Beeld: Shutterstock
Huisdieren, ze zijn onderdeel van je gezin. Vaak zelfs eerder deel van jullie gezin dan je kinderen. Je houdt zielsveel van ze, maar soms drijven ze je zo tot waanzin dat je ze eigenlijk gewoon per direct bij het asiel wilt afzetten. Deze week Kelly en haar hond Chase.
Kelly (41), gescheiden, moeder van twee kinderen (8 en 6): “Toen de brief van de gemeente op de mat viel, wist ik eigenlijk meteen waar het over ging. Onze hond. Of beter gezegd: zijn geblaf.
We hebben Chase nu bijna een jaar. Hij kwam bij ons wonen vlak na mijn scheiding en vooral voor de kinderen was hij vanaf dag één goud waard. In een periode waarin ineens alles anders was – papa niet meer iedere ochtend aan de ontbijttafel, twee huizen, tassen heen en weer – was Chase hun lichtpuntje.
Hij sliep naast hun bed als ze verdrietig waren. Lag met zijn kop op schoot als ze hun vader misten. En stond iedere middag bij de voordeur alsof hij ze drie maanden in plaats van een paar uur niet had gezien.
Hem wegdoen? Ik krijg al buikpijn bij de gedachte. Niet eens zozeer voor mezelf, maar wel voor de kinderen. Maar er is één probleem: zodra wij de voordeur achter ons dichttrekken, begint hij te blaffen.
In het begin had ik het zelf niet door. Als wij thuis zijn, is er namelijk weinig aan de hand. Natuurlijk blaft hij als de deurbel gaat of wanneer er een kat door de tuin loopt, maar verder is hij rustig. Tot mijn buurvrouw op een dag vroeg of ik wist dat hij soms uren achter elkaar blafte. Ik schaamde me kapot.
Daarna ben ik van alles gaan proberen. Lang wandelen voordat we weggingen, zodat hij moe zou zijn. Speeltjes met eten erin. De gordijnen dicht. De radio aan. Hem in een andere kamer laten. Eerst vijf minuten weggaan, daarna tien en langzaam opbouwen.
Soms dacht ik: nu hebben we het gevonden. Het is opgelost. Tot er weer een berichtje van de buren kwam. ‘Hij is alweer een uur bezig.’
En ik snap mijn buren echt. Ik zou zelf ook gek worden van dat constante geblaf. Als je thuiswerkt en er blaft urenlang een hond naast je, word je daar stapelgek van. Zij hebben mij meerdere keren gewaarschuwd. Daarna begonnen ze meldingen te maken.
De eerste keer dat de politie voor de deur stond, voelde ik me alsof ik iets verschrikkelijks had gedaan. Ik kreeg een waarschuwing en nam me voor het probleem écht op te lossen. Maar een hond laat zich blijkbaar niet vertellen dat hij vanaf morgen geen verlatingsstress meer heeft. Het geblaf bleef. En de klachten dus ook.
Nu heb ik een boete gekregen vanwege de aanhoudende geluidsoverlast. Toen ik het de kinderen vertelde, vroeg mijn dochter meteen: ‘Moet hij nu weg?’ Ze begon al te huilen voordat ik antwoord kon geven. ‘Nee’, zei ik. ‘Hij gaat niet weg.’ En dat meen ik.
Tegelijkertijd weet ik dat er iets moet veranderen. Ik kan niet van mijn buren verwachten dat ze iedere keer uren naar onze hond luisteren, omdat mijn kinderen zoveel van hem houden. Hun woongenot telt ook. En ik kan niet elke keer een boete ophoesten, want het kost me al moeite genoeg om elke maand de eindjes aan elkaar te knopen.
Dus zijn we nu met professionele hulp aan het trainen en probeer ik hem voorlopig zo min mogelijk alleen thuis te laten. Dat vraagt nogal wat geregel. Oppas, thuiswerken, hem meenemen als het kan. Soms voelt het alsof ik er een extra kind bij heb.
Maar als ik ’s avonds op de bank zit en mijn zoon tegen hem aan in slaap zie vallen, weet ik ook waarom ik het doe. Die hond kwam bij ons toen ons gezin uit elkaar viel. Voor mijn kinderen werd hij juist een stukje thuis dat níét veranderde. Dus nee, wegdoen wil ik hem niet. Maar ik houd mijn hart vast als dit allemaal nog niks uithaalt tegen het geblaf.”
Kat Pluis wist er ook een potje van te maken. De halve straat moest ontruimd worden door haar bijzondere keuze die dag. Baasje Janine vertelt het verhaal hier.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Kim wist onlangs niet wat ze meemaakte. Haar schoonzus bleek al langer te weten van het geheim van Kim’s dochter. “Het ging óók over mijn kind.”
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Mirna (31), die een Tikkie van nog geen euro ontving.
Je vraagt je kind om zijn kamer op te ruimen en een halfuur later is er… precies niets gebeurd. Behalve dat er inmiddels nóg meer Lego op de vloer ligt. Herkenbaar? Misschien kun je de sterren de schuld geven.
De zoon van Janine doet wel vaker gekke dingen. Ze dacht dat dat gewoon jongenseigen was. Maar nu heeft hij iets gedaan, waardoor ze zich zorgen maakt of er niet meer aan de hand is.
