. Het loopt als een rode draad door mijn leven. Met mijn werk en mijn ambassadeurschap voor het WWF probeer ik mens en natuur weer dichter bij elkaar te brengen, omdat ik vind dat we die verbinding langzaam zijn kwijtgeraakt.
Wat ik misschien wel het belangrijkste vind aan wonen in de natuur, is wat het voor mijn kinderen betekent. Ze mogen vies worden, zelf op ontdekking gaan en hun autonomie ervaren. Ik zie het nu al bij mijn oudste: hij graaft met zijn handen in de aarde, pakt een worm op en laat die trots aan mij zien. Andere kinderen denken misschien eerder: bah, wat vies. Logisch, want in de stad kom je daar veel minder mee in aanraking. Dat verschil is gewoon groot. Voor mij was het buitenleven vroeger vanzelfsprekend; regen of niet, we trokken onze laarzen aan en gingen naar buiten. Pas later besefte ik dat dat niet voor iedereen is. Nu ik zelf moeder ben, wil ik dat gevoel van vrijheid graag doorgeven aan mijn kinderen.
De verhuizing heeft ook iets met mij gedaan. Het voelde alsof ik terugkeerde naar iets wat ik altijd al nodig had. Ik ben iemand die vaak met honderd dingen tegelijk bezig is, dus een rustige basis zorgt ervoor dat ik af en toe kan terug schakelen. Deze plek helpt mij daar enorm bij. Sterker nog: we dromen alweer verder. We werken aan een plan om nog vrijer en landelijker te wonen, met een stuk grond waarop we iets kunnen opbouwen. Een plek waar mensen naartoe kunnen om te vertragen, bijvoorbeeld een camping of een B&B. Even weg van alles, om weer te voelen wat werkelijk belangrijk is. Want de mens heeft de natuur nodig. Daar geloof ik echt in.”
Ook Vita Boers dacht jarenlang dat ze nooit zou vertrekken uit haar geliefde Amsterdam. Tot ze ineens haar droomhuis tegenkwam, net buiten de stad. Inmiddels woont ze met haar gezin midden in het groen en wil ze er nooit meer weg. In een interview met Kek Mama vertelt ze meer over haar droomplek.
Dit artikel verscheen eerder in Kek Mama Born to be free.
Dat een bevalling zich niet laat plannen, blijkt wel uit het bevallingsverhaal van Romee Abrahams. Terwijl op het erf het grote verjaardagsfeest van haar vader in volle gang was, dienden de weeën voor haar tweede zoon Alfie zich aan.
Anouk is trotse echtgenote van Erwin en mama van vier meiden: Aurélie (12), Emeline (10), Vieve (8) en Lilou (5). In hun levendige huishouden is het soms één en al chaos, maar liefde, gelach en spontane dansfeestjes voeren steevast de boventoon. Anouk deelt vol enthousiasme haar avonturen in het ouderschap.
De juffen op school noemen Pilar ‘tante’, terwijl ze heus wel weten hoe het zit: voor Laura en Daniël is ze hun vrouw, en als een tweede moeder voor hun dochters Rosa (9) en Carmen (7). “We zijn gewoon een gezin.”
Tijdens de nieuwjaarsnacht van 2000 op 2001 brak er brand uit in café De Hemel in Volendam. Melanie Klene (40) overleefde de ramp, maar liep ernstige brandwonden op. Inmiddels is ze moeder van twee zoons (11 en 8). De gebeurtenis is verweven in haar gezin en heeft haar gevormd tot wie ze nu is.
Melissa Ramakers Quekel (29) leeft met een zeldzame stofwisselingsziekte en kampt met complexe gezondheidsproblemen. Ze is afhankelijk van sondevoeding en draagt een glucose-sensor. Ondertussen zet ze alles op alles om er voor haar dochters Lotte (2,5) en Elise (1) te zijn.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter (3) in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun […]
