Kek Mama’s Malu kon hoog of laag springen, tijdens het avondeten kreeg ze geen hap naar binnen bij zoon Mack (1,5). Behoorlijk frustrerend.
‘Wat zijn we toch gezegend met een makkelijk etend kind hè?’ Ik hoor het mezelf nog zeggen aan de keukentafel een paar maanden geleden. Oké, we hoefden Mack geen rauwe stukken broccoli voor te schotelen en af en toe werd er een lepel appelmoes overheen gekwakt, maar het meerendeel van wat ik kookte ging er altijd prima in. Tot hij een paar weken geleden besloot op alles wat we toereikten ‘nee’ te zeggen.
Van z’n favoriete pasta tot mierzoete pannenkoek: de inhoud van zijn bord eindigde na flink wat commotie steevast op de grond. Om vervolgens opgegeten te worden door hond Ziggy.
‘Zal wel een fase zijn’, zeiden we de eerste dagen. Maar toen Mack na twee weken nog steeds geen avondeten at en Ziggy behoorlijk in omvang toenam, wisten we dat het anders moest.
Vliegtuigje spelen met een lepel, appelmoes, vliegtuigje spelen met twee lepels, nóg meer appelmoes, de tablet: we probeerden van alles, maar net op het moment dat ik uit frustratie de boel bij elkaar wilde schreeuwen, kreeg m’n vriend een ingeving. ‘Zullen we Mack morgen iets eerder te eten geven? Dus niet om 17:30 uur, maar om 16:00 uur? Vaak gaat z’n tussendoortje er dan wel in.’
Daar had hij een punt, dus zo geschiedde: de volgende dag stond Macks bordje klokslag 16:00 uur voor zijn neus. En wat denk je? Hij at ‘m in nog geen vijf minuten leeg – tot aan de laatste kruimel macaroni.
Sindsdien geven we Mack eten voordat we zelf aan tafel gaan. Zo hebben we geen gedoe, eet ons kind netjes alles op en kunnen wij in serene rust ons eigen bord leegeten. Heerlijk.
De beste berichten van Kek Mama in je mailbox ontvangen? Meld je aan voor onze nieuwsbrief >
Geen enkele ouder wil horen dat hun kind wordt buitengesloten of gepest. Maar minstens zo moeilijk is het moment waarop blijkt dat je eigen kind iemand anders pijn heeft gedaan of aan het pesten is?
Tijdens die lange autorit naar je vakantiebestemming zit je natuurlijk totaal niet te wachten op onvoorziene omstandigheden, maar daar heeft de achterbank andere gedachten over.
Bij ADHD denken veel mensen direct aan druk gedrag, impulsiviteit en moeite met concentreren.
Een bijzondere mijlpaal voor de familie Wildeman: de verhuizing is een feit. Na een drukke dag vol sjouwen, uitpakken en regelen lieten ze hun volgers weten dat een nieuw hoofdstuk officieel is begonnen.
Dat PFAS niet goed zijn voor onze gezondheid, is inmiddels bekend. Toch ontdekken onderzoekers steeds meer over de mogelijke gevolgen van deze hardnekkige chemicaliën.
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
