Beeld: Eigen beeld
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (3). Ze heeft 2 jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over haar ervaringen met het leven over de grens met een jong gezin en de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Afgelopen week zag ik de documentaire Manosphere van de immer kundige en beheerste documentairemaker Louis Theroux. De documentaire riep vanaf minuut één een breed scala aan emoties bij me op, waarbij afschuw, walging, ongeloof en verontrusting de boventoon voerden. Want ook deze jongemannen, met uitspraken als “Vrouwen, ga terug naar het aanrecht!” en “Respect moet je afdwingen, niet verdienen”, waren ooit opgevoed en, ongetwijfeld met de beste intenties, grootgebracht door een moeder. Soms ook met een vader. Vaker niet dan wel, zo bleek later. What happened?
Voor wie ’m nog niet heeft gezien: Theroux duikt in de online wereld van de zogeheten manosphere. Het laat zich het beste vertalen als een (angstaanjagend groot) netwerk van mannen die het begrip mannelijkheid opnieuw hebben uitgevonden. Vaak met een bijsmaak van boosheid, frustratie en regelrechte vrouwenhaat. Jongemannen die elkaar bevestigen in het idee dat ze tekortgedaan zijn. Dat vrouwen het probleem zijn. Dat empathie een zwakte is. Het is alsof je naar een parallel universum kijkt waarin “praten over je gevoelens” is vervangen door “gevoelens moet je uitschakelen”.
Terwijl ik zat te kijken (met een mengeling van plaatsvervangende schaamte en de neiging om de tv uit het raam te gooien), bleef één gedachte terugkomen: dit zijn iemands kinderen. Iemands zoon. Ooit een peuter die “kijk mama!” riep terwijl hij iets totaal onduidelijks had gebouwd van Duplo. Zoals een manosphere-influencer met de inspirerende naam “HStikkytokky”, die enerzijds lovend sprak over zijn moeder, maar tegelijkertijd door haar werd terechtgewezen met de woorden: ‘don’t be rude, ’cause it’s a reflection on me’. Hij leek onaangedaan.
En toen verschoof het. Van verontwaardiging naar iets ongemakkelijkers. Want ik ben ook een moeder. Van twee jongens. Ineens hoorde ik die uitspraken niet meer alleen als absurd en verwerpelijk, maar ook als angstaanjagend dichtbij. Niet omdat mijn kinderen nu al obscure podcasts luisteren over “alpha zijn” (ze zijn vooral druk met belangrijke zaken als wie de blauwe beker krijgt), maar omdat het besef indaalt: ik heb geen volledige controle over wie zij worden. En dat schuurt.
Want ergens tussen de keukentafel en de middelbare school ligt een wereld waar wij niet altijd bij kunnen. Een wereld van sociale media, algoritmes, groepsdruk, onzekerheid en de universele behoefte om ergens bij te horen. En daar, precies daar, kan het misgaan. Of anders lopen dan je had gehoopt.
Tegelijkertijd realiseer ik me dat die behoefte misschien van alle tijden is. Ook toen ik jong was. Mijn ouders gingen niet akkoord met stiekem roken, een tongpiercing, bij vreemde jongens in de auto stappen (“mam, ze zijn écht oké!”) of drinken tot het er met golven weer uitkwam. Ze hebben elkaar ongetwijfeld weleens aangekeken met een blik ergens tussen paniek en “waar is het misgegaan?” in. Zich afvragend hoe het kon dat zíj dit losgeslagen stuk wild op de wereld hadden gezet.
Maar toch: de basis was goed. Want hier ben ik. Geen perfect mens (verre van), maar wel iemand die verantwoordelijkheid neemt, zich kan verplaatsen in een ander en haar kinderen leert dat je geen eikel hoeft te zijn om ergens bij te horen. Iemand die laat zien dat kwetsbaarheid geen zwakte is, maar iets dappers. Die haar eigen fouten probeert toe te geven (au) en niet wegkijkt als iets schuurt.
En hen vooral vertrouwen meegeeft om hun eigen pad te kiezen. Want misschien is dat wel de kern: je legt geen perfecte route voor je kinderen uit, maar geeft ze een stevig kompas mee. En dan is de kans groot dat ze, ondanks een paar verkeerde afslagen en een avondje projectielbraken, uiteindelijk gewoon hun weg vinden.
Meer avonturen van Laurie in Zuid-Afrika lees je hier.
Haar man werkt hard en kreeg eindelijk die promotie, voor de droombaan waar hij het allemaal voor deed. Maar ja. Lotte zag het niet zitten.
Het moederschap is prachtig, vervullend… en soms gewoon keihard overleven. En toch fluisteren veel ouders hun uitputting liever weg dan dat ze hem hardop uitspreken. Want toegeven dat je eraan onderdoor gaat? Dat voelt al snel als falen.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]
Je kent het wel. Je gaat “even langs” bij je ouders en voor je het weet zit je weer in een soort auditie van je leven: “Werk je nog steeds daar?” “Is dat wel handig met de kinderen?” “Je ziet er moe uit…”
Ben je op zoek naar een te leuke eyecatcher voor in de kinderkamer? Dan hebben wij dé musthave gespot: een opblaasbare poef in de vorm van Nijntje. En je scoort ‘m ook nog eens voor een leuke prijs.
Oppassen op een baby, wat kan er mis gaan? Dacht ook Wies toen ze haar broer een avond op haar 7-maanden baby liet passen. Wat ze die avond bij thuiskomst in de blender aantrof had ze nooit kunnen vermoeden.