Beeld: Canva
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week deelt Sam (28) haar euvel. Ze weet namelijk niet of ze er wel achter staat om haar dochter huilend op de basisschool achter te laten.
Sinds een week is mijn dochter een basisschoolkind. Op school geldt een duidelijke regel: ouders nemen afscheid bij de deur van het lokaal. Geen ouders in de klas en niemand blijft hangen bij het raam. Jas en tas aan de kapstok, kus, zwaai en door.
Ik snap het ook wel. Ze willen rust, structuur en duidelijkheid. Maar oef… voor kindjes die net met knikkende knieën die grote school binnenstappen, is dat ook best heftig.
Mijn dochter vond het doodeng. Ze klampte zich aan me vast alsof ik nooit meer terug zou komen. Alleen naar binnen lopen? Echt niet. Aan de hand van de juf? Ook een nee. Ze huilde, snikte, verstopte haar gezicht in mijn jas en zei steeds harder dat ze niet wilde. Alles in mij schreeuwde: dit voelt niet goed.
Ik vroeg voorzichtig of ik haar misschien even naar haar plekje mocht brengen. Maar dat kon echt niet. Regels zijn regels, zei de juf. Dan moest ik haar maar weer meenemen naar huis, kreeg ik te horen. Was dat misschien beter? Haar gewoon weer meenemen? Of leerde ik haar dan juist dat huilen loont? Ik kon niet meer helder nadenken.
Toen alle andere kinderen binnen waren en alle ouders weg, veranderde de sfeer. De juf werd zichtbaar ongeduldig. Ineens ging het snel. Ze pakte mijn dochter, trok haar los van mij, tilde haar spartelend de klas in en gooide de deur dicht. Terwijl mijn dochter gillend ‘mama!’ riep, riep de juf juist over haar schouder: ‘Het komt echt wel goed hoor.’
Iets in mij wilde die deur weer openrukken, de klas binnenstormen, mijn kind pakken en haar mee naar huis nemen. Maar ik deed het niet. Ik durfde niet. Ik bleef staan, compleet verlamd, en begon pas te huilen toen ik buiten was.
De hele weg naar huis bleef die ene vraag door mijn hoofd malen: Had ik dit moeten laten gebeuren? Misschien had de juf gelijk en moest mijn dochter gewoon even door die zure appel heen bijten. Maar waarom voelde het dan zo fout?
’s Middags haalde ik haar op. Haar ogen waren dik, rood en gezwollen. Ze had nog zeker een uur gehuild, vertelde de juf luchtig. ‘Maar daarna ging het prima.’ Mijn hart brak opnieuw.
Later die week hoorde ik van een vriendin dat zij tussen 8.15 en 8.30 gewoon mee de klas in mag. Ze lezen samen een boekje lezen, even landen, en dan pas afscheid nemen. Dat klinkt zó veel fijner. Ineens voelde ik boosheid. Waarom kan het daar wel en hier niet? Waarom is er geen ruimte voor maatwerk?
Nu zit ik met een dilemma dat me wakker houdt. Ga ik dit aankaarten bij de juf? Of bij de school? Houd ik mijn dochter nog wat langer thuis om haar te beschermen? Of is dat juist niet helpend? En het extreme stemmetje in mijn hoofd fluistert soms: gewoon lekker een andere school zoeken. Maar is dat niet overdreven na één week?”
Ook Hazel staat voor een dilemma. Haar man staat er namelijk op dat zijn moeder bij de bevalling aanwezig is. Je leest het hier.
Meepraten? Dat kan via onze Facebookpagina!
De kraamweek is bedoeld om bij te komen, te wennen en vooral: ontzorgd te worden. Maar wat als de kraamzorg vooral zelf behoefte heeft aan een dutje?
Lies (38) viert al jaren geen Valentijnsdag met haar man, maar één traditie is heilig: zij en haar beste vriendin sturen elkaar ieder jaar een kaartje. Maar dit jaar maakte de kaart van haar vriendin meer los dan verwacht..
Welmoed Sijtsma is terug op tv na haar zwangerschapsverlof. In oktober beviel ze van haar eerste kindje. In de uitzending van Goedemorgen Nederland werd de presentatrice afgelopen maandagochtend dan ook warm ontvangen.
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week deelt Liva (30) haar struggle. Ze geeft namelijk iets te graag geld uit aan cadeaus voor andermans kinderen. Tot grote frustratie van haar man..
Ouderschap is zwaar. Ja, cliché. En ja: óók waar. Je houdt zielsveel van je kind, maar soms zijn ze luid, plakkerig, emotioneel en nét iets te vaak waarom aan het vragen terwijl jij al op je laatste restje geduld loopt.
Het ouderschap zit vol mooie, maar ook angstige momenten. Voor moeder Ezra (41) leek het een doodgewone avond, totdat ze – nogal onverwachts – oog in oog stond met haar peuter.
