Eigen beeld
Wanneer Liesbeth (41) terugkijkt op de afgelopen jaren, ziet ze een leven dat op papier perfect leek te kloppen: een succesvolle academische carrière, een promotie, een huwelijk met Martijn (41) die ze al op jonge leeftijd ontmoette en drie kinderen van 10, 7 en 4 jaar oud. Maar achter de voordeur speelde zich een ander verhaal af.
Hoogbegaafdheid en hyperemesis gravidarum vormden samen een giftige cocktail die heel veel verdriet en eenzaamheid opleverde.
“We leerden elkaar kennen op het Luzac College in Arnhem”, begint Liesbeth. “Toen wisten we nog niet dat onze kinderen een vergelijkbaar pad zouden bewandelen als wij. We trouwden in 2019, maar ons gezamenlijke geschiedenis begon al veel eerder. Beiden pasten we niet in het traditionele onderwijssysteem. Het Luzac was een verademing. Daar konden we zijn wie we waren. Tien jaar later sloeg de vonk opnieuw over, we gingen samenwonen en kregen onze oudste zoon, die nu 10 jaar is. Alles leek op zijn plek te vallen.”
2019 werd een jaar om nooit te vergeten. “Ik promoveerde twee keer: één keer ‘voor het echt’ en één keer op mijn kinderproefschrift.” Het kinderboek Een kroon voor een kanjer werd via crowdfunding werkelijkheid. “Een droom die ik bij het begin van mijn academische carrière al had. Ik voelde mij helemaal thuis in de wetenschap. De combinatie orthopedagoog en doctor leek me op het lijf geschreven. Hoe complexer de problemen, hoe leuker.”
Maar diezelfde gedrevenheid bracht haar ook tot het uiterste. “Tijdens mijn derde zwangerschap werd ik opnieuw ernstig ziek door hyperemesis gravidarum.” Dat is een ernstige vorm van zwangerschapsmisselijkheid waarbij iemand extreem en aanhoudend moet overgeven, vaak meerdere keren per dag, waardoor eten en drinken nauwelijks lukt.
“Veertig keer per dag spugen… dag in dag uit. Zelfs het doorslikken van mijn eigen speeksel was een probleem. Toch solliciteerde ik op mijn droombaan als postdoc. Infuus eruit, spuugzakjes mee, gesprek in, en ik werd aangenomen. Daarna ging ik terug naar het ziekenhuis. De impact thuis was enorm. Voor mijn man betekende HG dag en nacht voor mij en de kinderen zorgen. Het putte hem langzaam, samen met zijn hoogbegaafdheid, uit. Het sloopte hem, want hoogbegaafd zijn betekent dat je blijft denken, analyseren, doorgaan, zelfs als je lijf al lang heeft opgegeven. Die mismatch, dat voortdurende ‘overrulen’ maakte alles nog zwaarder voor hem.”
Na de geboorte van hun dochter stopte het spugen, maar herstel bleef uit. “Ik had geen kracht, geen energie. Ik leefde op dextro en ijs. Toch begon ik aan mijn nieuwe baan. Met een gemaakte glimlach. Omdat ik dacht dat ik het wilde. De nachtelijke zorg was niet vol te houden. Ik kon mijn dochter soms niet eens tillen, zo moe was ik.”
De druk werd ondraaglijk. “Ik meldde me ziek, maar de arboarts begreep totaal niet wat er aan de hand was. De protocollen sloten niet aan bij mijn realiteit: geen slaap, geen herstel, een gezin in crisis. Alles liep in de soep… ikzelf, mijn man, en zonder dat ik het doorhad, ook mijn kinderen. De gitzwarte dag die volgde, bracht pijn maar ook helderheid. “Navigeren lukte me niet meer. Ik was de draad kwijt.”
Dat de appel niet ver van de boom valt, weet Liesbeth. Haar oudste zoon is net als zijn vader hoogbegaafd en als orthopedagoog kent Liesbeth het onderwijs van binnenuit. “Juist daarom deed het mij pijn om te zien hoe mijn kinderen vastliepen door hun (uitzonderlijke) hoogbegaafdheid. Altijd als ik het erover had, huilde ik vanbinnen. Uit wanhoop, uit onmacht.” Ze kreeg commentaar van andere ouders. “’Die van mij slaat ook een klas over’, zeiden ze dan. Alles om hun kind maar op die verhoging te zetten.” Maar voor Liesbeth voelde het totaal anders: “Wat de een ziet als een rijkdom, was voor ons een hel. Voor mijn oudste zoon vormde het ook een diepe bron van frustratie en kwetsbaarheid. Hij voelde zich anders zonder te begrijpen waarom. Hij raakte verveeld en uiteindelijk emotioneel uitgeput.”
Wat voor buitenstaanders leek op ‘makkelijk leren’, voelde voor hem als dagelijkse verveling. Zijn cognitieve voorsprong maakte dat hij twee klassen oversloeg, maar sociaal en emotioneel kon hij daar niet altijd in mee. “Een kind dat alles begrijpt, betekent niet dat hij alles kan dragen.”
