Beeld: Canva Pro
Het huisdier van je kind, hun oogappel, hun grootste liefde. En dan gaat ‘ie dood. Shit happens, maar of je kind hier ooit nog overheen komt, is de vraag.
Jane, getrouwd, moeder van twee kinderen (10 en 8): “Vraag me niet waarom, want ik en mijn man zijn beiden totaal geen dierenliefhebbers, maar mijn zoontje wilde zó graag een huisdier. Al vanaf dat hij heel jong was liep hij achter elke kat aan op straat en als we bij mensen thuis waren, waar ze een huisdier hadden, was hij alleen maar met het betreffende dier in de weer.
Mijn man is allergisch voor van alles en nog wat, ook de meeste huisdieren. Dus iets met een vacht was sowieso al geen optie. Opeens had hij zijn zinnen gezet op een wandelende tak als huisdier. Jawel. Het meest oersaaie wezen op deze planeet, in mijn beleving. Maar hij vond het waanzinnig mooi.
Uiteindelijk besloten we hem voor zijn tiende verjaardag zijn geliefde wandelende tak cadeau te doen, met een terrarium en alles erop en eraan. Ik heb hem nog nooit zo gelukkig gezien. Dag in dag uit was hij met zijn huisdier, genaamd Harry, bezig. We hadden ons goed ingelezen, dus het beestje had het fijn in zijn terrarium. Er werd goed voor hem gezorgd.
Onze zoon mocht het diertje er wel eens uit halen van ons, dat deed hij dan ook graag. Op een dag had hij Harry uit zijn terrarium gehaald, toen er een buurjongetje aanbelde of hij wilde spelen. Blijkbaar was hij zijn huisdier spontaan vergeten en ging buiten spelen. Ik kwam even later zijn kamer in op zoek naar vuile was en voor ik het wist stond ik op Harry, die nog op de vloer zat. Ik slaakte een gil en keek onder mijn slipper. Ja hoor, Harry. Morsdood.
Van blinde paniek kreeg ik eerst een soort hysterische lachbui. Dit méénde je niet. Daarna belde ik mijn man maar, die bleef altijd kalm. ‘Ik heb Harry vermoord!’ riep ik toen hij opnam. Volgens mijn man was het wel de eigen schuld van onze zoon, hij was hem vergeten terug te stoppen in zijn terrarium. Dat was dan ook wel weer zo. Wist ik veel dat dat onopvallende ding op de grond lag.
Mijn man kwam met het idee te zeggen dat Harry was weggelopen, naar buiten, waar hij nu lekker oneindig veel blaadjes kon eten. Onze zoon was wel even verdrietig, maar lang niet zo erg als we hadden verwacht. Dat was een meevaller. Er komen geen huisdieren meer in dit huis, dat begrijpt mijn zoon nu ook. Ook geen wandelende takken.”
De zoon van Josine wilde dolgraag een hamster. Die kreeg hij dan ook. En toen ging ‘ie dood. Je leest het hier.
Verloskundige Loïs Witmond was onlangs te zien in de serie De verloskundigen. Daarin kregen kijkers een inkijkje in haar werk, dat ze nét even anders aanpakt. Geen afstandelijke spreekkamer en een strikte scheiding tussen werk en privé, maar persoonlijke begeleiding waarbij ze negen maanden lang naast een zwangere vrouw staat: “Ze noemen me weleens hun […]
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Op sociale media lijkt het leven soms een stuk vrolijker dan het achter de schermen werkelijk is. Een filmpje met een glimlach zegt tenslotte weinig over wat iemand op datzelfde moment meemaakt.
Ilse maakt zich zorgen om het milieu en de toekomst van haar kinderen en probeert op haar eigen manier bij te dragen om milieuvervuiling tegen te gaan. Zo eten zij en haar gezin uitsluitend veganistisch, gaan ze niet op vliegvakanties en koopt ze het liefst tweedehands. En daar vindt haar omgeving nogal wat van.
Even snel de vriezer opentrekken voor iets lekkers bij het avondeten? Dan is het misschien verstandig om eerst te kijken wat er precies in je vriesvak ligt.
Een avond die Melissa De Lange waarschijnlijk liever snel vergeet. De moeder van acht kinderen belandde onlangs met twee van haar zoons op de spoedeisende hulp.
