Beeld: Canva
Toen haar dochter Nina (8) maar bleef zeuren om Heelys, ging Manon (36) uiteindelijk overstag. Want ach, hoeveel kwaad konden die schoenen met zo’n klein wieltje eronder nou? Best veel, ontdekte ze.
Manon: ”Ik beschouw mezelf niet als een overdreven bezorgde moeder. Mijn dochter Nina klimt in bomen, fietst naar vriendinnetjes en komt regelmatig thuis met knieën waarvan ik me afvraag of ze überhaupt nog huid bevatten. Maar toen ze ineens Heelys wilde, voelde ik toch wat weerstand.
Voor wie deze rage tot nu toe heeft weten te ontwijken: Heelys zijn schoenen met wieltjes in de zool. Je kunt er dus gewoon op lopen, maar met de juiste beweging ook op rollen. Een soort skeelers, maar dan met het verrassingseffect dat je nooit precies weet wanneer je kind besluit ervandoor te zoeven.
Mijn man Jeroen (39) zag het probleem niet zo. Nina wilde ze dolgraag en volgens haar had bovendien ‘iedereen’ ze. Inmiddels weet ik dat ‘iedereen’ in kindertermen meestal betekent dat twee kinderen uit de klas iets hebben, maar op dat moment liet ik me overtuigen.
Voor haar verjaardag kreeg Nina dus Heelys. Ze was dolgelukkig. Ik iets minder, want de eerste dagen trok ze zichzelf ermee door de woonkamer aan alles wat binnen handbereik was. De eettafel, de bank, de deurpost en, als ik toevallig langsliep, mijn arm. Toch kreeg ze het verrassend snel onder de knie. Binnen een week rolde ze alsof ze nooit anders had gedaan. En eerlijk is eerlijk: ik begon mijn mening bij te stellen. Misschien had ik me druk gemaakt om niks.
Al moest ik haar nog wel ongeveer zeshonderd keer per dag vertellen dat niet iedere vloer automatisch een Heelys-baan is. De supermarkt? Nee. Een restaurant? Absoluut niet. De gang bij oma? Ook niet, zeker niet nadat ze bijna de ficus meenam. Op het schoolplein mocht het wel. Daar was ruimte genoeg en inmiddels kon Nina goed remmen en haar evenwicht bewaren. Ik liet het los. Een beetje dan.
Tot ik haar op een donderdagmiddag uit school kwam halen. Vanaf het hek zag ik een groepje kinderen bij elkaar staan. Dat is zo’n beeld waarbij je als moeder onmiddellijk weet: óf iemand heeft een uitzonderlijk interessante kever gevonden, óf er is iets gebeurd. Helaas was het optie twee.
Midden in het groepje zat Nina op de grond. Huilend, met haar arm tegen haar lichaam gedrukt. Ze was met haar Heelys over het schoolplein gereden en met een van de wieltjes achter een steen blijven hangen die iets omhoogstak. De schoen kwam abrupt tot stilstand, Nina zelf niet. Ze vloog voorover en probeerde haar val met haar arm op te vangen. Mijn eerste gedachte was meteen: gebroken. Mijn tweede gedachte was, en daar ben ik iets minder trots op: Zie je nou wel, die rotdingen.
Omdat Nina haar arm nauwelijks wilde bewegen, zijn we naar de huisarts gegaan. Onderweg probeerde ik mezelf ervan te overtuigen dat een gebroken arm ook heus geen wereldramp was, terwijl ik tegelijkertijd in gedachten die complete Heelys-fabriek al persoonlijk aan het sluiten was.
Gelukkig viel het mee. Haar arm was flink gekneusd, maar niet gebroken. Rustig aan doen, koelen en het voorlopig niet te veel belasten. De opluchting was groot. Bij Nina omdat ze geen gips hoefde. Bij mij omdat ik die avond niet met een kind met een gebroken arm op de spoedeisende hulp zat. En bij Jeroen vermoedelijk omdat ik hem niet nóg een keer hoefde te herinneren aan zijn eerdere uitspraak dat er ‘heus niet zoveel kon gebeuren’.
Ik ging er gemakshalve vanuit dat Nina na haar smak voorlopig genezen zou zijn van haar liefde voor schoenen met wieltjes. Dat bleek naïef. De volgende ochtend stond ze namelijk alweer bij haar Heelys. Haar arm deed nog pijn, maar haar enthousiasme had kennelijk geen enkele kneuzing opgelopen.
Toen heb ik toch maar even ingegrepen. De Heelys staan nu boven op de kast en daar blijven ze voorlopig ook. Nina vindt dat zwaar overdreven. Volgens haar weet ze nu immers dat ze beter moet opletten bij losse stenen. En ergens snap ik die kinderlogica ook wel. Zij ziet één vervelende steen. Ik zie een schoen met een wiel eronder die mijn kind met flinke vaart richting de grond heeft gelanceerd. Misschien ben ik tóch een bezorgde moeder. Maar voorlopig wel eentje met gewone schoenen aan haar kind.”
Kind hard gevallen? Zo weet je of het een kneuzing is óf dat er misschien toch meer aan de hand is. Je leest het hier.
Een huis vol kinderen, kleinkinderen en gezelligheid: André Hazes kan zich dat helemaal voorstellen. De zanger heeft al zoon Dré uit zijn eerdere relatie met Monique Westenberg, maar hoopt in de toekomst ook kinderen met zijn vriendin Noa Braaf te krijgen.
Is je kind vijf minuten later thuis dan afgesproken en heb jij in gedachten de politie al gebeld? Of stuur je tijdens een logeerpartijtje ‘heel casual’ drie appjes om te vragen of alles goed gaat? Sommige moeders kunnen nu eenmaal nét iets moeilijker loslaten dan andere. En volgens de astrologie zou je sterrenbeeld daar zomaar […]
Een naam kies je meestal voor het leven, maar soms loopt het anders. Toen Linda’s* zoon zijn eigen naam begon uit te spreken, bracht hij zijn ouders op een ander idee.
André Hazes kijkt met een heel ander gevoel naar zijn leven dan een paar jaar geleden. In zijn podcast ADHAZES vertelt de zanger aan zijn zus Roxeanne Hazes dat hij zich op dit moment gelukkiger voelt dan ooit.
Vera begrijpt dat haar moeder een grens trekt bij het oppassen op haar neefje en nichtje, maar vindt het moeilijk dat haar eigen kinderen daar ook de gevolgen van ondervinden.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Colinda, die in de buurt bekend staat als een arrogante vrouw. Maar dat is ze helemaal niet.