Toen duidelijk werd dat niemand in het gezin nog kon ademen, nam Liesbeth de moeilijkste beslissing van haar carrière. “Het zwarte gat waar we in belandden maakte dat ik niets anders kon doen dan mijn baan opzeggen. Ik haalde de kinderen van de BSO, wisselde van sportclubs en zocht een passendere school. Daar zat ik dan. Huismoeder. En toen gebeurde er iets onverwachts. Al heel snel kwam er rust. Bij mijn man, bij mijn kinderen… en misschien ook wel bij mij. ‘Later, als ik gepromoveerd ben, word ik huismoeder’, grapte ik altijd. Nu is het werkelijkheid. Mis ik de wetenschap? Ja. Maar ook nee. Als je je niet volledig kunt focussen omdat je gezin je nodig heeft, is niets leuk.” Ze worstelt soms met haar identiteit: doctor én mama. Maar ze weet ook: “Liefde, warmte en wederzijds vertrouwen: dat is wat ons gezin nu nodig heeft.”
En dat heeft tot betere gevolgen geleid. “Onze oudste zit op zijn tiende op het Intermezzo van het Stedelijk Gymnasium. Letterlijk een ‘tussenjaar’ voor kinderen die 1 of meerdere klassen hebben overgeslagen en nog niet toe zijn aan de middelbare school. We kenden het niet! Maar we zijn er gelukkig mee in contact gekomen. Van de 70 aanmeldingen is hij een van de 36 leerlingen die is aangenomen. Het moest zo zijn. Een regelrechte verademing voor hem en dus voor ons. ‘Gelijkgestemden’ is het sleutelwoord waarmee alles op z’n plek valt. Gelijkgestemden in de zin van klasgenoten, maar zeker ook de professionals en docenten. Nog steeds is het navigeren, voor hem en voor ons als ouders. Maar we hoeven niet langer gebaande paden te bewandelen. Er is ineens ruimte, oog en oor voor wie we zijn. Die olifant in de porseleinkast is passé! Ook onze andere twee kinderen hebben we van school gewisseld. Op zoek naar RRR (Rust, Reinheid en Regelmaat). Gezocht en gevonden! Ze komen huppeld – als een kind zo blij – uit school.”
Zo ziet ze wat naar haar gevoel luisteren heeft opgeleverd en daarom heeft ze aan andere moeders (die in een soortgelijke situatie zitten) een mooie boodschap: “Durf te dromen, durf carrière te maken, maar durf vooral ook alles wat je voor ogen had los te laten als je gezin daarom vraagt. Zie het niet als tekortkoming of falen van je carrière, of als inleveren van wat je allemaal had kunnen bereiken. Kiezen voor je gezin maakt je kwetsbaar. Het maakt je afhankelijk van je partner. En ook al zegt iedereen altijd: word nooit afhankelijk van een man, ik heb er wel voor gekozen. Uit liefde voor ons gezin en om mijn kinderen en man te laten zien dat liefde alles overwint. Je kiest niet voor je gezin in de zin van je man en je kinderen. Je offert jezelf niet op. Je maakt zelf deel uit van dat gezin en dus draag je bij aan het geluk en welzijn van iedereen, ook jezelf. Al is het anders dan het uitgestippelde pad die ik als carrière-woman had, en vooral wat anderen van jou verwachtten.”
5 onverwachte tekenen van hoogbegaafdheid bij kinderen? Je leest het hier.
Haar dochter zeurde al tijden om dit kapsel, maar voor Luca stond vast: dat ging absoluut niet gebeuren. Dus probeerde haar dochter het bij haar vader…
Bo staat net ongelofelijk lekker te zoenen in het schoonmaakhok op school, met een leuke vader van het schoolplein, als ze ineens een kinderstemmetje hoort.
Je herkent het meteen: sommige oma’s zijn een soort magneet voor hun kleinkinderen. Je hoeft als moeder nauwelijks te vragen of ze mee wille en ze staan al met hun jas aan bij de deur. Niet alleen omdat oma lief is, maar omdat het bij haar altijd gezellig, actief en verrassend is. Deze oma’s hebben […]
Wat begon als een spannende zoektocht naar de liefde op tv, eindigt nu in een echt boeren-babyverhaal. Kijkers leefden massaal mee met Simone en boer Roel, en hoewel het in het programma geen klassiek sprookjeseinde leek te krijgen, bleek de liefde juist ná de camera’s pas echt te bloeien.
De familie Bellinga zorgt opnieuw voor ophef. Tijdens hun reis door Zuid-Afrika plaatsen ze een video waarin ze een sloppenwijk bezoeken, waarbij een opmerking over de kinderen daar bij veel kijkers verkeerd valt.
Donderdag zat Soundos El Ahmadi (44) aan tafel bij de Vlaamse VRT-talkshow De Afspraak, waar het ging over onveiligheid voor vrouwen. Presentator Bart Schols (51) twijfelde of het probleem wel zo groot is, maar Soundos liet zich niet van de wijs brengen.
