Beeld: Pexels
Na de zoveelste ouder die exact dezelfde vraag stelt in de klassenapp als vijf andere in de afgelopen week, is het makkelijk om ineens een héél kort lontje te krijgen.
Marieke (40), moeder van Bram (9): “‘Nou daar gaan we weer, al die wijven hebben weer wat te zeiken over het schoolreisje’, appte ik naar Kim, de moeder van Brams klasgenootje Jeroen. Tenminste, dat dacht ik. In plaats daarvan zette ik het in de klassenapp zelf. Nou dat heb ik geweten. Mijn telefoon ontplofte. Niet alleen had ik in no-time vijftien boze en vragende smileys, ook Kim stuurde me allemaal vragende berichten: hoe het toch kwam dat ik ineens zo assertief was geworden?”
Kelly (31), moeder van Jazz (7) en Marly (3): “Noem mij een watje, maar ik durf niet uit groepsapps te stappen. Ook niet de meest irritante verjaardagsfeestjesapps waar driehonderd foto’s in worden geplaatst of die met weggelopen katten uit de buurt. Ik vind ‘Kelly heeft de groepsapp verlaten’ hetzelfde klinken als ‘Kelly loopt stampvoetend de kamer uit’. En dus blijf ik lid van al die onnozele groepjes.”
Niama (39), moeder van Noor (11) en Lina (6): “Het zal mijn eigen valse aard wel zijn, maar ik erger me enorm aan luie ouders. Zowel in de dans- als in de klassenapp. De vraag hoe laat we verzamelen of wanneer er gym is kun je makkelijk terugvinden door even omhoog te scrollen. En er is mail. Er is google. Desnoods een andere moeder die je even kunt appen.
Maar nee, sommige ouders gooien hun vraag het liefst over de heg bij alle 34 ouders: Wanneer is het kerstvakantie? Wanneer komt de schoolfotograaf? Al die tijd moet ik op mijn vingers zitten om niet iets heel lelijks te typen.”
Wanneer je een spuughekel hebt aan al die groepsapps met hun oneindige meldingen en mededelingen, is het soms beter om eruit te stappen. Je leest het hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
