‘Het is zwaar, maar het wordt makkelijker.’ Dat kreeg blogger Joelle Boneparth vaak te horen van andere moeders toen ze net bevallen was. Een loze belofte, weet ze inmiddels.
Lees verder onder de advertentie
‘Na de geboorte van mijn ons eerste kind, nu zes jaar geleden, veranderde ons leven voor goed. In een split second, zoals de clichés zeggen’, vertelt Joelle. ‘Ik maakte me zorgen om ieder geluidje dat onze dochter maakte en vroeg me af of ik ooit weer een ‘eigen leven’ zou hebben. Maar andere moeders stelden me gerust. Het wordt makkelijker, zeiden ze.’
Vier jaar later kreeg Joelle haar tweede kind. ‘We waren inmiddels gewend aan het ouderschap, maar er kwamen nieuwe uitdagingen. Zo moesten we onze oudste dochter nog net zoveel aandacht geven, terwijl alle ogen en zorg gericht was op de baby. En weer zeiden andere moeders: ‘Twee is veel moeilijker dan één kind, maar het zal makkelijker worden. Echt.’
Lees verder onder de advertentie
Douchen en datenights
Inmiddels ervaart Joelle dat dat deels waar is. ‘Ik slaap nu zonder onderbrekingen. We hebben een vaste routine, kinderopvang. Ik kan weer douchen en we hebben datenights en lange weekenden. Maar het moederschap wordt er ondertussen echt niet makkelijker op.’
‘Zo hebben mijn dochters me meer dan ooit nodig’, legt ze uit. ‘Ik kan voor het slapengaan niet even snel een boekje meer lezen, omdat ik moe ben of nog moet werken. Zo’n leesmoment is nu heel belangrijk voor mijn dochters, omdat ze er van leren. Ook besef ik dat ze mij nu in alles na doet. Ze observeert hoe ik reageer en wat ik zeg, dus moet ik nu écht het goede voorbeeld geven – in alles.’
Lees verder onder de advertentie
Beter
Hoewel Joelle gek is op haar kinderen en het voor geen goud anders zou willen, vindt ze het moederschap soms behoorlijk pittig. ‘Daarom vind ik het ook belangrijk om nieuwe moeders niet te vertellen dat het makkelijker wordt in de loop der jaren. Je kunt beter zeggen dat we er beter in worden – hopelijk.’
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Wendy is trotse mama van een dochter (16) en een zoon (9). Hun gezinsleven is een heerlijke, soms chaotische mix van liefde en mooie momenten. Die deelt ze graag, ook de uitdagingen die op ons pad komen. Je volgt ons op Instagram.
Je vraagt je kind om zijn kamer op te ruimen en een halfuur later is er… precies niets gebeurd. Behalve dat er inmiddels nóg meer Lego op de vloer ligt. Herkenbaar? Misschien kun je de sterren de schuld geven.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
“Waar zijn de kinderen eigenlijk?” Een vraag waarbij veel ouders tegenwoordig acuut hun telefoon zouden pakken. In de jaren zeventig en tachtig was het antwoord regelmatig: ergens buiten. Geen gps-horloge, geen WhatsApp en al helemaal geen ouder die iedere twintig minuten informeerde of alles nog goed ging. Als je maar thuis was voor het eten.