Huisdieren, ze zijn onderdeel van je gezin. Vaak zelfs eerder deel van jullie gezin dan je kinderen. Je houdt zielsveel van ze, maar soms drijven ze je zo tot waanzin dat je ze eigenlijk gewoon per direct bij het asiel wilt afzetten. Deze week Kelly en haar hond Chase.
Lees verder onder de advertentie
Kelly (41), gescheiden, moeder van twee kinderen (8 en 6): “Toen de brief van de gemeente op de mat viel, wist ik eigenlijk meteen waar het over ging. Onze hond. Of beter gezegd: zijn geblaf.
We hebben Chase nu bijna een jaar. Hij kwam bij ons wonen vlak na mijn scheiding en vooral voor de kinderen was hij vanaf dag één goud waard. In een periode waarin ineens alles anders was – papa niet meer iedere ochtend aan de ontbijttafel, twee huizen, tassen heen en weer – was Chase hun lichtpuntje.
Lees verder onder de advertentie
Hij sliep naast hun bed als ze verdrietig waren. Lag met zijn kop op schoot als ze hun vader misten. En stond iedere middag bij de voordeur alsof hij ze drie maanden in plaats van een paar uur niet had gezien.
Hem wegdoen? Ik krijg al buikpijn bij de gedachte. Niet eens zozeer voor mezelf, maar wel voor de kinderen. Maar er is één probleem: zodra wij de voordeur achter ons dichttrekken, begint hij te blaffen.
Urenlang blaffen
In het begin had ik het zelf niet door. Als wij thuis zijn, is er namelijk weinig aan de hand. Natuurlijk blaft hij als de deurbel gaat of wanneer er een kat door de tuin loopt, maar verder is hij rustig. Tot mijn buurvrouw op een dag vroeg of ik wist dat hij soms uren achter elkaar blafte. Ik schaamde me kapot.
Lees verder onder de advertentie
Daarna ben ik van alles gaan proberen. Lang wandelen voordat we weggingen, zodat hij moe zou zijn. Speeltjes met eten erin. De gordijnen dicht. De radio aan. Hem in een andere kamer laten. Eerst vijf minuten weggaan, daarna tien en langzaam opbouwen.
Soms dacht ik: nu hebben we het gevonden. Het is opgelost. Tot er weer een berichtje van de buren kwam. ‘Hij is alweer een uur bezig.’
De politie voor de deur
En ik snap mijn buren echt. Ik zou zelf ook gek worden van dat constante geblaf. Als je thuiswerkt en er blaft urenlang een hond naast je, word je daar stapelgek van. Zij hebben mij meerdere keren gewaarschuwd. Daarna begonnen ze meldingen te maken.
De eerste keer dat de politie voor de deur stond, voelde ik me alsof ik iets verschrikkelijks had gedaan. Ik kreeg een waarschuwing en nam me voor het probleem écht op te lossen. Maar een hond laat zich blijkbaar niet vertellen dat hij vanaf morgen geen verlatingsstress meer heeft. Het geblaf bleef. En de klachten dus ook.
Nu heb ik een boete gekregen vanwege de aanhoudende geluidsoverlast. Toen ik het de kinderen vertelde, vroeg mijn dochter meteen: ‘Moet hij nu weg?’ Ze begon al te huilen voordat ik antwoord kon geven. ‘Nee’, zei ik. ‘Hij gaat niet weg.’ En dat meen ik.
Lees verder onder de advertentie
Tegelijkertijd weet ik dat er iets moet veranderen. Ik kan niet van mijn buren verwachten dat ze iedere keer uren naar onze hond luisteren, omdat mijn kinderen zoveel van hem houden. Hun woongenot telt ook. En ik kan niet elke keer een boete ophoesten, want het kost me al moeite genoeg om elke maand de eindjes aan elkaar te knopen.
Professionele hulp
Dus zijn we nu met professionele hulp aan het trainen en probeer ik hem voorlopig zo min mogelijk alleen thuis te laten. Dat vraagt nogal wat geregel. Oppas, thuiswerken, hem meenemen als het kan. Soms voelt het alsof ik er een extra kind bij heb.
Maar als ik ’s avonds op de bank zit en mijn zoon tegen hem aan in slaap zie vallen, weet ik ook waarom ik het doe. Die hond kwam bij ons toen ons gezin uit elkaar viel. Voor mijn kinderen werd hij juist een stukje thuis dat níét veranderde. Dus nee, wegdoen wil ik hem niet. Maar ik houd mijn hart vast als dit allemaal nog niks uithaalt tegen het geblaf.”
Lees verder onder de advertentie
Kat Pluis wist er ook een potje van te maken. De halve straat moest ontruimd worden door haar bijzondere keuze die dag. Baasje Janine vertelt het verhaal hier.
Als Vince samen met zijn vriendje Owen besluit een cake te bakken, vindt moeder Tessa het een geweldig idee. De jongens willen alles helemaal zelf doen en Tessa laat ze hun gang gaan. Maar wanneer de cake eindelijk klaar is, blijkt er tijdens het bakken iets behoorlijk mis te zijn gegaan.
Milou heeft een drukke baan, twee pubers en een agenda die eigenlijk altijd overvol is. Toch verwacht haar broer Thijs dat ze wel even op zijn hond past als hij op vakantie gaat. Wanneer ze voor het eerst nee zegt, reageert hij woedend.
Een gezin met één kind kan helemaal compleet voelen, maar soms blijft er voor Monique Hansler (65) toch een verlangen naar meer. Samen met haar partner Peter kreeg ze zoon Mike (33), maar ze had graag nog een tweede kind gekregen.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Aukje, die per ongeluk haar twee kinderen heel bruut uit hun Sinterklaasmagie haalde.