Beeld: Kek Mama
Wat een gezellige middag met haar twee jonge kinderen (1 en 2) in een indoor speelparadijs had moeten zijn, eindigde voor Christine in een nachtmerrie.
Christine, getrouwd, moeder van twee (1 en 2 jaar): “Het was hartje winter toen ik op mijn vrije dag besloot om met haar twee kinderen naar een indoor speelparadijs te gaan. Ik pakte onze boel in en na een kort ritje parkeerde ik de auto in de buurt van de ingang van de speeltuin. We liepen naar binnen en ik herhaalde voor de duizendste keer dat mijn kinderen echt naar me moesten luisteren. Na een paar minuten werd Christine begroet door een medewerker. ‘Ze verontschuldigde zich voor het lange wachten: ze was die dag de enige dus had het nogal druk. Vervolgens konden mijn kinderen, zonder regels doorgenomen te hebben, doorlopen.
Na een tijdje werd er omgeroepen dat iedereen zich naar het andere gedeelte van de zaal moest verplaatsen (de speelhal bestond uit twee delen.) Mijn transitiehatende peuter was lichtelijk geïrriteerd en op het moment dat ik me omdraaide om de baby te pakken, was de oudste verdwenen. Ik kreeg zowat rolberoerte, rende al schreeuwend, in totale paniek het pand door. Ik zag voor me hoe hij ergens opgesloten zat en stikte. En hoe langer het duurde om hem te vinden, hoe angstiger ik werd.
Het hele gebouw stond op z’n kop, maar plots zag ik mijn zoon in de deuropening staan. Met een vrouw. Ze had hem tussen gebouwen verderop gevonden, aan een drukke straat. Hij dacht dat ik wegging toen ik zijn broertje optilde en was buiten op zoek gegaan naar mij. Ik ben nog nooit zo opgelucht geweest.
Hoewel ik weet dat dit elke moeder kan overkomen, ben ik echt enorm geschrokken van deze gebeurtenis. Als ik nu naar een speelparadijs ga, check ik eerst de locatie, leest ik de beoordelingen, zorgt ik ervoor dat ze een streng beleid hebben en met meer dan één medewerker staan. Het belangrijkste is dat er iemand bij de deur staat. En bedrijven die polsbandjes met telefoonnummers en namen uitdelen, krijgen helemaal een pluspunt. Ik wil dit nooit meer meemaken.”
De nachtmerrie van elke moeder: je raakt je kind kwijt. Het ene moment is ‘ie er nog, je knippert, en poef. Weg. Het overkwam ook Janna. Zij dacht dat haar dochter was ontvoerd. Je leest het hier.
Wie kinderen heeft, weet hoe snel het kan gaan. Voor Monique Westenberg lijkt het moment waarop haar zoon Dré langzaam richting de tienerjaren gaat ineens wel héél dichtbij te komen.
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Mirna (31), die een Tikkie van nog geen euro ontving.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (16) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Wil je nog een kind, krijg je er twee. Of drie. “En dan was mijn man ook nog veel in het buitenland.”
