Beeld: Canva
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week deelt Sam (28) haar euvel. Ze weet namelijk niet of ze er wel achter staat om haar dochter huilend op de basisschool achter te laten.
Sinds een week is mijn dochter een basisschoolkind. Op school geldt een duidelijke regel: ouders nemen afscheid bij de deur van het lokaal. Geen ouders in de klas en niemand blijft hangen bij het raam. Jas en tas aan de kapstok, kus, zwaai en door.
Ik snap het ook wel. Ze willen rust, structuur en duidelijkheid. Maar oef… voor kindjes die net met knikkende knieën die grote school binnenstappen, is dat ook best heftig.
Mijn dochter vond het doodeng. Ze klampte zich aan me vast alsof ik nooit meer terug zou komen. Alleen naar binnen lopen? Echt niet. Aan de hand van de juf? Ook een nee. Ze huilde, snikte, verstopte haar gezicht in mijn jas en zei steeds harder dat ze niet wilde. Alles in mij schreeuwde: dit voelt niet goed.
Ik vroeg voorzichtig of ik haar misschien even naar haar plekje mocht brengen. Maar dat kon echt niet. Regels zijn regels, zei de juf. Dan moest ik haar maar weer meenemen naar huis, kreeg ik te horen. Was dat misschien beter? Haar gewoon weer meenemen? Of leerde ik haar dan juist dat huilen loont? Ik kon niet meer helder nadenken.
Toen alle andere kinderen binnen waren en alle ouders weg, veranderde de sfeer. De juf werd zichtbaar ongeduldig. Ineens ging het snel. Ze pakte mijn dochter, trok haar los van mij, tilde haar spartelend de klas in en gooide de deur dicht. Terwijl mijn dochter gillend ‘mama!’ riep, riep de juf juist over haar schouder: ‘Het komt echt wel goed hoor.’
Iets in mij wilde die deur weer openrukken, de klas binnenstormen, mijn kind pakken en haar mee naar huis nemen. Maar ik deed het niet. Ik durfde niet. Ik bleef staan, compleet verlamd, en begon pas te huilen toen ik buiten was.
De hele weg naar huis bleef die ene vraag door mijn hoofd malen: Had ik dit moeten laten gebeuren? Misschien had de juf gelijk en moest mijn dochter gewoon even door die zure appel heen bijten. Maar waarom voelde het dan zo fout?
’s Middags haalde ik haar op. Haar ogen waren dik, rood en gezwollen. Ze had nog zeker een uur gehuild, vertelde de juf luchtig. ‘Maar daarna ging het prima.’ Mijn hart brak opnieuw.
Later die week hoorde ik van een vriendin dat zij tussen 8.15 en 8.30 gewoon mee de klas in mag. Ze lezen samen een boekje lezen, even landen, en dan pas afscheid nemen. Dat klinkt zó veel fijner. Ineens voelde ik boosheid. Waarom kan het daar wel en hier niet? Waarom is er geen ruimte voor maatwerk?
Nu zit ik met een dilemma dat me wakker houdt. Ga ik dit aankaarten bij de juf? Of bij de school? Houd ik mijn dochter nog wat langer thuis om haar te beschermen? Of is dat juist niet helpend? En het extreme stemmetje in mijn hoofd fluistert soms: gewoon lekker een andere school zoeken. Maar is dat niet overdreven na één week?”
Ook Hazel staat voor een dilemma. Haar man staat er namelijk op dat zijn moeder bij de bevalling aanwezig is. Je leest het hier.
Meepraten? Dat kan via onze Facebookpagina!
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Erina, die spijt heeft van de vasectomie van haar man.
In Een Huis Vol krijgen we een kijkje in het leven van de familie Bal, een bijzonder Rotterdams gezin dat al héél wat heeft meegemaakt. Vader Simon Bal deelt nu een prachtig eerbetoon aan zijn nichtjes.
Lang borstvoeding geven, Lieve merkt dat mensen daar nogal wat van vinden. Ook nu haar zoon naar de basisschool gaat. Maar waarom eigenlijk? Waar bemoeien mensen ze zich mee?
Wie ooit met zijn gezin op tv verschijnt, kan erop wachten: meningen komen vanzelf. Zeker op social media. Familie Bal uit Een huis vol kreeg na hun deelname dan ook een vraag die veel verder ging dan die leek: “Doen jullie mee aan Een huis vol voor het geld of voor de aandacht van mensen […]
Het had weinig gescheeld of model Yfke Sturm (36) had vlak na de geboorte van Alexander (2) een ernstig ongeluk niet overleefd. “Geef mij nu maar huisje, boompje en een tweede kind.”
Senna stopte met faken. Ze had het jaren gedaan, maar nu was ze er klaar me. En toen was haar man er ineens ook klaar mee.
