Beeld: Canva
Huisdieren, ze zijn onderdeel van je gezin. Vaak zelfs eerder deel van jullie gezin dan je kinderen. Je houdt zielsveel van ze, maar soms drijven ze je zo tot waanzin dat je ze eigenlijk gewoon per direct bij het asiel wilt afzetten. Deze week de dochter van Suze en haar hamster.
Suze, getrouwd, moeder van Noor (4) en Liv (2): “Het begon als een doodnormale dinsdag. Zo’n dag waarop je je broodtrommel-game op orde hebt, je eyeliner bijna gelijk is aan beide kanten en je denkt: ja, vandaag lukt het me allemaal wél. Nou. Dat was vóór ik werd gebeld door de juf.
Ik zat net aan mijn koffie toen mijn telefoon ging. De juf van Noor. Oh jee. Als de juf belt, is het nooit goed nieuws. Een juf die belt midden op de dag betekent óf koorts, óf kots, óf een aanzienlijke hoeveelheid bloed, óf gebroken ledematen, óf chaos. Het bleek chaos.
‘Hi Suze, ehm… ben je in de gelegenheid naar school te komen? Op korte termijn? Noor heeft haar hamster meegenomen de klas in en nu is ze hem kwijt.” De hamster?! Ik was nog in shock om het nieuws dat mijn dochter blijkbaar stiekem haar hamster heeft meegesmokkeld, dat het nieuws dat ze hem nu dus kwijt was, pas wat later indaalde. Een hamster kwijt in de klas.
Gelukkig was ik thuis, dus ik ging meteen op pad, met een pak hamstersnoepjes onder de arm. Toen ik de klas binnen stormde, zag ik Noor zitten, huilend. Hoewel ik net eigenlijk nog kwaad was – hoe haalt ze het in haar hoofd om haar hamster mee naar schóól te nemen?! – vind ik haar nu toch ook wel weer een beetje zielig. Als je vier bent kun je misschien deze gevolgen nog niet heel goed overzien.
Ik keek naar de juf. De juf keek naar mij. Hamster Speedy keek vermoedelijk ergens vanuit een hoekje doodsbang naar een eventuele nooduitgang van deze rumoerige klas. ‘Noor, dit mag je echt nóóit meer doen. Als Speedy buiten was ontsnapt, hadden we hem nooit meer kunnen vinden.’ Niet dat ik zeker wist of we hem nu nog wel zouden vinden.
‘Maar hij is altijd zo verdrietig als ik naar school ga. Dan mist hij mij. Hij wilde met me mee, dat zei hij tegen mij!’ brulde Noor. Juist. De hamster praatte tegen mijn dochter. Alsof deze situatie al niet bizar genoeg was. Ik heb in overleg met de juf de hamstersnoepjes in hoekjes in de klas gelegd. Geen resultaat. Later is er nog een diervriendelijke muizenval – waarin ze niet doodgeslagen worden, zeg maar – in de klas gezet, wederom met hamstersnoepjes en voer erin. Weer geen Speedy.
Na twee weken heb ik de hoop maar opgegeven. Ik zei tegen Noor dat Speedy het zo leuk vindt om bij haar op school te zijn, dat hij daar graag wil blijven. Sindsdien schreeuwt ze elke ochtend heel hard ‘Hoi Speedy, ik ben er weer!’ door de klas. Niet dat we die hamster ooit nog gezien hebben. Ze heeft moeten zweren dat ze het nooit meer zal doen. En nu heeft ze dus een hamster voor thuis en een hamster op school. Ik ben er ook niet trots op.”
Kat Pluis wist er ook een potje van te maken. De halve straat moest ontruimd worden door haar bijzondere keuze die dag. Baasje Janine vertelt het verhaal hier.
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Waarom gaan sommige kinderen moeiteloos hun eigen weg, terwijl anderen zich snel laten meeslepen door de mening van de groep? Vaak heeft dat minder te maken met karakter dan met lessen die iemand al vroeg in het leven heeft meegekregen.
Bernike (29) is getrouwd met Ruben (31) en moeder van een dochter (1). In haar columns schrijft ze scherp, geestig en met zelfspot over de realiteit van het jonge ouderschap – waarbij ze oog heeft voor het absurde in het alledaagse.
Wanneer er wordt gesproken over ouders en videogames, gaat het meestal over schermtijdregels, leeftijdsgrenzen of ouders die meekijken terwijl hun kinderen spelen. Maar een grote groep gamers blijft vaak buiten beeld: ouders die zelf gamen.
De term ‘narcist’ wordt tegenwoordig te pas en te onpas gebruikt. Op sociale media krijgt vrijwel iedereen die egoïstisch, arrogant of manipulatief overkomt al snel dat label opgeplakt.
Sommige herinneringen krijgen pas jaren later een heel andere betekenis. Dat geldt ook voor Roxeanne Hazes en haar broer André Hazes Jr., die in hun podcast ADHAZES terugblikken op de laatste maanden die ze met hun vader doorbrachten. Wat toen aanvoelde als spontane momenten, roept achteraf nieuwe vragen op.
